iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer

Events - Festivals

6o Low Bap Festival

6ο Low Bap Festival 27 – 31 Δεκεμβρίου 2002 / Πρώτη μέρα (27/12) Το 6ο Low Bap Festival ξεκίνησε στις 18:15 ακριβώς. Ένας ακόμα κύκλος συναντά την αρχή ενός καινούριου. Η μουσική σκηνή «Στον Αέρα» γεμίζει με κόσμο που έχει καταφτάσει από κάθε γωνιά της πόλης και της χώρας. Ο ενθουσιασμός της ομάδας και η αγωνία να δουλέψουν όλα σωστά είναι εμφανής. Το σπουδαίο είναι ότι όσοι παραβρίσκονται στο χώρο ξέρουν καλά τους λόγους που τους έφεραν στο φεστιβάλ. Ημέρα πρώτη, λοιπόν, και όπως κάθε χρονιά, είναι ημέρα ανασκόπησης και προγραμματισμού για τη χρονιά που θα ακολουθήσει. Ίσως, καλύτερα, να την ονομάσω ημέρα συννενόησης ... Ο B.D.Foxmoor πήρε το λόγο και αφού καλωσόρισε τον κόσμο, είπε ότι αυτό το 6ο φεστιβάλ είναι μια καλή ευκαιρία να λύσουμε πρώτ’ από όλα τις παρεξηγήσεις που είναι μέσα μας. «Είναι ανάγκη να το κάνουμε αυτό. Θέλω για πρώτη φορά μέσα από αυτή τη συζήτηση να βγούνε πράγματα που θα τα συναντήσουμε όλοι τη χρονιά που έρχεται...Έχω ανάγκη να γίνουνε πράγματα που τα κανονίσαμε όλοι, που ευθυνόμαστε όλοι, όχι γιατί κουράστηκα, αλλά το πράγμα πάει κάπου αλλού. Απλώνει; Πλατιάζει; Όπως θέλετε, πέστε το. Αλλά, πρέπει να συμμετέχουν όλοι.» Μιλήσαμε για τις δισκογραφικές δουλειές που κυκλοφόρησαν το 2002, για τη λειτουργία του «Πράξια», του εναλλακτικού πολιτιστικού χώρου, για το low bap έντυπο «Praxia» και για τη «Χρονορωγμή», το βιβλιοπωλείο που άνοιξε πρόσφατα. Συζητήσαμε λίγο και για την αποχώρηση του Xray από τους Active Member. Ο κόσμος έκανε κάποιες ερωτήσεις και ο B.D.F ανέλαβε να απαντήσει: «Αυτό που συνέβη με το Νικήτα ήταν μαχαιριά καλή. Ο άλλος όμως για να σε σκοτώσει πρέπει ή να έχει πρόθεση ή να το κάνει καταλάθος. Η μαχαιριά του Νικήτα δε μας σκότωσε, δεν ήθελε. Διάλεξε ο άνθρωπος να σταματήσει. Και ό,τι ξέρεις, ξέρω. Μπορεί βέβαια να φαντάζεσαι άλλα πράγματα από εμένα, όμως δεν έχει σημασία. Και μπορεί αυτό που έκανε ο Νικήτας να γίνει η αιτία να σας μάθω καλύτερα, να γνωριστούμε καλύτερα. Πάντως εγώ δε βλέπω τίποτα κακό σ’ αυτό. Εκτός βέβαια, ότι αυτός ο άνθρωπος μας λείπει…»

