iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer

Discography

Umicah 2

Artist: 
Production Label: 
Media Type: 
Published Year: 
2002

Tracks

CD

1 Απέναντί μου
Lyrics

Καλώς σε βρήκα, όπλο μου ασημένιο!
ζητάς το χέρι μου λες και για μένα είσαι φτιαγμένο
μ’ ηλεκτρισμό, παίρνεις τα λόγια μου και τα γυρίζεις πίσω
να τα ακούσουν όλοι, αφού πρώτα τα μετρήσω.
Θα στήσω παγίδα πάλι στο φόβο μου,
θα παρατήσω στ’ αγέρι τον ακατέργαστο λόγο μου.
Για την ώρα έχω ακουμπήσει τα σπρέϋ στη μπάντα
και ζω δυο λέξεις: Red Armada.
Μια μπάντα χωρίς όργανα κι ενορχηστρώσεις,
καινούρια πλάνα για τη πάρτη μας πρέπει να καταστρώσεις.
Πόλεμο δε βλέπω, μα έχω μάχες να δώσω,
δε πρόλαβα τη γλώσσα σα λεπίδα να στομώσω.
Έχω να νοιώσω καιρό σα στοιχειό ποταμίσιο,
γι’ αυτό δε παίρνω το δρόμο σου τον ίσιο,
κάνω δικά μου όσα δε βλέπεις μικροπράγματα,
βάζω φωτιά σ’ όσα μου δίνεις ανταλλάγματα – και…
Στήνω οδοφράγματα σε μέρη δικά σου,
κάνεις τα πάντα για να μη με βρεις μπροστά σου,
στα παιδιά σου χέρι σηκώνεις, δρόμο ματώνεις,
τον ίσκιο σου απλώνεις,
δε μας πληγώνεις.
Χώνεις τα φράγκα σου όπου δεν τα σπέρνουν
για να φυτρώσουν τα όνειρά σου και από πάνω μας να γέρνουν
εφιάλτες κι έτσι ξυπνάμε ιδρωμένοι
σε μια ατραπό χωρίς σκοπό αφιερωμένη – και…
εγώ μαύρη πέτρα θα ρίξω σ’ όσα με θρέψανε,
θα δώσω τόπο στην οργή και μια φορά θα μιλήσω,
θα ανοίξω χώρο στο μυαλό μου που παιδέψανε,
θα κλέψω χρόνο, ακόμα κι αν παραστρατήσω.
Δεν προσκυνάω θεό ούτε και δαίμονα,
δε θα σηκώσω σημαία παρά μονάχα κεφάλι,
δε θα χαρίσω ούτε θα πάρω ζωή κρυφά κι ανέντιμα
κι οπου με βγάλει χαλάλι.
Κι έτσι σου σπάμε τα νεύρα με γέλια και θόρυβο
κι ορθώνεις τοίχους με τσιμέντο και μόλυβο.
Το αφόρητο μαρτύριό σου, το ριζικό σου
κι ο φόβος ο αλλόκοτος το χτικιό σου.
Για μαζέψου για σουλουπώσου, συμφιλιώσου,
με τ’ απρόβλεπτο, τ’ αχώνευτο• τ’ αμπόρετο
κράτα δικό σου, το κοινό το καλό σου
κι άσε τα λόγια τα μεγάλα για το ιδανικό, τ’ απόλυτο.
Ναι, γιατί μου πίνει το νερό,
γιατί μου λιώνει τους πάγους και μου τρελαίνει το καιρό,
γιατί γεμίζει με σκουπίδια τη γωνιά
και μου σκεπάζει τον ήλιο με καταχνιά,
μου στερεί τα ωραία, μου χαρίζει ασχήμια,
την καντεμιά μου καλοπιάνει για να μείνουν τακίμια.
Τα δικά μου δανείζει μόνο για λίγο
και με διώχνει, δε μ’ αφήνει να φύγω.
Οχι, δε θέλω, μη με χωρέσεις στη λίστα,
μη με κοιμήσεις μ’ενδοφλέβια νύστα.
Στα σχέδια σου μη με βάλεις τα μελλοντικά,
μη μου μαθαίνεις να μιλάω και να ζω λογικά,
μη με κρατάς, μη μ’ ακουμπάς και μη φωνάζεις.
Άσε με μόνο, μη μου λες πως το καλό μου κοιτάζεις,
δε θ’ αρκεστώ στο παρόν σου κι ό,τι φέρνει,
κι ούτε τη γνώση σου θ’ αφήσω να με σέρνει.
Απέναντί μου,
ψυχή μικρή μου,
μαζί μου
να τους θυμάσαι φωνή μου.
Απέναντί μου, ψυχή μικρή μου,
στέκονται όλα όσα το αίμα μου νερώνουν•
βαλτώνουν σε μεταξένιο βάλτο
κι εγώ τραβιέμαι πιο κάτω
Μαζί μου να τους θυμάσαι φωνή μου
όσοι σε φτύσαν σε καιρούς φοβισμένους,
-τους καϋμένους- έχουνε χάσει τα ίδια με μένα• όλα χαμένα.
Πετσί μου, είσαι το μόνο βιβλίο
που ψέμματα δε λέει και καίει
Παιδί μου, βρες κουράγιο και ζήσε
άνοιξ’ το κόρφο σου διάπλατα και φτύσε.
Που είσαι βαριά σπορά μου
Μη ζηλέψεις γιορτή και χαρά μου,
κοντά μου σκια μου,
γριά ζαλισμένη,
θα πεθάνεις αν θα μείνεις σκυμμένη
φωτιά μου, πέρασμά μου…

