iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer

Discography

Χειμώνας

Στα τέλη του περασμένου χειμώνα, στα τελευταία κρύα του Φλεβάρη, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album “Tα λόγια που κυκλώσαν το σκοτάδι”, ένα διπλό CD με εντελώς νέο ήχο. Και τώρα στα πρώτα κρύα, της ίδιας χρονιάς, αρχές χειμώνα, παρουσιάζουν τον “Χειμώνα” τους. Ένα CD που μας βάζει ακόμα πιο βαθιά μέσα αυτό τον κόσμο της νεκρής μάγισσας, της Bruja Muerta, του project που οραματίστηκαν ο B.D.Foxmoor των Active Member και ο Jamoan, κιθαρίστας και όχι μόνο του γκρουπ. Σε όσους παρακολουθούν την δισκογραφική δραστηριότητα του B.D.Foxmoor θα διαπιστώσουν ότι πρόκειται για μια ξεχωριστή στιγμή. Το cd κυκλοφορεί από το label Imantas και την 8ctagon σε ειδική έκδοση (σημειωματάριο + cd). Τα τραγούδια του « Χειμώνα» θα ακούγονται στην ομώνυμη ταινία του Κώστα Κουτσολιώτα που θα γυριστεί ...αυτόν το χειμώνα...

Production Label: 
Media Type: 
Published Year: 
2011

Buy this Album

Price: 
15,00 €

Tracks

CD1

1 Χειμώνας
Lyrics

Κοίτα απ’ το τζάμι
σκουπίζοντας τα χνώτα σου
ένας ήλιος κυνηγημένος
είναι πεσμένος στην πόρτα σου.
Άνοιξε του, αν αντέχεις
- λίγο φως.

Πίσω του τρέχει
ένας χειμώνας• κρύα βρύση.
Tον μαστιγώνει με βροχή
για να αποκάμει πριν τη δύση.
Άνοιξε του, αν δε φοβάσαι•
είναι γυρτός.

Κι εγώ ο άμοιρος
σαν άβουλη σκιά σου
πως να μοιραστώ
το φως ή τη σκοτιά σου.
Άνοιξε του να διαλέξει αυτός
απ’ τα κρυμμένα.

Κι ό,τι γίνει...
Eσύ άνοιξε απλά την αγκαλιά σου
και το σωστό
άσ’ το πνιγμένο στη λαλιά σου.
Ο χειμώνας κι ο ήλιος αυτός
ήρθαν για ’μένα.

Ήρθαν για ’μένα, ο ήλιος αυτός
και ο χειμώνας.

Κοιτάω απ’ το τζάμι
σκουπίζοντας τα χνώτα μου,
ένας ήλιος κυνηγημένος
είναι πεσμένος στην πόρτα μου.
Δεν του ανοίγω, δεν αντέχω
άλλο φως.

Πίσω μου τρέχει
ένας χειμώνας• κρύα βρύση
με μαστιγώνει με βροχή
για να αποκάμω πριν τη δύση.
Δεν του ανοίγω, φοβάμαι•
είμαι γυρτός.

Κι εσύ ο άμοιρος
σαν άβουλη σκιά μου,
πως να μοιραστείς
το φως ή τη σκοτιά μου.
Άνοιξε μου να διαλέξω εγώ
απ' τα κρυμμένα.

Κι ό,τι γίνει...
Eγώ θ' ανοίξω απλά την αγκαλιά σου
και το σωστό
άσ’ το πνιγμένο στη λαλιά μου.
Ο χειμώνας κι ο ήλιος αυτός
ήρθαν και για ’σένα.

Ήρθαν και για σένα, ο ήλιος αυτός
και ο χειμώνας.

2 Στενορύμι
Lyrics

Εδώ στον τάφο του φανερού
με τύραννους παντός καιρού
θα τους την κάνω τη ζημιά,
είναι η στερνή μου πεθυμιά.
Το φτύνω, το ξορκίζω, ούτε που το υπολογίζω.
Χωρίς το φόβο της τιμωρίας
στο στενορύμι της ιστορίας.
Σε τόπο σύσκιο
στο στενορύμι της ιστορίας,
χωρίς το φόβο της τιμωρίας
οι ανυπάκουοι ψάχνουν το δίκιο.
Εδώ στο τάφο του φανερού
με τύραννους παντός καιρού.