Αφού τελείωσε η συζήτηση ήταν ώρα για την προβολή του Jam που έγινε τον περασμένο Μάιο με όλα τα γκρουπ της Freestyle Productions. H οθόνη προβολής ήταν στημένη ήδη και ο καθένας στη θέση του. Και επειδή κανείς μας – ούτε η Fr. Productions – δεν είχε ξαναδεί το συγκεκριμένο DVD παρακολουθούσαμε με πολύ ενδιαφέρον. Μετά από περίπου μια ώρα η ομάδα που ήταν υπεύθυνη για το χώρο άρχισε να μαζεύει τις καρέκλες και να ξεμοντάρει την οθόνη προβολής (λίγο απρόσεκτα – πράγμα που τους στοίχισε ακριβά αργότερα το ίδιο βράδυ…!!) Ήταν ώρα για το αποψινό live. Από τη σκηνή πέρασαν οι Στοιχειωμένες Σκιές, Πύρινες Ιαχές, οι Dark Soul, οι Stedorian, οι Μικρές Φωνές, τα Όρια, οι Γέρμα, οι 843, το Κακό Συναπάντημα, και οι Social Waste. Όλα τα παιδιά φαίνονταν αλλαγμένα. Ο τρόπος που συμπεριφέρονταν στη σκηνή και το ένα γκρουπ στο άλλο ήταν πολύ διαφορετικός από άλλες φορές. Και είναι σίγουρο ότι το φεστιβάλ, ως θεσμός, ως κατάσταση είχε επηρρεάσει τους πάντες – χωρίς να το καταλάβει άμεσα κανείς. Απόλυτος σεβασμός, συνεργασία και τιμή που η φωνή όλων μας βρήκε χώρο φιλόξενο μέσα στο Low Bap φεστιβάλ. Φαίνεται λοιπόν ότι όλα τα γκρουπ ζέσταναν καλά τη σκηνή και ο B.D.Foxmoor δεν μπορούσε παρά να πάρει το μικρόφωνο στα χέρια για να ευχαριστήσει και να καλωσορίσει τον κόσμο για μια ακόμα φορά...Όμως τότε ο Dj Stigma (a.k.a. Άγγελος!) έβαλε από το mini disk το «Φυσάει Κόντρα». Ήταν αδύνατον να μείνει έτσι «ανεκμετάλλευτο» αυτό! Κι όταν το τραγούδι τέλειωσε κι ο B.D.F. πήγε να φύγει ακολούθησαν σωρηδόν κι άλλα τραγούδια αγαπημένα: «Κοσμογωνιά», «Άκου μάνα», «Φύλακας Άγγελος», « Χρέωσέ τα στη φωτιά»... Ο κόσμος είχε ξεσηκωθεί, είχε γίνει ένα με τη σκηνή. Το φεστιβάλ είχε αγγίξει μ’ έναν τρόπο μαγικό όλους όσους ήταν εκεί «Στον Αέρα».

Ήταν παιδιά από όλη την Ελλάδα, κάποιοι από το εξωτερικό...αλλά η παρέα είχε χώρο και για άλλον έναν - που εν αγνοία για το τι τον περίμενε - μπήκε στο χώρο εκείνη ακριβώς τη στιγμή...Winston Irie! Άρτι αφιχθείς από το Λονδίνο, όμως κατά τα άλλα, εντελώς απρογραμμάτιστα, ξεπρόβαλλε την κατάλληλη, μαγική στιγμή σε έναν κατάμεστο χώρο, με ανθρώπους που του δίναν τα χέρια, τον καλωσόριζαν και τον οδηγούσαν στη σκηνή. «Έσπασα όλα τα ρεκόρ απόψε» είπε στο μικρόφωνο. «Μόλις μπήκα και με βάλατε να τραγουδήσω! Love ya! Everytime!» Ο κόσμος ζήταγε το “Guantanamo” και χατήρι δε του χαλάσαμε! Όσοι το χάσατε αυτό, δεν έχω λόγια να το περιγράψω. Κι αφού πήραμε λίγο άρωμα από το Camden και το ανοιχτόκαρδο vibe του Winston, ήρθε η σειρά των Optimas Prime.

Σίγουρα θα τους θυμάστε από το Πανευρωπαϊκό Φεστιβάλ...Οι Optimas Prime είναι βραβευμένη ομάδα Dj από το Κάρντιφ της Ουαλίας και θα είναι μαζί μας όλες τις ημέρες του Φεστιβάλ. Για πρώτο γύρο κάνανε scratch πάνω από instrumentals και μετά βάλανε διάφορα instrumentals για να κάνει ο κόσμος freestyle. Κάποιοι δοκίμασαν. Μάλιστα ακούσαμε και τα «Κάλαντα» από το Κοράκι των Βαβυλώνα. Αλλά, όταν άρχισαν να παίζουν old school κομμάτια, ήρθε η ώρα να στηθεί ο χορός. Breakdance ή ό,τι μπορεί ο καθένας τέλως πάντων! Όπως καταλαβαίνετε η εξέλιξη της κατάστασης ήταν ένα κεφάτο πάρτυ που κράτησε μέχρι τελικής πτώσεως. Όμως, μετά από την τελική πτώση, είναι σαφές ότι πέφτουν και όλες οι λειτουργίες του εγκεφάλου... γιατί αλλιώς δεν εξηγείται πως 22 άτομα πάλευαν να ξαναστήσουν την οθόνη προβολής επί 36μισυ λεπτά. Ήταν ώρα (επιτέλους) να γίνει η προβολή της ταινίας... Όσοι τελικά αντέξανε εκείνο το πρώτο βράδυ, φύγανε για το σπίτι ή όπου είχαν βρει να μείνουν, γύρω στις 5 το πρωί.

