iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer

News & Posts

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΝΥΧΤΑ... από την Sadahzinia

Thu, 11/12/2015 - 22:49

Θα πρέπει με κάποιου είδους αλχημεία να βρω ένα τρόπο να συμπτύξω αυτό που ζήσαμε το περασμένο Σάββατο στο Ο.Α.Κ.Α.. Και όχι μόνο αυτό. Αλλά και όλα αυτά τα 23 χρόνια. Γιατί πρέπει να τα πάρω μαζί μου. Να τα μετατρέψω σε πέτρα με ανάσα. Σ’ ένα διάφανο βαρύ πετράδι, άθραυστο, ανέγγιχτο, πολύπλευρο, ανεπεξέργαστο (αλλά δουλεμένο), τόσο πολύ όμορφο. Ένα φυλαχτό να το κάνω αυτό το πολύτιμο και να το δέσω πάνω μου. Στην καρδιά μου, όταν γυρεύω αγάπη. Στο μυαλό μου, όταν γυρεύω να γράψω. Στα χείλια μου, όταν θέλω να τραγουδήσω. Στα πόδια μου, όταν γυρεύω δρόμο.
Κοιτάζω τις φωτογραφίες σαν πιτσιρίκα και δε το χορταίνω, μα τον ουρανό! Σας το είπα πως θα θελα να ‘μουν εκεί από κάτω τις προάλλες. Ρε να κλαίω, ρε να φωνάζω, ρε να κρατάω το πανό και τα καπνογόνα, ρε να είμαι σκαρφαλωμένη στην τελευταία θέση της κερκίδας ή στον κύκλο της «μάσκας» απ’ την φυλή της φωτιάς...
Χαζεύω τα φώτα, που διασχίζανε όλο τον χώρο σαν ήλιος που ξημερώνει, τα χέρια, τα κεφάλια που είναι όλα στραμμένα πάνω μας, τις φωτιές που ανάβανε όχι μόνο μπροστά αλλά και πίσω και πέρα.
Εντυπωσιάζομαι από αυτό το μοναδικό ασπρόμαυρο πανό που γράφει «Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη». Χαίρομαι που γνωρίζω τα παιδιά που το έφτιαξαν και που σίγουρα κάτι θα ήταν διαφορετικό αν έλειπαν από το κάδρο. Όχι μόνο τώρα. Αλλά και σε κάθε συναυλία. Οι ”Fysaei Kontra”, τουλάχιστον για εμάς που ήμασταν στη σκηνή αλλά και για όλους ήταν οι φύλακες στη σύκαλη...
Βλέπω τα μάτια του παιδιού που μια μέρα θα με κάνουν να γκρεμίσω τους ουρανούς. Τα έφτιαξε με περίσσια τέχνη ο Σκιτσοφρενής, ο Κώστας που εγώ γνωρίζω τόσα χρόνια ότι διηγείται με τα σπρέυ του την ιστορία του low bap πάνω σε τοίχους. Ήρθε το ιδιο πρωί απ’ το σπίτι να παραλάβει τον Μιχάλη να πάνε μαζί στο Ποδηλατοδρόμιο, κουβαλώντας καλούδια απ’ την Καλαμάτα και την μικρή του ιστορία που πάντα θα τον δένει με τον B.D.Foxmoor.