Τρόμος χιλιοχρονίτης
και το νοιάξιμο σα τρυπογάζι,
διόλου, μωρέ, δε με πειράζει
που μοιάζω ψωμοζήτης.
Θα τους την κάνω τη ζημιά
είν' η στερνή μου πεθυμιά.

Αδέσποτο προγόνι,
ο θάνατος δειλός προπέτης
αυριανός φερτός ηγέτης
του θεού σας δισεγγόνι.
Το φτύνω, το ξορκίζω
ούτε που το υπολογίζω.

Έχω πολλούς συνεπιβάτες
κι ας μοιάζω εξόριστος παρίας.
Στο στενορύμι της ιστορίας
η πλέμπα αντέχει χωρίς πλάτες.
Δε τους φτύνω, τους ορκίζω
μόνο αυτούς υπολογίζω.

Μη ψάχνεις ρέγουλα,
η τρέλα μας μια σχησματιά
όπου γης σπιθαμή κι άλλη φωτιά
στου μίσους την κάθε σπέκουλα.
Να τους την κάνεις τη ζημιά
είν' η στερνή μου πεθυμιά.

Σκέψου λίγο το ύστερα•
για 'μας θα λέν' με τα πολλά,
ζήσαν αυτοί καλά
και το σύστημα καλύτερα.
Εδώ στο τάφο του φανερού
για τυράννους παντός καιρού.
Εδώ στον τάφο του φανερού
με τύραννους παντός καιρού,
θα τους την κάνω τη ζημιά,
είναι η στερνή μου πεθυμιά.
Το φτύνω, το ξορκίζω,
ούτε που το υπολογίζω.
Χωρίς το φόβο της τιμωρίας
στο στενορύμι της ιστορίας.

3 Χαμοκέλα
Lyrics

Έχω κρυψώνα
απ' τη βροχή και το χειμώνα
μια χαμοκέλα.
Σαν ανεμώνα
σε ξέφωτο μ' άνθη άλλα μόνα
ζωή μου, γέλα.
Σε μια τρύπα
στοιβαγμένα έχω όσα είπα,
τα υπάρχοντά μου.
Δεν έχω τσίπα
για ακροκέραμο έχω ένα γρύπα
και για άρχοντά μου.
Έχει σκοτιά,
λαγοκοιμάμαι, σβηστή η φωτιά,
το χιόνι στρώση.
Γλυκιά νυχτιά
που έκανε πέρα το νοτιά,
μη με προδώσει.

Έχω για ταίρι
ένα κλεμμένο αγιοκέρι,
μα δε τ' ανάβω.
Τρέμει το χέρι
και δε φτουράω σαν χασομέρι•
δε θα προλάβω.
Μια νύχτα μόνο
κι αχάραγα με φαρμακώνω,
μεγάλη ζαβολιά.
Μάχη με τον χρόνο,
ξέσκεπη αυγή σε διπλαρώνω
να μη γενείς φεγγοβολιά.
Να 'σαι ανεμώνα
και στη βροχή και στο χειμώνα•
θάνατε γέλα.
Έχω κρυψώνα
σε ξέφωτο μ' αστέρια άλλα μόνα
μια χαμοκέλα.