Δεύτερη μέρα (28/12) Όπως κάθε χρόνο μια από τις συζητήσεις που γίνονται στο φεστιβάλ είναι αφιερωμένη σε τεχνικά θέματα, σε παρουσίαση μηχανημάτων και στους τρόπους λειτουργίας τους καθώς και σε μουσικά προγράμματα για computer. Παρόλο που είναι ένα πολύ εξειδικευμένο θέμα, είδα πολύ κόσμο εκεί από νωρίς. Αυτό δείχνει ότι όλο και περισσότερα είναι τα παιδιά που ασχολούνται πιο ενεργά με τη διαδικασία της παραγωγής της μουσικής. Και όπου υπάρχει ενδιαφέρον και διάθεση για δημιουργία είναι σίγουρα μήνυμα καλό. Oμιλητές ήταν ο B.D.F, o Dj Booker και ο Φώτης Κίκιρας – που ήταν άλλωστε η πιο πολύτιμη βοήθεια στο φεστιβάλ καθώς είχε αναλάβει το θέμα του ήχου. Γύρω στις 8 οι Optimas Prime πήραν τη θέση τους πίσω από τα πικάπ και τα πλήκτρα. Σε πλήρη σύνθεση ο Monkey, o Stagga και ο Touchy Muff ζέσταιναν τα χέρια για να μας παρουσιάσουν το set τους. Τα scratch διαδέχονταν τα πλήκτρα και τα μπάσα του Touchy Muff, ενώ σίγουρα διαφορετικό ακούστηκε το φλάουτο που έπαιζε πάλι ο Muff κόντρα στις γεννήτριες του Stagga και τα αργόμπιτα instrumental. Όλοι παρακολουθούσαμε προσεκτικά, γιατί ήταν κάτι που δε το βλέπουμε συχνά. Πόσο μάλλον όταν μαζί τους τζάμαρε και ο B.D.F. με το theremin. (Μέχρι που το σήκωσε ολόκληρο πάνω στους Optimas!!!) Ελπίζω κάπου να υπάρχει ηχογραφημένο αυτό! Σειρά είχαν οι Piňata. Με τα μικρόφωνα στα χέρια και τον Κυριάκο να τους παίζει λατίνες μελωδίες στην κιθάρα, δώσαν μια από τις καλύτερες εμφανίσεις τους. Παραχώρησαν τη θέση στους Ρέλικα, αλλά εκεί παραλίγο να έχουμε ατύχημα...όταν ο Ξενιστής, αποκαμωμένος από την κούραση όλων των ημερών, άρχισε να σβήνει μπροστά από το μικρόφωνό του. Βέβαια, αφού τον συνέφερε ο κόσμος με τις φωνές του το κέφι άναψε για τα καλά. Σε λίγο η σκηνή γέμισε από την τρελοπαρέα των Βαβυλώνα. «Δεθελοντής», «Η Φυλή της Φωτιάς», «Πολισμανία» και πάει λέγοντας...με μικρόφωνα ή χωρίς φέραν τα πάνω κάτω. Μετά το live o Winston Irie πήρε θέση μαζί με τους δίσκους του πίσω από τα πλατώ για πολύ reggae, roots, dub και hip hop. Κάποιες φορές έπαιρνε και το μικρόφωνο στο χέρι για να κάνει freestyle. Όλος ο κόσμος χόρευε κι αγκαλιαζόταν. Κάθε τόσο έλεγε και διάφορα σε μας. Έδειξε άψογο επαγγελματισμό από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή και του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Μετά από τόσο χορό, ήταν ώρα να αράξουμε και να δούμε το live των Portishead στην οθόνη προβολής...και έπειτα λίγη ξεκούραση για να μαζέψουμε δυνάμεις για την επόμενη μέρα.