Χαζεύω τις φωτογραφίες και φαντάζομαι μικρές ιστορίες καρφιτσωμένες πάνω απ’ τον κάθε ένα εκεί μέσα, σαν πλακάτ σε διαδήλωση. Πάω στοίχημα πως αν υπήρχε ένα μικρόφωνο στο κοινό όλοι θα ήθελαν να το πάρουν εκείνη τη νύχτα και να μοιραστούν την δική τους.
Χαζεύω τους τεχνικούς που σαν μυρμήγκια – εργάτες παρατηρούσαν κάθε μας κίνηση μήπως κάτι χρειαστούμε, μήπως κάτι πάει στραβά. «Ό,τι θες θα ‘μαι εδώ. Δε θα κουνήσω ρούπι.... » είπανε μια στιγμή πριν ξεκινήσουμε.
Βλέπω, τις τζίβες του Booker στη σκηνή, να χοροπηδάνε σαν λιονταρίσια χαίτη και να χαίρονται τα beat, τα scratch, τον ρυθμό, να φυλάνε τον κώδικα του hip hop που μας έφερε εκεί εκείνη τη νύχτα. Χαζεύω τον Booker που είναι εδώ, ξανά. Πόσο γουστάρω όταν η αγάπη μένει πάνω απ΄όλες τις μαλακίες και τα πείσματα.
Χαζεύω τον Ramon. Και τον θυμάμαι 3 χρονών, με ένα κράνος Power Ranger κάπου στον Πειραιά, να χοροπηδάει από χαρά και να ραπάρει το «Ακου Μάνα» όπως τώρα στις φωτογραφίες του Σαββάτου. Και σκέφτομαι τι και τι έχει ζήσει αυτό το αγόρι που πια έγινε άντρας σωστός. Που η γέννησή του γέννησε και την ιδέα του lowbap στο κεφάλι του πατέρα του.
Χαζεύω τη Μάγια, πως έχει αρπάξει με δύναμη και σιγουριά το μικρόφωνο για να πει ένα αγαπημένο τραγούδι («Κάθε φορά που θα γεμίζει το φεγγάρι να θυμάσαι ότι δεν είσαι πια μόνος...» ) που πάλι δεν προβάραμε, που το είπε για πάρτη σας χωρίς δεύτερη σκέψη. Θυμάμαι ένα κλάσμα του δευτερολέπτου το βλέμμα της να στρογγυλεύει, και να τσιτώνει, όταν κατάλαβε τον όγκο του κόσμου, αλλά άφοβα συνέχισε να χαρίζει λέξεις με ακόμα πιο δυνατή φωνή. Ένα τόσο μικρό κορίτσι που φεύγοντας απ’ τη σκηνή είπε (όχι «ευχαριστώ» - θα ήταν ντιβίστικο, και καθόλου δεν ταιριάζει σε παιδάκι αυτό), είπε αυθόρμητα «ευχαριστούμε πολύ» γιατί ένιωσε τη ζεστασιά της οικογένειας της, ένιωσε το μοίρασμα της ψυχής μας. Μας.
Και ο μικρός Γρηγόρης, με σηκωμένες μπουνίτσες να φωνάζει στ’ αυτί μου «λοο μπαπ! Βάστα!» και να κουρνιάζει στον πατέρα του. Ποιος ξέρει πως να του φάνηκε όλο αυτό όταν δεν ξέρει ακόμα τις κατάλληλες λέξεις να το εκφράσει;