4 Χειμαδιό
Lyrics

Τα ζώα γυρνάν στο χειμαδιό
χωρίς την άνοιξη να περιμένουν.
Τα βρήκαν όλα ρημαδιό,
σκυφτά βαδίζουν, που πηγαίνουν;
Ποιος τα 'συρε ξανά εδώ;
και για ποιο λόγο;

Τα ζώα τα δίποδα δυο δυο
πόνο μοιράζονται, μα δε καταλαβαίνουν.
Πράγμα βαρύ, σημαδιακό
μες στο τρισκόταδο ούτε που ψαχουλεύουν.
Ποιός τα 'σύρε ξανά εδώ;
και για ποιο λόγο;

Τα ζώα πριν το φαγωμό
λυγίζουν πάντοτε και ικετεύουν.
Με τον πικρό μου υπαινιγμό
ήθελα κάποιους απ' αυτούς να δραπετεύουν.
Άραγε αυτός που τα 'συρε ως εδώ
να 'ξερε το λόγο;

Σίγουρα ήξερε
τα σφαχτάρια πως θα δείξουν προθυμία.
Σίγουρα ήξερε,
κοντινή τους είχε δώσει προθεσμία.
Σίγουρα ήξερε
ότι οι δειλοί βρωμάν πολυκαιρία.
Σίγουρα ήξερε,
τα περασμένα ήταν απλά μια τιμωρία.
Σίγουρα ήξερε
ότι ο όχλος θάβει των καιρών τα σημεία.
Σίγουρα ήξερε
των ομόγνωμων την κάθε αδυναμία.
Σίγουρα ήξερε
πως τον βόλευε η τσάμπα φασαρία.
Ένα δεν ήξερε,
υπάρχει άγερτη κάπου μια αλαναρία
κι αυτοί δε ξέρουν καν
τι είναι το χειμαδιό.

5 Πως να σηκωθώ;
Lyrics

Στέρφος ο κόσμος μου
κι η μοναξιά μου ρεσάλτο.
Πάλι οδηγεί ο δρόμος μου
στον πατέρα μου, το βάλτο.
Οι φόβοι, περιπολία στα όνειρά μου.
Που βρίσκω, ο μαλάκας, την μπόρεση;
Με τόσο σκοτάδι κοντά μου
για τη φωτιά δε ζητάω συγχώρεση.
Πετρότοπος ο κόσμος μου,
δυο τρεις ακόμα να βρισκα αξεθύμαστους,
ζωή θα γινόταν ο λόγος μου
κι όχι απλά παρηγοριά σε αχρείαστους.
Ζωή μού χρωστάς τέτοιο φανέρωμα,
φτάνουν οι τρεμοφεγγιές, δεν έχω ρέντα,
φτιάξε μου ταίρι και στείλε στο Πέραμα
την πιο βαριά μου κουβέντα.
Αλλοιώς πως να σηκωθώ;
Με τι κουράγιο να βγω εκεί έξω;
Μου φτάνει μόνο μια φορά να μ' αρνηθώ
και δε θ' αντέξω.

Για όλα εκείνα που μπορώ,
θέλω το διπλό καιρό.
Πως να σηκωθώ
να βγω εκεί έξω;

Κράτα με ζωή γερό,
μόνος τρώγομαι θαρρώ,
για να σηκωθώ
και πως θ' αντέξω;

Για όλα εκείνα που αγαπώ,
άλλα τόσα έχω να πω.
Πως να σηκωθώ
και πως να παίξω;

Βρες μου κάτι να ντραπώ
κι ύστερα τέλος, σιωπώ,
για να λυτρωθώ
θα μείνω απ' έξω.

Γουστάρω να σηκωθώ, με τρώει κατά βάθος
αν μ' αγαπάς και με μετράς να θυμάσαι•
ποτέ μου δε φοβήθηκα το λάθος,
ο ψίθυρός μου θα σε ψάχνει όπου και να 'σαι.
Ψάξε στα συμπράγκαλά σου πάλι,
ένα τσούρμο ονείρατα θα βρεις,
τράβα στην τύχη ένα μικρό απ' αυτά ρετάλι
και δέσε το αύριο μ' αυτό, να το χαρείς.
Αν διαλέξεις πάλι το προσπέρασμα,
θα φταις για όλων μας το σκάρτεμα
και απ' το δικό μου κακογέρασμα,
δε θα βρεις την πύλη για το βάθεμα.
Γι' αυτό κάνε με να σηκωθώ
θα προκάμουν τα ωραία οι ένοχοι
βρείτε μου μια στιγμή να κρατηθώ,
γινήτε αδέρφια μου, κι όχι μ' αυτούς συνένοχοι.