Τρίτη μέρα (29/12) Πολύς κόσμος σήμερα και κάποιοι από αυτούς είχαν δηλώσει συμμετοχή στους διαγωνισμούς mc, παραγωγής, Dj και στίχου. Καταρχάς ξεκίνησε ο διαγωνισμός στίχου που χρειάζεται και τον περισσότερο χρόνο προκειμένου να ολοκληρωθεί. Σχηματίστηκε μια τετραμελής επιτροπή, τους μοιράστηκαν οι στίχοι και από εκεί και πέρα ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας όσο πιο αντικειμενικά γινόταν την «αποστολή» τους. Άλλωστε ο στίχος στο low bap είναι πολύ σημαντικός και θεωρώ ότι και μόνο η προσπάθεια όσων πήραν μέρος είναι πολύ σημαντική. Συγχρόνως ξεκίνησε ο διαγωνισμός παραγωγής, όπου ακούστηκαν τα διαγωνιζόμενα κομμάτια και μια καινούρια επιτροπή επέλεξε τα επικρατέστερα. Σημειωτέον ότι ήταν ο διαγωνισμός με τις περισσότερες συμμετοχές – γύρω στις 40!! Έπειτα, ήταν η σειρά για το διαγωνισμό mc/ παρουσίασης. Η κριτική επιτροπή – ανάμεσά της και ο Winston Irie – έκριναν τον καλύτερο κατά τη γνώμη τους. Είχαμε βέβαια και αρκετές έκτακτες συμμετοχές – αλλά, ας μην επεκταθώ σ’ αυτό το ζήτημα! Γιατί το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται, ε; Τελευταίο κρατήσαμε τον διαγωνισμό Dj, όπου επίσης υπήρχαν πολλές ευχάριστες εκπλήξεις. Δυο Θεσσαλονικείς στις πρώτες θέσεις και στην τρίτη ένα παιδί που πρώτη φορά θέλησε να μάθει την «τέχνη» όταν παρακολούθησε πέρσι τον αντίστοιχο Dj διαγωνισμό! Πιο αναλυτικά νικητές αναδείχθηκαν οι εξής: Διαγωνισμός στίχου: 1ο βραβείο «Το πιο όμορφο τραγούδι μου» - Λεωνίδας Οικονομάκης 2ο βραβείο «Γι’ άλλα σκοτώνουμε γι’ άλλα πεθαίνουμε» - Ξενιστής (ισοψηφία) «Κόκκινο Ξημέρωμα» - Τοτέμ 3ο Βραβείο «Αποτυπώματα» - Φωτεινή Κάπη (Stedorian) Διαγωνισμός παραγωγής: 1ο βραβείο Μάνος Τσαντιράκης (Παρίας) 2ο βραβείο Χτικιό 3ο βραβείο Κυριάκος Καζάκος Διαγωνισμός MC/ παρουσίασης 1ο βραβείο Αποστόλης Παπαγιάννης 2ο βραβείο Πάνος (Ρέλικα) 3ο βραβείο Τοτέμ (Brigada) Διαγωνισμός Dj 1ο βραβείο Dj Booker 2ο βραβείο Laz 3ο βραβείο Βασιλείου Ηλίας

Πολλές μικρές παρασκηνιακές ιστορίες υπάρχουν πίσω από κάθε διαγωνιζόμενο και όποια κι αν πιάσεις να διηγηθείς θα βρεις μέσα αγάπη και λαχτάρα να συμμετέχουν σε αυτούς τους διαγωνισμούς. Ωραία πράγματα αυτά! Μετά τους διαγωνισμούς το κλίμα που δημιουργείται είναι πάντα καλό! Τουλάχιστον έτσι γίνεται στα low bap φεστιβαλ. Ό,τι πρέπει λοιπόν για ένα live με τη Sadahzinia. Πριν από αυτήν ανεβαίνουν στη σκηνή οι Flamma για τρία τραγούδια, και σιγά - σιγά φτάνουν ως την «Ασημένια Άκρη»...Μαζί με τη Sadahzinia είναι ο B.D.F. και ο Dj Booker. Ωραία παρέα και στη σκηνή και λίγο πιο κει, ο κόσμος. Μετά το live, σειρά έχει ο Winston. Μας λέει μερικά δικά του κομμάτια και έπειτα συνοδεύει τον BDF στο «Βγάλε τη πρίζα» και «Guantanamo» (μαζί με Caribu και Sadahzinia). Στο «Φυσάει Κόντρα» μας αφήνει όλους άναυδους όταν προσπαθεί να πει με ελληνική προφορά τα λόγια του ρεφρέν! Αργότερα οι Optimas Prime ανεβαίνουν πάλι στα πλατώ για ένα jam. O Dj Booker θα πάρει τη θέση τους για μια ανασκόπηση στο low bap....Απ’ ότι έμαθα η βραδιά τελείωσε λίγο πριν το ξημέρωμα – όπως συνηθίζεται άλλωστε!