Ξέρω όμως ότι ήταν κι άλλα παιδιά εκεί μέσα εκείνη τη βραδιά, άλλα γλαρώσανε στην αγκαλιά των γονιών τους κι άλλα αναγκάσανε πολλούς γονείς να φύγουν πριν την ώρα τους – αλλά αρκεί που ήρθανε. Εύχομαι αυτά τα παιδιά, μαζί και τα δικά μας να είναι στη μαγιά αυτού του κόσμου που θα ‘ρθει και όπως ποτίσαν - κατ’ εξαίρεση - τα καμάρια μας από κάπνα, το ίδιο να ποτίστηκαν κι απ’ την αλήθεια και το νοιάξιμο που υπήρχε πάνω από τα κεφάλια μας σε ασφυκτικό βαθμό το βράδυ του Σαββάτου.
Βλέπω τον αδερφό μου, τον Οδυσσέα (που τον φώναξα «Αντρέα» γιατί είναι τ’ όνομα που εγώ έχω συνηθίσει) να ανεβαίνει στη σκηνή παρόλο που ούτε το περίμενε, ούτε θυμόταν τα λόγια απ’ το 1994 και όμως ήθελε να μείνει μια στιγμή με την οικογένειά του να το μοιραστεί. Και τον θυμάμαι έφηβο να ραπάρει ασταμάτητα στα αγγλικά κι ύστερα «τους ναυπηγούς της φαντασίας» του, και να ανεβοκατεβαίνει στον Πειραιά και στο Πέραμα σαν υπνωτισμένος όταν ακόμα είχα απλώς μια υποψία ότι μμμ, πολύ καλοί αυτοί οι Active Member, βρε αδερφέ. Αλλά είχα και τα διαβάσματα... Και τώρα να ‘τονε. Μαζί. Ευτυχώς. Πάλι εδώ. Κάτι καλό λέει για εμάς απ’ το μικρόφωνο και αγκαλιάζει το παιδί μας και τον Μιχάλη στη σκηνή...
Ύστερα, βλέπω τις φωτογραφίες από τους «Μύθους του Βάλτου» με τον Βέβηλο και τον Μιχάλη όπως πρέπει στη σκηνή. Σας το λέω. Ευτυχώς που κατέβηκα κάτω μια στιγμή, να χαιρετίσω τα παιδιά και τις μανάδες μας γιατί αν το έβλεπα αυτό ζωντανά, θα το είχα κάνει. Tο stage diving. Βλέπω τον Βέβηλο και θυμάμαι τον Πυροβάτη. Κάθε φορά. Να μου λένε «γεια μας!» με μάτια σαν τον υδράργυρο, και ύστερα να χάνονται στα στενά του Βύρωνα.
Βλέπω εμένα στη σκηνή. Από που κι ως που. Τέτοια ευλογία. Τέτοια λόγια μέσα στο στόμα μου... Πως τα βρήκα όλα αυτά μέσα στην ψυχή μου. Θα έχει κι άλλα – αν ψάξω. Θέλω έτσι που σας έχω μαζεμένους 8000 νοματαίους να σας πω για όσα θυμάμαι δυο δεκαετίες, έτσι σαν παραμύθι. Γι’ αυτό κάθομαι κάτω. Για να ριζώσω. Και κάπου να προσκυνήσω. Μια εσάς, μια τη μάνα μου, τα παιδιά μου, μια τον B.D.. Για ευχαριστώ.
Κι ύστερα βλέπω στη σκηνή τον Μιχάλη, τον μοναχικό μου στρατιώτη, που έχει γεμίσει πίκρα, που έχει πικράνει, που τίποτα δε βάστηξε για τον εαυτό του, να ραπάρει τον ένα στίχο πίσω από τον άλλο αποχαιρετώντας τον και πάνω απ’ το κεφάλι του να γυρίζουν όλα, το πριν, το μετά, τα μηχανήματα και τα κουμπιά που αναβοσβήνουν μπροστά του και πρέπει σωστά να τα πατήσει, η έννοια του για τη συναυλία, για μένα, για τα ποδάρια του που πονάνε όσο τίποτα, αλλά παρ’ όλα αυτά σηκώθηκε, χόρεψε, χαιρέτισε όρθιος αυτόν τον απίστευτο κόσμο που είχε έρθει από όλες τις γωνιές της Αθήνας, της Ελλάδας και του εξωτερικού. Ο καθένας με μια μικρή ιστορία που τον συνέδεε με το lowbap που θα συνεχίσει, και με τους Active Member που σταματάνε το ρολόι τους... O Μιχάλης με τα μακριά του μαλλιά που ακόμα να συνηθίσω και που όσα είπε, πάλι, μου βγήκαν αληθινά. Και που με την ίδια τρέλα ξεχύνεται στο μέλλον, σίγουρος όσο ποτέ για το κάθε του βήμα, φτιάχνει πατήματα. Αυτό είναι σοφία : να επανασυνδέεις την χαρά της γιορτής με όσα θα γίνουν κι όχι να διευθύνεις την στεναχώρια και τη μιζέρια. Το ξέρω πως πάλι θα χωθεί στα ίδια σκοτεινά δωμάτια εκείνων που ονειρεύονται – κι ας έχει πια ανάγκη το φως. Εκεί κοντά θα σταθώ κι εγώ έχοντας ξεχωρίσει τους θησαυρούς μου. Πάντα ευγνώμων και ας του πάω κόντρα.