2 Κόκκινη αρμάδα
Lyrics

Ορκίζομαι για πρώτη φορά στη ζωή μου
πως αυτό που τώρα ζω θα το ’χω πάντα μαζί μου.
Βρήκα χώρο στη ψυχή μου, έδωσα χώρο απ’ το πετσί μου•
γιατρικό για τη πληγή μου, θάλασσα, ουρανέ και γη μου.
Έφτιαξα χνάρια για μια σκούνα ονειρεμένη
που την έχω στο φευγιό μου ταμένη,
την καλαφάτησα με αίμα και της έραψα μαύρα πανιά.
Αφήνω ζέστη, πάω να βρω τη σκοτεινιά,
να βρω όσο ψέμα έχει απομείνει να κουρσέψω,
να δω τον ίσκιο μου νεκρό να με πιστέψω.
Θάλασσα πάρε μου του φόβου τη ζαλάδα,
να μπω μπροστά σ’ αυτή τη κόκκινη αρμάδα.
Εγώ άφησα σιωπή κι ό,τι είχα πει
και στ’ ανοιχτά πετρώδεσα κι έπνιξα τη ντροπή.
Άφησα γράμμα μοναχά με τ’ όνομά μου
για να γράψουν ό,τι θέλουν και να πιούνε στην υγειά μου.
Ένα όνειρό μου είδα μισοτελειωμένο
και το κρυμμένο μυστικό μου είπα σε ξένο.
Ήρθα όπως ήμουν κι αν είχα κάτι που να τ’ άφηνα
Γνώρισα μόνο ζώα με δάκρυα γυάλινα.

Είναι άπειρο το πλήρωμα και μετρημένο,
είναι κι ο χάρτης κουρέλι κομματιασμένο,
είναι κι η θάλασσα κακότροπη και ξελογιάστρα
κι όλο πέφτουν και σβήνουν, λες κι είναι ψεύτικα τ’ άστρα.
Χάνω το μπούσουλα, μα βρίσκω κουράγιο, παρηγοριά μου.
Κρατάω το τιμόνι κι αφήνω τη πονηριά μου,
γιατί η καρδιά μου προτιμά αυτό το κατάστρωμα
από το απάγκιο της στεριάς και τα κατάχαμα.
Εδώ δε κάνει το αίμα τη διαφορά, απλά κυλάει,
εδώ η γλώσα προσέχει όταν μιλάει
και τα αταξίδευτα νερά είναι και μάνα και πατέρας
και τα αδέρφια μου η αλμύρα κι ο αέρας
κι αν φέρουμε σε πέρας ό,τι αρχίσαμε παρέα
θα ’χουμε να λέμε γι’ άσχημα κι ωραία
σ’ όσους ακόμα θα κρατάνε μες στο χάλασμα
και θα τους τρώει τη ψυχή καινούριο κάλεσμα
για μια πατρίδα άχρονη και άτοπη τόσο
που τη ψευτοπερηφάνια θα πουλάει όσο όσο
για να μείνει με του ονείρου τη γλυκάδα
όπως κι εμείς σ’ αυτή τη κόκκινη αρμάδα.

Έβαλα πλώρη ονειρεμένο μου σκαρί
και δεν φοβάμαι για ό,τι φέρουν οι καιροί.
Το ταξίδι το ’χαν κάνει πριν γενναίοι,
μας δώσαν χάρτες τρελοί καπεταναίοι.
Λέω να πάω μέχρι τ’ απόμακρο νησί•
δέσου καλά κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ.
Σε λίγο φτάνει της ομίχλης η πυκνάδα•
νοιώθω ολάκερος μια κόκκινη αρμάδα.

3 Το freestyle της φωτιάς
Lyrics

Σ’ άφησα πίσω φωτιά μου στη ξεχασμένη μου πατρίδα,
εγώ ριζώθηκα αλλού, όμως ξανά εκεί σε είδα.
Έκανες στάχτη την ασχήμια από μπροστά μου μη τη βρω,
μου δωσες λόγο και πνοή να σου φωνάζω από ’δω.
Τώρα ήρθα δίπλα σου και ’γω για να ζεσταθώ,
αγκαλιασέ με κι ας καώ• τι κι αν χαθώ, τι κι αν σωθώ
Εγώ σε διάλεξα το σκαρί μου να πυρώνεις,
θα περιμένω φωτιά μου και θα φυσάω να φουντώνεις.
Εντελώς τυχαία την αρχή είπα να μην κάνω ξανά•
μπάρκαρα νύχτα, λοιπόν, χωρίς χαρτιά. Τώρα κουνά,
γιατί έχει θάλασσα, μας έχει πιάσει ο καιρός,
μα νοιώθω πάλι τυχερός, ψάχνω να δω τι φέρνει ο αφρός.
Ξεβράζει τόσα σκουπίδια όσα και θάμματα μεσάνυχτα
καίω τα πρώτα, μαζέυω τα άλλα χαράματα.
Από πάππο προς πάππο κατάρα που ταξιδεύει
και τη κόκκινη αρμάδα θεριέυει.