Τέταρτη μέρα (30/12) Σήμερα ήταν η μέρα για την πολιτική συζήτηση. Βέβαια όσοι έχουν ξαναπάει σε πολιτικές συζητήσεις θα κατάλαβαν ότι καμία σχέση δεν είχε με ότι συνέβη στο φεστιβάλ. Δεν υπήρχε συγκεκριμένο πάνελ, ούτε προσυμφωνημένο θέμα αν και υπήρχαν πολλά θέματα που θέλαμε όλοι να συζητηθούν. Ήταν μια freestyle συζήτηση. Λίγο πριν αρχίσει, γύρω στις 6 είχαμε καταλήξει ότι θα ήταν μαζί μας ο αγωνιστής της ζωής και ατόφιος άνθρωπος και συγγραφέας του βιβλίου «Εγώ, ο προβοκάτορας, ο τρομοκράτης» (εκδόσεις Μαύρη Λίστα) Στέργιος Κατσαρός, ο Μιχάλης Παπαμακάριος από το ΝΑΡ, ο Λεωνίδας Καρύγιαννης και ο B.D.Foxmoor. Βέβαια, μέσα στο χώρο παραβρίσκονταν εκπρόσωποι πολλών αριστερών οργανώσεων, ο Αντώνης Λιάγκος, καθηγητής Πανεπιστημίου, εκπρόσωποι από τον αναρχικό χώρο, και από το περιοδικό «Σήματα Καπνού». Η συζήτηση είχε διάρκεια σχεδόν τέσσερις ώρες. Υπήρχαν στιγμές γεμάτες ένταση, και φορές που απλά δίνονταν εναύσματα για να ειπωθούν ωραία πράγματα.

Ο Στέργιος Κατσαρός είναι ένας εξαιρετικά σεμνός ομιλητής και όταν αρχικά του ζητήθηκε να κάνει μια εισαγωγή είπε περίπου τα εξής: «Έχω την αίσθηση ότι ανήκω σε έναν κόσμο που έχει λήξει. Ενώ εσείς βλέπω ότι τελικά ανήκετε σε κάτι άλλο, που δε ξέρω που κατευθύνεται, εσείς θα το κατευθύνετε, αλλά ειλικρινά δε μπορώ να πω τίποτα. [...] Το μόνο που μπορώ να δώσω ως παρακαταθήκη είναι ακριβώς αυτό: μια συναισθηματική στάση αξιοπρέπειας απέναντι σε κάθε αλαζονεία, σε κάθε βία, σε κάθε καθεστώς.» Και λίγο αργότερα που η συζήτηση είχε ανάψει και είχαν ακουστεί διάφορες απόψεις ανέλαβε να βάλει τάξη στο «μπάχαλο» που είναι άλλωστε και πολύ υγιές σε αυτές τις περιπτώσεις. Είπε: «Πιστεύω ότι η θεωρία είναι γκρίζα, το δέντρο της ζωής είναι πράσινο. Δηλαδή, αυτοί που επιμένουν στις θεωρίες - ακόμα και οι αναρχικοί - και κολλάνε σε κλισέ, είναι έξω από τη ζωή. Η ίδια η ζωή είναι αυτό που γίνεται στη Γένοβα, αλλά και αυτό που γίνεται καθημερινά με τις μικρές και τις μεγάλες πράξεις. Όποιος έχει τα κότσια ν’ ακολουθήσει το ρεύμα της ζωής, εντάξει. Οι υπόλοιποι θα μείνουν και θα κάνουν ναυμαχία σε ένα ποτήρι νερό, να βρουν ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο.»