Για όλα εκείνα που μπορώ
πως να σηκωθώ
να βγω εκεί έξω;

Για όλα εκείνα που αγαπώ
πώς να σηκωθώ
θέλω να πέσω.

6 Προικοσύμφωνο
Lyrics

Πάνω στης νύχτας το άφημα
της τύχης γίνομαι άθυρμα,
έχω βαλθεί να με ξεκάνω.
Ο φόβος, το ίδιο μάθημα,
σάματι μου 'μαθαν το κράτημα
και τι στο διάολο να κάνω.
Με το μικρό ταλέντο μου
γράφω το φαλιμέντο μου
και δε γουστάρω τέτοια σβέση.
Σκίσε λοιπόν το ρέκτο μου,
με το φτηνό το σκέτο μου
καμιά δε θέλω να 'χω σχέση.

Κρίμα, ρε, το παλιόνειρο
και το 'χα τόσο πρόχειρο,
τώρα να δω πως θα τη βγάλω.
Κρίμα το προικοσύμφωνο
μου 'μεινε ένα αλοίμονο,
για να γαμοσταυρίζω κι άλλο.
Κρίμα στον λεύτερο ξανά
και σ' όσους πήραν τα βουνά
εύχομαι τα όμορφα εκεί να βρούνε.
Κι όσοι ξεμείναν στα στενά
να πολεμάν για τα στερνά,
με το συμπάθειο, μα θα τον πιούνε.

Σιγά μην ήτανε αλλιώς
κόντρα μας πάει ο καιρός,
κι όσοι ξεμείνουν, θα πνιγούνε στη ρεμούλα.
Και όσο με τρώει ο καϋμός,
θα γρατσουνάω σαν τρελός
και θα γαμώ ό,τι μου φταίει χωρίς κουκούλα.
Μιας κι είναι η μάγισσα νεκρή
θαρρώ κανείς πως δε μπορεί
απ' την αρχή να σπάσει πρώτος το χαρμάνι.
Γι' αυτό την τόση μου οργή
την κάνω πάτημα στη γη
μήπως σκοντάψει πάνω της κανά τζιμάνι.

7 Αναβροχιά
Lyrics

Ήδη βρωμάν τα χνότα σου
συμβιβασμό και πρόσχημα,
ρεφούλι μπρος στην πόρτα σου
κι εσύ στο αγγελοθώρημα.
Ήδη βρωμάν τα χνότα σου
φόβο και συμμάζεμα,
τ' απόνερά τα πρώτα σου
ρετσέτα για φαρμάκωμα.

Στην πρώτη μοιρασιά
δεν είχες συμβουλάτορα.
Τσάμπα μαγαρισιά,
θέλει το ψέμα μάστορα
κι αν το σηκώνει το αίμα σου,
γίνεσαι ψαλμουδιά.
Στην πρώτη χαρτοσιά
καλόκατσες στο θαύμα,
κακή η συνερισιά
σαν άσκοπη ρεκλάμα
κι αν το σηκώνει το αίμα σου,
μη βγάλεις τσιμουδιά.

Ήδη βρωμάν τα χνότα σου
συμβιβασμό και πρόσχημα,
ρεφούλι μπρος στην πόρτα σου
κι εσύ στο αγγελοθώρημα.
Ήδη βρωμάν τα χνότα σου
φόβο και συμμάζεμα,
τ' απόνερά τα πρώτα σου
ρετσέτα για φαρμάκωμα.

Στο πρώτο πισοδρόμισμα,
σ' ένα σου στραβοκοίταγμα
περίτεχνο το ζόρισμα,
γαμπριάτικο το ξύρισμα.
Κι αν το σηκώνει το πετσί σου,
ούτε μια σημαδιά.
Στο πρώτο σου ξεχώρισμα
τα σύγκαιρα είχες ντάνα.
Κάλπικο, ίδιο νόμισμα
κι έτσι σε πήραν σβάρνα
κι αν το σηκώνει το πετσί σου,
έρχεται η αναβροχιά.