Μου είναι πολύ παράξενη αυτή η στιγμή, που τα σκέφτομαι όλα αυτά κοιτάζοντας τις φωτογραφίες και το βίντεο της συναυλίας. Υποσχέθηκα να κρατήσω τη χαρά της γιορτής για την καινούρια αρχή, κι όλο το μουρμουράω μέσα μου σαν παρακάλι. Εξακολουθώ όμως να το βρίσκω παραξενο και ας είναι πιθανόν η κοριτσίστικη ματιά μου στο όλο θέμα. Είναι αυτό που νιώθω. Γιατί, οι αναμνήσεις είναι σαν τα μικρά παιδιά, σε πιάνουν απ ΄το λαιμό, δεν έχουν έλεγχο της δύναμης τους, σε σφίγγουν σε σφίγγουν και κοντεύουν να σε πνίξουν.
Με αυτό τον κόμπο στο λαιμό χαιρετώ τα τραγούδια των Active Member τα παλιά που φτιάχτηκαν πριν μπω στο γκρουπ και που με αφήσανε να τα τραγουδήσω και να τα κάνω δικά μου, να τ’ αγαπήσω βαθιά και να σας τα πω με τον δικό μου τρόπο, αυτόν που μπόρεσα. Να ξέρετε ότι έδωσα πάντα το καλύτερο που είχα μέσα μου με ατελείωτο σεβασμό. Χαιρετώ τα τραγούδια τα υπόλοιπα που φτιάχτηκαν με εμένα στο γκρουπ, με απίστευτο πόνο ψυχής γιατί ακόμα τα λαχταρώ κι ακόμα δεν τα έχω χορτάσει.
Χαιρετώ όσους περάσαν από τους Active Member, πρώτα πρώτα, τον Xray, γιατί εγώ έτσι τον γνώρισα και τον νοιάστηκα, τον MCD που ήταν εκεί στο σημείο μηδέν και στήριξε τον Μιχάλη στην όμορφη τρέλα του. Χαιρετώ όσους παίξανε μουσική στα κομμάτια των Active Member και αφήσανε το στίγμα τους, ήταν πολλοί αυτοί.
Χαιρετώ τις γενιές των 20 (και μικρότερους ...) , των 30, των 40 και των 50 χρόνων που ήταν εκεί μέσα τις προάλλες , για να μην πω και μεγαλύτερων. Χαιρετώ με πολύ αγάπη όλους αυτούς που πραγματικά θέλανε τόσο να βρίσκονται μαζί μας αυτή τη νύχτα και για χιλιάδες λόγους δεν τα καταφέρανε και έχουν πονέσει γι’ αυτό.
Χαιρετώ το περασμένο Σάββατο που ζήσαμε το θαύμα. Εμείς το φυτέψαμε, όλοι μαζί, μέσα στο Ποδηλατοδρόμιο του Ο.Α.Κ.Α. Γιατί είναι θαύμα τόσες φωνές να γίνονται μία για τέσσερα μαγικά λεπτά χωρίς καθοδήγηση και όταν ανάβουν τα φώτα κι η σκηνή είναι άδεια να μένουν εκεί σαν συννενοημένοι από πριν. Το δώρο αυτής της στιγμής, που μας την περιγράψανε, γιατί είχαμε ήδη κατέβει στα παρασκήνια, ήταν πραγματικά σπουδαίο. Σαν όλα αυτά τα παραπάνω που σύντομα θα ψάχνουμε τα λόγια να τα περιγράψουμε και η ζωή θα μας σέρνει απ’ το μανίκι.
Χαιρετώ μέχρι την επόμενη φορά που εύχομαι να είστε πάλι εκεί για το low bap. Εμείς συνεχίζουμε. Ανήσυχοι και απροσάρμοστοι. Απέναντί μας οι αμήχανοι και οι αχάριστοι. Κι εμείς αποθηριωμένοι. Για το άδικο, για όσα πρέπει να βρούνε το φως. Χαιρετώ με το κεφάλι μου χωμένο στη φωτιά και με απόλυτη βεβαιότητα ότι αυτό που ζήσαμε κι ο τρόπος που κύλησε όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει ξαναγίνει πουθενά στον κόσμο ολάκερο.

Φωτογραφίες: Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου - Watkinson

More Photos