Ο Λεωνίδας Καρύγιαννης μίλησε για το πως γνώρισε τον Στέργιο Κατσαρό, για τους αγώνες άλλοτε και σήμερα. Κλείνοντας είπε ανάμεσα σε άλλα και για το Low Bap: «Αυτό που πρέπει είναι να δώσει ο καθένας ακούγωντας, ή τραγουδώντας σ’ αυτή την ιστορία της εξέγερσης, της ανατροπής, της αμφισβήτησης όχι μόνο μερικές ελεύθερες ώρες, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι απ’ τη ζωή του. Μ’ αυτή την έννοια, λοιπόν, είμαι διπλά χαρούμενος που βρίσκομαι σ’ αυτή την αίθουσα, γιατί μπόρεσα να ξανασυναντηθώ, όχι αφηρημένα, αυτή τη χρονική στιγμή με ανθρώπους οι οποίοι με ενέπνευσαν να σκεφτώ ή να αντιληφθώ αυτά που προσπάθησα ή έμαθα στην πορεία μου σα στάση ζωής, σα συμπεριφορά. Ταυτόχρονα συναντήθηκα με ένα ρεύμα το οποίο ξεκινάει σαν ανταρσία μέσα σε μια παγωμένη πραγματικότητα όπου προσπαθούν σε όλους μας να κάνουν λογοτομή αποδεικνύοντας ότι υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται και που μπορούν να συγκρουστούν και ν’ αντιδράσουν.»

O B.D.F. κάποια στιγμή ένοιωσε την ανάγκη να πει στους συνομιλητές του και σε όσους βρέθηκαν για πρώτη φορά εκείνη την ημέρα «Στον Αέρα», τι συμβαίνει αυτές τις τελευταίες μέρες κάθε χρόνου: «Αυτές τις μέρες μαζευόμαστε για να γιορτάσουμε που ακόμα είμαστε εδώ και σκεφτόμαστε· γιορτάζουμε με αυτούς που είναι εδώ ή με αυτούς που νοιάζονται για όσους βρίσκονται εδώ. Κι είναι σημαντικό αυτό που λέω, γιατί κάναμε αμάν κι εμείς μέσα από όλες τις διαδικασίες τις δικές μας να πετάξουμε έξω τη βλακεία – όσο πιο ευγενικά μπορούσαμε – και να φτάσουμε σε ένα σημείο να καθόμαστε, όπως τώρα, να συζητάμε και πραγματικά να βγαίνει κάτι. Και μετά από κάθε φεστιβάλ να γίνονται σπουδαία πράγματα για μας. Συνειδητά ξέρουμε ότι είμαστε μικρές φωνές σε ένα μεγάλο ταξίδι, αλλά αυτό το πράγμα δουλεύεται πια με τρομερό πείσμα. Οι άνθρωποι που το παρακολουθούν, τώρα το ζουν κιόλας κι αναγκάζουν όλους εμάς που βρισκόμαστε στην άχαρη και στην όμορφη θέση - τις περισσότερες φορές - να φαινόμαστε σαν Low Bap, σαν Active Member ή σαν οτιδήποτε, να μη σταματάμε να συλλέγουμε όμορφα πράγματα. Εγώ είμαι πολύ ευτυχισμένος που ζω τέτοιες στιγμές. Εσείς μπορεί να έχετε ζήσει πολύ πιο έντονα πράγματα, αλλά να είστε σίγουροι ότι μπορώ να φανταστώ πολύ πιο έντονα πράγματα κι από αυτά που ζήσατε και μάλλον βρίσκονται κι άλλοι εδώ που μπορούν να φανταστούνε το ίδιο. Κι αν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε κάποια προβλήματα που έχουμε όλοι μας, όχι μόνο μπορούμε να τα φανταστούμε, αλλά και να τα ζήσουμε. Μη ξεχνάς ότι είναι και πιο δύσκολοι καιροί...Ο εχθρός δε ξέρουμε τι είναι.[...] Τέλος πάντων αυτό το πράγμα δουλεύει, κι εμείς αποφασίσαμε να συνεννοηθούμε με πράγματα που μέχρι τώρα δεν είχαμε τολμήσει, φοβούμενοι ό,τι φοβόντουσαν και οι άλλοι που δεν είχαν τολμήσει να επικοινωνήσουν με εμάς. Δεν ευθυνόμαστε μόνο εμείς, λοιπόν, που ο κόσμος δε μας ξέρει. Αυτό που συμβαίνει είναι πολύ σημαντικό και είναι ένα ερέθισμα για μας να κάνουμε δημιουργικά πράγματα, αλλά μ’ αυτό το δρόμικο τρόπο που έχουμε εμείς....»