8 Κοίτα πιο πέρα
Lyrics

Κοίτα, παιδί μου,
αυτά τα δέντρα τα 'χει γύρει ο Απηλιώτης.
Αν ψήλωναν αζόριστα, η γη θα τα 'χε μπρός της,
όπως εσύ έχεις εμένα.

Κοίτα, παιδί μου,
εκείνο το πυράγκαθο, στον ήλιο κοκκινίζει.
Είναι ο υμνητής του βράχου αυτού και μου θυμίζει
λόγια μου ψυχωμένα.

Κοίτα, παιδί μου,
με το ψιλόβροχο πως τακιμιάζει η ρέμβη,
σαν προσλαλιά που ο χλευασμός τίποτα δε της κλέβει•
τα 'χει όλα κερδισμένα.

Κοίτα, παιδί μου,
'κείνο το πέτρινο μισογκρέμιστο σπιτάκι
σα να ονειρεύεται μια φαμίλια τριγύρω από το τζάκι.
Είναι εκεί για τα περασμένα.

Κοίτα, παιδί μου,
σε ικετεύω,
πιο πέρα από μένα.

9 Λυπήσου τους
Lyrics

Θυμάσαι αν ήτανε πικρό
απ' το πρωτόγαλα το στάγμα;
Κι αν μούδιασαν τα χείλια σου κι ο ουρανίσκος;

Θυμάσαι αν ήτανε μικρό
χουνέρι, χωρατό ή θαύμα;
Κι αν είχες φωτοστέφανο ή ούρλιαζες σα λύκος;

Θυμάσαι αν σελάγιζες
σαν άστρο και γέμιζες τα στέγνα;
Και γινόσουνα χαμόγελο δίπλα στα σφαλερά τους;

Θυμάσαι αν σεργιάνιζες
σα χαροπούλι σ' άδεια στέρνα;
Κι έσβηνες τη ντροπή απ' τη χοντροκοπιά τους;

Aυτοί σίγουρος να' σαι πως θυμούνται
ότι ψαχουλευτά σε πήγαιναν από τα σπάργανα σου.
Μα κάθε που ρηχαίνεις, θα σου διηγούνται
πως μοιάζουν με πυξάρια όλα τα όνειρα σου.
Αυτοί σίγουρος να' σαι πως έτσι εκδικούνται,
κάθε φορά που φαίνεται ότι λοξοδρομείς.
Σ' όλα σου τα ωφέλημα ποτέ τους δε θ' αρκούνται.
Λυπήσου τους, νομίζουν πως γεννήθηκαν γονείς.

Τώρα θυμάσαι τη ρωγμιά
όταν σε μέτρησαν για μουσαφίρη,
στο πρώτο πισωγυρισμά πάνω στο ψέυτισμα σου.

Τώρα θυμάσαι την ερημιά
όταν δε βρήκες πουθενά χαϊρι
κι άκουσες σε χαροκόπι πάνω τα σκολιανά σου.

Τώρα θυμάσαι, προστυχιά
σου 'χαν χρεώσει τη πρώτη σου αγάπη
και κάθε σου άρνηση περνιόταν για ραχάτι.

Τώρα θυμάσαι, τη συντυχιά
με τη θλίψη και το μικρό ροζέ το χάπι
που σε κουμπώνανε μήπως και κλείσεις μάτι.

Αυτοί σίγουρος να σε πως θυμούνται.
Την πικρίλα δεν αντέχουν στα γεράματα.
Ό,τι και να πεις για τότε το αρνούνται,
νοιώσε, όμως, του κορμιού τους τα σπαράγματα.
Αυτοί σίγουρος να' σαι πως καυχιούνται
ότι σε συνετίσαν κι ας δείχνεις αφελής.
Ξέρουν ότι ο σάρακας τους τρώει και φοβούνται.
Λυπήσου τους κι ασ' τους να πεθάνουνε γονείς.

10 Πυροστιά
Lyrics

Η χειμωνιά,
η ψυχομάνα του χιονιά
είναι η υφάντρα αυτού του τραγουδιού.