Θα περιμένω κι εγώ αφού μου έμαθε ο χρόνος
να παλεύω όπου υπάρχει φωτιά κι ας είμαι μόνος.
Μεγάλη κοκκινη αρμάδα
σέρνεις του δρόμου την αλήτικη ζαλάδα.
Έχω ριζώσει κι όποιος πρώτος με προδώσει,
αν θα γλυτώσει, δε θα ’χει τίποτα να δώσει.
Εν πάση περιπτώσει, μες στη φασαρία
μόλις κατέβηκα από το 843
κι ήρθα στη μάζωξη που στήσατε στο Πέρασμα•
θα πω δυο λόγια που είχα ακούσει και στο Κέρασμα
πως το καλό και το κακό που ήρθε μπροστά μου σορηδόν
κερνάω απόψε σ’ όσους έδωσαν εδώ το παρόν.
Θα ’ μαι κουρσάρος εδώ σε μεγάλα σκοτάδια,
δεν θ’ αφήσω τίποτα όρθιο από οσα ρημάδια.
Σ’ αυτή τη κόκκκινη αρμάδα αφήνω πάνω τη ψυχή μου
με τα μαντάτα απ’ τη βροχή θα ’ρθει και η ευχή μου,
ζωή μου, σου λέω είναι μόνο αυτό,
τώρα περνάω βουνά και πάω σε θάλασσες εγώ.
Έδεσα κόμπο το καλό και το κακό μου,
παίρνω μαζί και τον χειρότερο εαυτό μου.

Ποιος με περίμενε να ’ρθω σε μέρη άβροχα κι απάνεμα,
θα γίνω φλόγα κι όχι απλά προσάναμμα.
Το πλάνεμά σου φωτιά θα με κρατάει αναμμένο,
άρχισε αν θες, κάψε ό,τι θες, εγώ θα περιμένω.
Ξανά μες στο δροσάνεμο που σιγαναγαλλιάζω κι αράζω,
μακριά από το λευκό και το γαλάζιο.
Θα ’θελα να ’μουν, θες δε θες,
το γητεμένο παιδί που φοβήθηκες χθες.
Μείνε εκεί, γιατί η σιωπή επιστρέφει
και να μη χάσω τη πρεμιέρα μου γνέφει•
απλά είναι πρόταγμα και της φωτιάς μοιρασιά,
μου δείξες ψέμα μου το φόβο και καλά κρασιά.
Που με πας σ’ αυτό το τόπο το βλακόστρωτο
Που με πας κακοντημένο και μονόχνωτο
Πέτα με έξω με κλοτσιές απ’ το παλάτι
να τραγουδάω και να γελάω για να μείνει κάτι.

Θα περιμένω φωτιά μου έχω ριζώσει εδώ
βγαίνει από μέσα μου η πιο βαριά βλασφήμια
θα περιμένω φωτιά μου και θα φωνάζω από ’δω
μέχρι τα όμορφα να βρω μες στην ασχήμια.
Θα περιμένω φωτιά μου έχω φιλιώσει εδώ
βρήκα για πρώτη φορά τα συγκαλά μου
θα περιμένω φωτιά μου μέχρι το τέλος να δω
κι αν χρειαστεί θα σφίξω μόνος τη θηλιά μου.

4 Χαλασμένο τηλέφωνο
Lyrics

Στρίμωξα απόψε την αηδία μου σ’ απόμερη γωνιά,
ανακατεύτηκα και γεύτηκα πρωτόγνωρη βρωμιά.
Δε το φαντάστηκα τότε που σπάγαμε το ρόδι
και ποντάραμε όλοι σε τραπέζι που είχε το ένα πόδι
πιο κοντό απ’ τα άλλα.• μ’ έξι γράμματα κρεμάλα
το hip hop υιοθετήσαμε μωρό μαθουσάλα
σ’ ένα ατάλαντο χωριό που αυτονομάστηκε Ελλάδα•
εκεί που λιώνουν κι απλώνουν ψυχές σα μαρμελάδα,
εκεί που η δύναμη κι η ανία κάνουν τη διαφθορά
σ’ ένα κοινόβιο που κανέναν τίποτα δεν αφορά,
χήρα χώρα που φορά γιορτινά τη παράδοση
με το show της ιστορίας σ’ απευθείας μετάδοση.
Αυτιά και στόματα συρματοδεμένα, στη σειρά καλά βαλμένα,
ένα παρά ένα, μαζί με σένα
παίρνει η μπάλα και μένα σα χαλασμένο τηλέφωνο
- ο φόβος φόβου φερέφωνο.
Στου σύμπαντος την εσκεμμένη ατέλεια
πάντα κάποιος σου απαντά με οργανωμένη αφέλεια,
τον τραβά σα μαγνήτης το βλέμμα το πικρό σου
και καφετίζει το φλέμα από το αίμα το νεκρό σου.

Πρωτοπαλίκαρο το ψέμα στην υπόθεση,
δεύτερο χέρι η αλήθεια – τέλεια πρόφαση.
Το τρίτο μάτι σου ψάχνεις, όρθιο τετράποδο,
που έχεις το πάτο για στόμα, μα και τ’ ανάποδο.
Άγιε λαέ, μιζεροκαταδικασμένε,
με πέντε δάχτυλα κομμένα, χαμένε, δείχνεις το δρόμο, καϋμένε,
κι ακολουθείς μια έκτη αίσθηση•
σου τάζει έβδομο ουρανό, της δίνεις έμφαση.
Όντα κατώτερα ορίζεις τα παιδιά σου, μα σα μητέρα
γονατίζεις για κείνον που τα ’φτιαξε την όγδοη μέρα
μ’ απομεινάρια δημιουργίας, επιγής
βάφεις τα μούτρα σου ασπροπρόσωπη να βγείς.
Άλλα ακούς, άλλα διαβάζεις κι άλλα γράφεις,
άλλα κλέβεις κι άλλα υπογράφεις•
άλλα λες κι άλλα κάνεις,
γι’ άλλα σκοτώνεις και γι’ άλλα θες να πεθάνεις.
Άλλα γνωρίζεις κι άλλα θυμάσαι,
αλλά διαλέγεις τα πιο αλλόκοτα για να φοβάσαι.
Είσαι η γνώμη η πιο κοινή που με τη πρώτη ευκαιρία,
την υστερία σου αφήνεις στην ιστορία.