Μετά από όλα αυτά ήταν ώρα να μιλήσουν και οι εκπρόσωποι του περιοδικού «Σήματα Καπνού», μιας έκδοσης που μιλάει για τις εξελίξεις στη ζωή της άλλης Αμερικής, του Μεξικού των Ζαπατίστας. Μας εξήγησαν, λοιπόν, επιγραμματικά για την κατάσταση στο Μεξικό μέσα στον 20ο αιώνα εως και σήμερα, για την εξέγερση αυτού του λαού, για τις ιδέες και τον καθημερινό αγώνα για επιβίωση και ελευθερία. Επίσης, μας μίλησαν για το κέντρο εκπαίδευσης που χτίζεται στην κοινότητα των Ζαπατίστας και μας κάλεσαν όλους να μάθουμε όσα μπορούμε περισσότερα για τον αγώνα των Ζαπατίστας καθώς και να απλώσουμε παντού τις φωνές τους. Όλα όσα ειπώθηκαν ήταν σημαντικά, αλλά ίσως αυτό το τελευταίο μέρος της συζήτησης να ήταν και το πιο σπουδαίο, αυτό που πρέπει να σταθούμε λιγάκι παραπάνω, να το σκεφτούμε βγαίνοντας από το φεστιβάλ και να δούμε τι θα κάνουμε. Μετά τη συζήτηση ήταν ώρα να αρχίσει το live. Οι Red Armada ανέβηκαν στη σκηνή σε πλήρη σύνθεση για να πουν τραγούδια από το καινούριο EP και από το προηγούμενο. Ο κόσμος έγινε κύμα. Πωπω, τι κύμα, τι κύμα, τι κύμα! Κόκκινο κύμα. Σειρά είχαν οι Brigada , Τοτέμ και Stab. Kι όσο κοφτά είναι τα ονόματά τους τόσο κοφτά και σταράτα μας τα είπανε. Κι όλο αυτό που είχε μαζευτεί μέσα μας από το απόγευμα με τη συζήτηση, και τα τσιτωμένα live, ήρθε και ξέσπασε όταν ο B.D.F ανέβηκε στα πλατώ για να παίξει μουσική με τα 45άρια του! Οι αφιερώσεις από το μικρόφωνο έπεφταν βροχή, έπεφταν και όσοι είχαν πιει λιγάκι παραπάνω! Όλοι χορεύαμε και τραγουδούσαμε. Καβάτζα αντοχής δε κρατήσαμε ούτε για δείγμα κι άντε να δούμε τι έγινε τη τελευταία μέρα...

Πέμπτη μέρα (31/12) Από τις 9 η οθόνη προβολής έπαιζε ένα ντοκυμαντέρ από τη Γαλλία για το γκράφιτυ. Στη συνέχεια προβλήθηκε ένα live των Ziggy Marley and the Wailers. Μαζεύαμε δυνάμεις όλοι με τις πορτοκαλάδες και το τσάι στο χέρι μπας και καταφέρουμε το live μέχρι το πρωί....Δυστυχώς η φωνή του BDF είχε κλείσει και θα του ήταν αδύνατον να βγάλει πέρα το εξάωρο live. Ωστόσο, γύρω στις 11 ο Dj Booker πήρε θέση στα πλατώ κι άρχισε να κάνει μια μικρή μουσική αναδρομή στο lowbap. Κάθε τόσο ο B.D.F. σχολίαζε το χρόνο που φεύγει και αυτόν που θα έρθει. Μια κάμερα στριφογύριζε μέσα στο κόσμο για να μαζέψει ευχές και σχόλια για το φεστιβάλ. Όλοι λαλίστατοι [...]! Την ώρα της αντίστροφης μέτρησης όλοι πήραν παραμάσχαλα μπύρες, φίλους, τσιγάρα και κυκλώσαν τη σκηνή. 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1. Μας μπήκε κι αυτό, σε καλό να μας βγεί! Μετά από τα φιλιά, τις αγκαλιές και τις χειραψίες, έπρεπε να αρχίσει το live. Καθώς η φωνή του B.D.F δεν θα άντεχε για πολύ ώρα αρχίσαμε με το «Φυσάει Κόντρα» και άλλα αγαπημένα. Ύστερα από περίπου μισή ώρα, το live σταμάτησε για να κόψουμε την βασιλόπιτα. Ένα κομμάτι για το low bap, ένα πελώριο κομμάτι για το κοινό και μετά ένα για κάθε γκρουπ. Το φλούρι το πέτυχε η «Χρονορωγμή» και το «Πράξια» (καμιά φορά η τύχη δεν είναι τυφλή! Ξέρει τι κάνει.) Ο B.D.F πήγε πίσω από τα πλατώ και συνέχιζε να βάζει τα κομμάτια από εκεί. Βέβαια, τα μικρόφωνα ήταν ανοιχτά, και όποιος ήθελε ανέβαινε και έλεγε το κομμάτι από πάνω. Οι πρώτες ώρες του 2003 κύλησαν γρήγορα με καλή παρέα και μουσική.