Άλλα ακούς, άλλα διαβάζεις κι άλλα γράφεις,
άλλα κλέβεις κι άλλα υπογράφεις,
άλλα γνωρίζεις κι άλλα θυμάσαι
κι όλα τ’ αλλόκοτα φοβάσαι.
Αυτιά και στόματα ενωμένα, μπερδεύονται οι γραμμές
και παρεμβάλλονται οι αφορμές πάνω από αδύναμες φωνές.
Παράσιτα κάνουν στα πάντα παράσιτα,
βγάζουν δημόσια του τίποτα τ’ αλάθητα.
Θεωρία που αγναντεύει τη πράξη, κι όποιος τη ψάξει,
μαζί με τ’ άλλα θα ρημάξει.
Έχω μια φάπα στην άκρη που μου ζητά υπεύθυνο,
μα δε χτυπάς χαλασμένο μου τηλέφωνο.
Άλλα ακούς, άλλα διαβάζεις κι άλλα γράφεις,
άλλα κλέβεις κι άλλα υπογράφεις,
άλλα γνωρίζεις κι άλλα θυμάσαι
κι όλα τ’ αλλόκοτα φοβάσαι.

5 Ηλιόλουστη μέρα
Lyrics

Ονειροπλάνο μου, στοχαστικό μου,
σα γκρίζα και βραχνή κουκουβάγια,
ήρθες και πάγωσες το θυμητικό μου,
με ξόρκια και πρόχειρα μάγια.
Για λίγο μπερδεύτηκα, αλυσοδέθηκα,
την ήττα μου για λίγο παραδέχθηκα
κι αφού τ’ ανέχτηκα, κι αφού την πάτησα,
πλουτοχαΐρεψα και φτωχοπερπάτησα
μαζί σου, αμίσητη ψεύτρα,
ντροπιασμένη της ψυχής παραδουλεύτρα•
μου φερες πάλι μπροστά μου το δίλημμα
για φωνές δυνατές ή σφιχτομίλημα.
Ονειροπλάνο μου, φύγε μακριά μου,
διπλοχτυπάει η ντερβίσικη καρδιά μου
κι όλο μου κλείνει να δω, δε μ’ αφήνει
απ’ του μυαλού μου το θολό φινιστρίνι.
Kαι τι θα γίνει Και τι θα γίνεις
Από το αίμα μου, πάλι, σταγόνα δε πίνεις.
Και γεια σου, ψευτόνειρό μου,
θα φάω μόνος μου το μερτικό μου.
Βολή μου κάνε πιο πέρα.
Σε ξορκίζω να πεθάνεις σαν ηλιόλουστη μέρα.

All the way from here to the end of the world
feel the same people
skies be grey of fear and sorrow
feel chained to my comfort
my guardian, my protector
my mojo my beloved illusion in confusion
you make it all so much better
but no me gonna kill my comfort
forgive me won’t deceive me no more
don’t believe in my comfort
don’t relieve me from all I ’ve gone
my comfort
leave me alone, pass away like a sunny day.
Why you call me in an hour like this?
Why insist that I can’t resist?
Tell me are you waiting for me to collapse
or perhaps you’re the one who be setting them traps?
Wanna catch me? Wanna get me?
Even though I know that you ’ll protect me
and take me to a safe place where no rain comes
and no grey skies over my head at last.
But I gasp I can’t breeth neither believe
no more to be deceived wish to grieve
to cry over
over my comfort, me gonna kill my comfort
me gonna kill my comfort, kill my comfort
me won’t loose all that I ever had
Low Bap, Red Armada.
So me say like a sunny day
my comfort, you may pass away.

Κρυφό μου ξόρκι πιάσε τόπο εδώ,
παρ’τη βολή μου, σκόρπισέ τη στον αέρα•
γοργό μου πέρασμα απ’ την άκρη σου εγώ,
θα τη βλέπω να πεθαίνει μια ηλιόλουστη μέρα.
Βολή μου, κάνε πιο πέρα.
Σε ξορκίζω να πεθάνεις σαν ηλιόλουστη μέρα.

6 Πέρασμα
Lyrics

Πανέμορφο κι απόσπερνό μου πέρασμα,
νοιώθω για πρώτη φορά της μοναξιάς μου το ημέρωμα.
Γεννήθηκες ξανά απ’ το ίδιο αστέρι και γιορτάζω
να μείνω μέσα σου και να βραχνοφωνάζω,
αφού ανταμώσαμε οι δυο, τέρμα τα ψέμματα.
Δεν ξαναγράφω σε κονσόλες νεκροκρέβατα,
πέρασα δίπλα από αστραπές και από θανάτου σκυλιά,
άπλωσα χέρι σε ανύπαρκτη χρυσομηλιά,
χωρίς μιλιά άφησα ψυχή δίπλα σε σκιάχτρα
γυριστή σε στοιχειωμένα και απόμακρα κάστρα.
Αγγελοπιάστηκα, δαιμόνιασα, αδειάστηκα,
Κουράστηκα, φουρτούνιασα, χαλάστηκα,
ζω το φόβο μου σε μέρη τώρα αιμόσπαρτα,
βρήκα το δέντρο μου σε πράσινα βουνά ψηλά κι αλλόκοτα.
Γέλα μαζί μου, αν θέλεις, βάλε και τα κλάματα,
μη με κεράσεις μοναχά χαζογεράματα•
λατρείας λόγια και φωτιά πικρομετάλαβα,
πύρωσε η σάρκα μου και το κατάλαβα.
Φεγγοβολούσε σ’ αδερφές ονειροθάλαμο,
να το πληρώσω, αν σου στέρησα το βάλσαμο.
Κι αν την ολόδροση αγάπη ψυχοπροδώσω
σ’ αυτό το πέρασμα να μείνω να πετρώσω,
να γίνουν όλα τα όνειρά μου χώματα απλαθα
και ζεστός κακονοτιάς σε ηλιοπετράγκαθα.

Έχω σπάσει ένα παλιό και σκουριασμένο σύρτη
για να μπω μες στης ψυχής μου τον φεγγίτη,
γιατροσόφι για αλήτη που χίλια μύρια σέρνει κρίμματα
για να αντέξω όσα ανταμώσεις τα συντρίμματα.
Περνάω και γω πέρα στ’ ακρόκοσμο
και ζω τα λόγια μου σαν ξάφνιασμα απότομο,
ενώ εκεί έξω ανύδρωτοι λακέδες με δεμένα χέρια,
μετράνε άστρα σοβαρά τα μεσημέρια.
Άλλοι κυλιούνται όλο χαρά στα χαμομήλια
κι άλλοι ανάβουν για το ψέμα τους καντήλια.
Εγώ στην άκρη πάντα βρίσκω τα ασάλευτα
κι όσα γουστάρουνε που μένουν αθεράπευτα,
όσα δε σκιάζονται απ’ τα παραμιλητά τους
κι όσα δεν κρύβονται σκυφτά μεσ’ στα αναφιλητά τους.
Σ’ αυτή την άκρη πάντα στέκω κατα γης,
μου ’παν πως έρχεται κι ο πρίγκιπας της γης
και κλαίει μόνος του για ό,τι είδε στα ολόβαθα
σκαλίζοντας με το σπαθί τα χώματα,
βάζει τις πέτρες τη μια πάνω απ’ την άλλη
και την ομίχλη σπρώχνει πάνω απ’την αιθάλη,
φυτεύει ιτιές εκεί που η θάλασσα γλείφει τους γκρεμούς,
φτιάχνει ιστοριές που καλώνουν τους θνητούς.
Στα συναξάρια της φωτιάς βρήκα το ταίριασμα•
έχω κουράγιο, θα χαθώ μέσα στο πέρασμα.

Είμαι στο πέρασμα γερό σκαρί
που έχει φορτίο ασήκωτο βαρύ,
από ζεστά νερά φευγιό που έσερνε ανάθεμα,
σε μέρος σκοτεινό του μάγου πάτημα.
Είμαι στο πέρασμα,
στέλνω ευχές σε ουρανόδρομους και βυθοφωλιές•
όπου καίει η φωτιά να υπάρχει μάζεμα,
κάθε φωνή να γίνει μάγεμα.

7 Ονειρολόγιο (υπόγεια πέρασμα mix)
Lyrics

Πριν κλείσω τα μάτια το όνειρο δίπλα μου έχει γείρει
ποιος ξέρει προς τα που κι απόψε θα με σύρει
ποιά θα φέρει στην αγκαλιά μου πάλι
να μου χαϊδεύει όλη νύχτα το κεφάλι.
Μακάρι μη με βάλει κι απόψε να πετάξω
έχω κουρνιάσει καλά εδώ θέλω ν’ αράξω
εξάλλου ότι είχα να δω από ψηλά το είδα πριν
θα σου δώσω τα ουράνια μη φοβάσαι Αλαντίν.
Μα πες στο τζίνι από παρέα έχω ξεμείνει
να μου στείλει κάνα ξέκωλο με μίνι
με άγριες διαθέσεις στις πίσω θέσεις
να το γλεντήσω τουλάχιστον αν είναι να ξεπέσεις
κορμί μου παρά την θέλησή μου
θα σε στείλει το όνειρο μου μακριά απ’ την καλή μου
σ’ άλλη γη και σ’ άλλα μέρη
να κάνεις τα δικά σου εκεί μέρα μεσημέρι.
Μα εγώ δεν θα είμαι εκεί για να σε καμαρώσω
αφού το ξέρω καλά μετά θα ξενερώσω
και θα ξυπνήσω μονάχος μου στο υπόγειο
και θα ντρέπομαι να γράψω γι’ αυτά στο ονειρολόγιο.
Τι να σου τάξω χαρά μου για να βρεθείς στο απόγειο
Μπορεί να μη σου φτάνει αν σου δώσω την υδρόγειο
κι εσύ όνειρό μου συνήθισες στο υπόγειο
και δεν έχω τι να γράψω τώρα στο ονειρολόγιο.
Εγώ που έχω πετάξει σε βουνά και σε λαγκάδια
και έχω μπει στα πιο βαθιά της γης πηγάδια
όταν με κυνηγούσαν δαιμόνια χιλιάδες
γινόμουν καπετάνιος σε πειρατικές αρμάδες.
Και πιλότος σε παλιά και μικρά ελικοφόρα
ή ξαπλωμένος μπορεί με παπιγιόν σε νεκροφόρα
τώρα γιατί φοβάμαι δεν θέλω όπως πρώτα
να με στείλεις όνειρό μου καμιά βόλτα.
Καλόπιασέ με βγάλε χαρά και κέρασέ με
φτύσε με μέσα στο χρόνο ξέχασέ με κι άφησέ με
να βρω την άκρη, να πηγαίνω όπου γουστάρω
να διαλέγω μαζί μου ποιόν θα πάρω.
Και δεν θα πλήξεις θα σου ’χω έτοιμες εκπλήξεις
και θα θες με τη σειρά σου να μου δείξεις
πως μ’ αγαπάς και τέρμα πια τα περασμένα
θα ζήσουμε μαζί τα μισοτελειωμένα.
Και θα ’ναι ωραία, θα μπορέσω να ησυχάσω
θέλω τόσο όνειρό μου να σε ξεκουράσω
αν όμως μαραζώσεις στο υπόγειο
θα σε φτιάξω ζωγραφιά στο ονειρολόγιο.
Τι να σου τάξω χαρά μου τώρα που δίνουν τα όνειρά μου
λίγο - λίγο τη θέση τους στο χρόνο – συμφορά μου!
Παρηγοριά μου, γλυκόπικρη, παίρνουν ζωή
κι αργοσβήνει η θαλπωρή τους στην οχλοβοή.
Αφού περπάτησα ξύπνιος στα ονειροσκαριφήματα,
παράτησα τα νυχτοπερπατήματα
και έγινε πέρασμα όνειρό μου το υπόγειο
και έμεινε άγραφο καιρό το ονειρολόγιο.