Γύρω στις 6 το πρωί κουρνιάσαμε στη σκηνή. Είχε ακόμα πολύ κόσμο. Ο Booker στα πικάπ, ο Jamoan στη κιθάρα και ο B.D.F. στο μικρόφωνο. Τραγουδήσαμε τους «Μάγους της Φωτιάς» και το «Μη νοιαστεί Κανείς». Τέτοιο τέλος είναι κάτι σαν τελετή πάντοτε. Ο καθένας μέσα στο μαγαζί και στη σκηνή παίρνει τη θέση του λες και όλα είναι σκηνοθετημένα. Σε αργή κίνηση θα φαινόταν σα φωτιά που καίει και πότε - πότε πετάγονται ψηλά οι γροθιές, οι φλόγες δηλαδή. Αυτό το τελευταίο «γεια χαρά», έχει πάντα μέσα του χίλια ευχαριστώ, πολύ αγάπη και βαθιά αλήθεια. Τέτοιο τέλος κάθε φορά χρωστάμε στο Low Bap. Πρέπει να γίνει. Απλά, τόσα χρόνια πέρασαν και χαίρομαι που κάθε φορά το κάνουμε και καλύτερο. Το τέλος είναι η μαγεία ...

Παράλληλα με το φεστιβάλ που συνέβαινε στη μουσική σκηνή «Στον Αέρα» λειτουργούσε στον χώρο του «Πράξια» έκθεση φωτογραφίας και σκίτσου. Συγκεκριμένα, από τις 26 Δεκεμβρίου εώς και τις 5 Ιανουαρίου, ο πολιτιστικός σύλλογος «Πράξια», είχε γεμίσει φωτογραφικά ρεπορταζ που έχουν κάνει κατά τη διάρκεια αποστολών τους σε διάφορα μέρη του κόσμου επαγγελματίες και φίλοι φωτογράφοι. Επίσης, υπήρχαν πολλές φωτογραφίες από γυρίσματα βίντεοκλιπ, από το studio Τwinpeaks στην Ουαλία, φωτογραφίες – πορτραίτα, χιουμοριστικές ενότητες, σπάνιες φωτογραφίες από πρόσωπα και μέρη. Εκτέθηκαν τα αυθεντικά εξώφυλλα δίσκων της Freestyle Productions, ένας μεγάλος ζωγραφικός πίνακας με όλα τα πρόσωπα της Freestyle Productions, σκίτσα και ζωγραφιές με θέματα που είχαν συχνά σχέση με το low bap, συλλογή από παλιές αφίσες κ.τ.λ. Σε τακτά διαστήματα γινόταν και προβολή με σλάιτς. Ανάμεσα σε άλλα εκτέθηκαν δουλειές των Xavier Hallauer, Πέπης Λουλακάκη, Σπύρου Τσακίρη, Δάφνης Ρόκκου, Caribu, Versa, Τοιχοδιώκτες (Πάνος και Βασίλης), Πένυς Τσιτλαϊδου, Μάριου Παπαδόπουλου, Γιάννη Παπαδημητρίου, Sadahzinia, B.D.Foxmoor, Xray, Adele Nozedar, Natasha Sheery καθώς και πολλών άλλων που τίμησαν την έκθεση με τα σκίτσα τους.