8 Φυλαχτό
Lyrics

«Πολλά από όσα είπα τα έζησα νωρίς…»
«Φυλαχτό μια χούφτα χώμα πήρα μ’ άρωμα γης…»

Πολλά από όσα είπα τα έζησα νωρίς,
άλλα πάνω με χιλιόμετρα πολλά και φόρα τράκαρα.
Κράτησα για πάρτη μου όλα τα εξ αρχής,
έσυρα μισοπεθαμένο το σκοτάδι απ’ τα τάρταρα.
Δαγκώματια μπουκιά και συναίσθημα μπαγιάτικο,
τρεμούλιασμα, ξύλιασμα καλόκαιριάτικο
κι όλα εδώ σ’ έναν τόπο αχαρτογράφητο
με κάτι το άθικτο, με το κόμπλεξ το αλάθητο.
Μαντάρα τ’ ωραίο κι η λαχτάρα του μες στο άσχημο,
αντάρα το μοιραίο, κατάρα το άτιμο.
Φανφάρα μοιάζει το γέλιο και γράφει κόπια το κλάμα,
σ’ ένα παράλυτο πόδι, κακοβαλμένη λάμα,
σ’ ένα βραχύσωμο πλήθος, ξεκάρφωτο μέλος
που από αιώνια αρχή γυρεύει γρήγορο τέλος.
Θνητή και γήινη μούσα για ένα τραγούδι ακόμα,
άλλο ένα ψέμα κι ένα όγδοο χρώμα.
Αφορμή δανεική να στάξει τ’ άχτι στάλα- στάλα στα γραμμένα σου.
Τι ωραία ιδέα! Κλείσε τη τρύπα με τη πένα σου•
σημείο αναγνωρίσιμο για ραντεβού με φόβο αλλόκοτο
πάτημα στέργιο σε λασπότοπο.
Πονοκεφάλιασαν μεσσίες και προφήτες,
αφού σ’ όλο τον πλανήτη συναντώ συντοπίτες.
Δεν είναι μύθος ούτε κάτι το υπαρκτό•
Είν’ απλά μια χούφτα χώμα φυλαχτό.

9 Ένα freestyle για το μεγάλο μήλο
Lyrics

Δυο πύργοι στο Πεντάγωνο και χάθηκε το ανάστημα.
Το πάθημα, έτσι απλά, τους έγινε μάθημα.
Νέο άθλημα με δίδαγμα απ’ το Θεό,
να περπατάν και να κοιτάνε ψηλά ουρανό.
Που να ’ναι άραγε οι υπερήρωές σου,
ο Superman, o Batman κι οι υπόλοιπες στρατιές σου.
Τώρα βάζεις φερετζέδες στα κομάντο
για να κάνουν οι Αφγανοί στον πάτο τους κουμάντο.
Με gangsta rap, RNB κι MTV,
όπως λένε και οι συμμάχοι οι καλοί ,
c’est la vie δηλαδή, επειδή τα ’χες όλα σχεδόν,
γεράκια δίχως νύχια και ράμφος δώσαν το παρόν.
Empire state, Wall Street, μεγάλη στόχοι στον τοιχο•
έχε έτοιμα δάκρυα για της έκρηξης τον ήχο.
Ο κανόνας είναι ακόμη πιο παλιός και απ’ το χρόνο:
όπως σπέρνεις θα θερίσεις• αυτό, και μόνο.
Μεσ’ στη νύχτα είδες ξαφνικά πόλεμο να σου στήνουν,
Δικαιολογίες, κακό πάνω στη σάρκα σου να φτύνουν.
Ένοιωσες στο πετσί σου όσα φοβόσουν,
από ανθρώπου μαλακία πάντα κρυβόσουν.
Σαν μάνα πρόσεχες τα παιδιά σου μην τρομάξουν,
ζώα αμόρφωτα τα ζώα μη πειράξουν.
Το κορμί σου γέμισε ουράνιο, σφαίρες κι αίμα,
πιο λίγα κι απ’ τα λίγα μπροστά σου όλα ψέμα.
Ό,τι χτίστηκε γκρεμίστηκε, ό,τι σκάφτηκε μπαζώνει ,
όσα φυμώνονται στόματα φουσκώνει το μπαλόνι
με γόητρο συμφέρον, με χρήμα η θεία πίστη.
Άλλος μπαίνει χειρουργείο κι άλλος έχει κύστη.
Λύση η λύσα για μάχες, παιχνίδι ψευτοαντρίκιο,
αδυναμία τους η δύναμη, πιο δίκιο.
Τρομαγμένες πολιτείες και νέα η οργή,
ματωμένη η ανατολή κι ολόκληρη η γη.
Καλό για πρόσχημα πληγωμένη περηφάνια
με νόμιμα αντίποινα χιλιάδες στην ορφάνια.
Τρωτός ο γίγαντας με πόδια πήλινα,
προφάσεις κι αντιφάσεις, τα λόγια ξύλινα,
ατράνταχτα άλλοθι, παρούσα συγκυρία,
αφού βρήκε αιτία στο κόσμο η αδικία,
από σπηλιά η απειλή σου προκαλεί υστερία
και κυνηγάς τα οικότροφα θηρία.
Θυμάμαι παλιά να βγαίνεις από βάλτους
ή με μούρη χακί να εξολοθρεύεις κάκτους.
Η καταιγίδα της ερήμου τώρα ντύνεται χαλάζι,
πάλι μπόμπες κατεβάζει - γνωστό μου μοιάζει.
Άλλο ένα δε πειράζει κι όποιος προλάβει.
Τόσα χρόνια τα ίδια• μα το ’χω καταλάβει
απ’ τις απόπειρες ενάντια στον Κάστρο
ό,τι καίγεσαι για ένα παραπάνω άστρο.
Στη κρίσιμη ώρα δεν χρειάζονται οι πολλοί, φτάνουν λίγοι•
Τώρα, όμως, πέσαν οι πύργοι, ντροπή σας πνίγει.
Κοκκινίζουν όσοι πριν το παίζαν μάγκες κι ωραίοι,
παλιοί και νέοι, τραγουδιάρηδες μοιραίοι.
Δε τους φτάνει πια μόνο μια σφαίρα όπως παλιά,
πατάνε πάνω σε νεκρούς, λαμαρίνες, και γυαλιά
μ’ αεροπλάνα και βαπόρια θα ’ρθουν χρόνια καλά.
Άντε, ρε, γεια! Πολλά φιλιά!
Πληρείς σωρο τις προϋποθέσεις και βοηθά το πεπρωμένο.
Βλέπουν όλοι σε σένα κακό συγκεντρωμένο,
αφού κινείς τα νήματα, φάμπριγκες, οχήματα,
χρήματα τώρα θύματα στο κήπο σου ερωτήματα
κι ανάμεικτα αισθήματα γεννιούνται στο θάνατο μέσα.
Κλαις σαν μάνα, μα πριν λίγο ήσουν μαιτρέσσα
κι αντί για οίκτο και συγχώρεση γυρεύεις αίμα,
δεν έχει όψεις μόνο κόψη αυτό το κέρμα.

11 Πιστοποιητικό διαφοράς
Lyrics

Θα ρθει πολύ σκοτεινιά …
που θα μαζεύεται απ’ όλους τους ορίζοντες
σ’ όλα τα αυτιά θα σουλατσάρουν διαολόσποροι βρίζοντες
φίλοι τους φέρνουν οργανοπαίκτες φόβου εργάτες
εχθροί τους μαζεύουν σε πανικό αντί για τράτες
της νύχτας με φώτα από κάποια συγκυρία
βολεψιάς, συνήθειας με λυρική αλληγορία
θα περπατάς και θα αλλάζεις όσο πρέπει
για σένα φυσικά κι όσο η μνήμη θα βλέπει.
υποκόσμιους και κόσμιους χαρακτηρισμούς θ’ ακούς
θα βλαστημάς σ’ άλλους δρόμους
σε νέους και παλιούς
φανατικότεροι απ’ την άλλη των φίλων για παρέα
θα γουστάρεις μοναξιές κι όσα δεν ήταν πριν σπουδαία
ό,τι κάνεις θα το τρέμουν για μικρό για μεγάλο
κι ό,τι σιγοτραγουδάς θα κάνει τόσο σάλο
που στόχαστρο μόδας θα γίνει στούς μικρούς
σε μερικούς μα σ’ άλλους το νυστέρι σε γιατρούς
για το καλό ή το ωραίο διάλεξέ το μόνος
πίστεψέ το το σύμπτωμα θα ’ ναι ο πόνος
το γιατρικό που δεν το νοιώθεις αν δεν πιεις
ο χαμένος ο χάρτης που τον θυμάσαι όταν χαθείς.

Παραδρομιά μεθυσμένη για να χορέψει η διαφορά
παλιά ήταν πιο άτακτη μα την κρατούσες γερά
πιο παλιά ήταν φαντασία κι ο λόγος της σκέψης
κι αύριο η μοιχεία σ’ ό,τι άτιμο παντρέψεις
με ’κείνο το τραγούδι που νοτίζει τη ψυχή σου
που σφίγγει να πνίξει τη πιο μεγάλη ενοχή σου
πιστοποιήθηκα απ’ το όνειρο μια εγγύηση σωστή
γρόθοι για πάντα που τα παράτησαν γιατί
πες μου πως δικαιολογείς το τίτλο σου
όσα εγώ κράζω τώρα τα γράφει η βίβλος σου
κανόνες τύψης ή αποφυγή δικιά μου
φροντίδα διαλεχτή παραμένει η διαφορά μου.
Νικηφόρα στων καιρών τα δύσκολα όπως τα ’δα
κι απ’ τα χρώματα που μπλέξαμε θα βγει λευκάδα
και δίστομη αγάπη τρέλα κι αλήθεια
κι αν ηττηθώ ωραία θα ’χω ξεφύγει από τα ίδια
και τα ίδια του απροστάτευτου κουφού σας κόσμου
κι από όλους τους ορίζοντες να δω λίγο το φως μου
και κρύψτα όλα τα μετάλλια της φωνής
έτσι κι αλλιώς το αλλιώτικο αλλιώς πιστοποιείς.

Λυπημένες χαρές κελαϊδάνε φωνές
μουσικές συμφωνίες που κλείνουν σάπιες ιδέες
τραυματισμένα τραγούδια από νότες περιττές
κι αυτά από νάνους ουρανούς κοιτάς να κλέψεις
φυλακισμένα με στη τέχνη των νόμων και τα ντόπια
πεινασμένα αυτιά χρόνια τώρα στην ουρά
ψάξε δραχμές μουσικάντηδες σε κακοτόπια
μα απ’ του low bap πιστοποιήθηκα εγώ τη διαφορά.

12 Τα χειρότερα
Lyrics

Συνεχίζουμε στο ίδιο έργο βάζουμε καινούριες πράξεις,
δε σηκώνουν μεταλλάξειςοι δικές μας τάξεις
πολύ φοβούνται το κακό, και όλοι το χειρότερο
τα ζόρια όμως με κάνουν δυνατότερο
μπορώ και να σου πω για γκαντεμιές αμα θες
αλλά ποντάρω στο ότι ήδη έχεις ακούσει πολλές
δικαολογίες έχω ακόμα περισσότερες κι ας το ξερες
πως είναι φτηνές σαν χαμένος θα τις άκουγες
ας πρόσεχες γύρω μου όλα σταθερά
και πάει τσάμπα η χωρίς λόγο σου τρελοχαρά
κακά μαντάτα τώρα μπήκε η επόμενη μέρα
και εσύ μαλάκα αναπνέεις το δικό μου αέρα
κάνε πιο πέρα γιατί μπορεί να σου ’δωσα θάρρος
όμως αυτό δε σημαίνει ότι θα μου τη δεις και χάρος.
Μαύρη κουκούλα, άσπρο μέηκ απ και δρεπάνι
να ερμηνεύεις το low bap σαν το κοράνι
να χεις το νου σου ρε, και να θυμάσαι
αν δε σου έδωσα άφορμή για να φοβάσαι
απλά περίμενα να έρθει η κατάλληλη ώρα
κι αφού έχεις στήσει αυτί στη δίνω τώρα.

Κι αν μπήκες μέσα στο σκοτάδι κι απαντούσες σε φωνές
χρησιμοποίησες τσιρίδες και στριγκλιές.
Αν είδες τέρατα να βγαίνουνε από της γης τα έγκατα
κάνεις σα χαζογκόμενα που έμαθε για τα κέρατα.
Ξέχνα τα τώρα όσο πιο γρήγορα μπορείς
χωρίς να ξέρεις, μόνο νομίζεις και θαρρείς
για να χαρείς όσα χάνεις πρέπει ν’ ανεβείς σκαλιά
κι όχι απλά να αρπάζεις ευκαιρίες απ’ τα μαλλιά
να ’ χεις δικιά σου μιλιά, να βελτιώνεις τα παλιά
μη περιμένεις καμιά δήθεν ζεστή αγκαλιά
γιατί δε θα ρθει κι αν έρθει δεν θα κρατήσει, θα σβήσει
θα σε αφήσει εκεί να περιμένεις μια σωστή της ρήση
άλλοι την περιμένουν για δεκαετίες
κι αν εμένα ήρθε νωρίς είχα σωστές αιτίες•
ούτε βίτσια ούτε καπρίτσια ούτε απωθημένα
είχα απλά πολλά να πω και να μην πάνε χαμένα.

(Ο ήλιος θα σας φέρει τα πιο κακά μαντάτα)
Μη χαίρεσαι χωρίς να ξέρεις• δε σε παίρνει
γιατί η τρέλα κι η φωτιά δε σταματά, μας γυροφέρνει.
Ο ήλιος θα μας φέρνει για πολύ καιρό ακόμα
κι ας μας ρίχνει συνέχεια μες στου λύκου το στόμα.
Να ’χεις το νου σου, ρε και να θυμάσαι.
Αν δε σου δώσαμε αφορμή για να φοβάσαι.
Άρχισε τώρα κάνε και καμιά προσευχή
γιατί κι ας μη το πιστεύεις είμαστε ακόμα στην αρχή.

Όσα χρωστάμε θα τα δείτε μπροστά σας κι αυτά
κι αν όσα δώσατε τα κάναμε για λίγο στη μπάντα
να θυμάστε και να έχετε τα αυτιά σας ανοιχτά.
(Ο ήλιος θα σας φέρει τα πιο κακά μαντάτα)
Αν ζητάτε αφορμές ήρθε ο καιρός να τις βρείτε
μέσα σε λίγα μας λόγια χύμα και σταράτα.
Τα χειρότερα θα ακούσετε εδώ και θα τα δείτε.
(Ο ήλιος θα σας φέρει τα πιο κακά μαντάτα).