και η βροχή,
η σιωπηλή φουσκονεριά,
τρενάρει την τραβηξιά του σκοταδιού.

κι εγώ όλο και ζυγώνω
σιωπή, για να σου κάνω χερικό.

Αυτή η χεριά
στην καμπάνα είναι η σφυριά
και ραπόρτο για τη χαρά του πιστευτού.

Είναι σκληριά
του ποιητάρη και χάσικου βοριά,
στο χτίκιασμα του κακού μου εαυτού.

κι εγώ όλο και ζυγώνω,
ντροπή, μη μου κρατήσεις μερτικό.

Στη δύση του ο ήλιος μου 'στησε χωσιά,
με βρήκε ήρεμο στην υπνοφαντασιά
και μόνος έφαγα ταλαιπώρια.
Μα κάθε που θα σου γνέφει η φωτιά,
να με κοιτάς στου Ηνίοχου την πυροστιά,
άστρο, με τ' άστρα χώρια.

Η χειμωνιά,
και η βροχή,
και 'γω όλο και ζυγώνω,
σιωπή, για να σου κάνω χερικό...

11 Του χρόνου ο τρυγητής
Lyrics

Όταν ψελλίζει ιστορία ο τιμητής,
μένει σκυφτός του χρόνου ο τρυγητής
και χαμογελάει.
Όταν κραυγάζει ο νικητής,
μουντάρει στα ωραία ο χαλαστής
και δε μιλάει.
Σαν ψάχνει δίκιο ο φτωχός,
χαίρεται τόσο ο κυνηγός
και περιμένει.
Όταν ανθίζει ο ριζιμιός,
ο πλούσιος ο μαζωχτός
παραμονεύει.
Μα όταν ο λεύτερος γελάει,
ο σοφιστής πια δε μιλάει,
και το βουλώνει.
Κι όταν ο αδείλιαστος περνάει,
ο περίτεχνος γερνάει,
μα δε θυμώνει.

12 Σκαρταδούρα
Lyrics

Πάνω που νόμιζες ότι απόκαμα
στα ράχτα σπάω σαν κύμα,
σου κλέβω την ανάσα όπως το συννεφόκαμα,
πάνω που νόμιζες ότι απόκαμα.

Πάνω που χάρηκες το πρώτο σώριασμα
από ροδάνι έγινα ποίημα,
ίσκιος αστοίβαχτος και τρόμαγμα,
πάνω που χάρηκες το πρώτο σώριασμα.

Κι εκεί που νόμιζες δε θα βρω στέριωμα,
στο δέντρο έμεινα σπορίτης,
στο δέντρο που σου κρύβει το στερέωμα
κι εκεί που νόμιζες δε θα βρω στέριωμα.

Εκεί που γλένταγες πριν απ' το χόρτασμα,
πέταξα πάνω σου μαύρος πετρίτης.
Κακοτυχιά σου, μ' έχεις συντρόφεμα,
εκεί που γλένταγες πριν απ΄το χόρτασμα.

Πάνω που νόμιζες πως σε προσπέρασα,
ήρθα και τρέμει το φυλλοκάρδι σου.
Γι' αυτό, σελέμη, έτσι σε σβέρκωσα,
πάνω που νόμιζες πως σε προσπέρασα.

Πάνω που χάρηκες για ό,τι πέρασα
άδοξα τέλειωσε και το σεργιάνι σου,
στη στενωσιά φόβο σε κέρασα
πάνω που χάρηκες για ό,τι πέρασα.

Κι εκεί στη στόχαση, σου ήρθε απότομα
σαν τον παπά στο τετραβάγγελο.
Πάνω στην έκσταση σκάει το πετσόκομμα,
κι εκεί στη στόχαση, σου ήρθε απότομα.

Εκεί χαντούμη στη σκαρταδούρα
ένα ψυχούδι για κάθε άγγελο
σωσμό δεν έχεις, ασ΄τη μουρμούρα,
εκεί χαντούμη στη σκαρταδούρα.

13 Ριζοβούνι
Lyrics

Ήξερα έναν νέο
τόσο γέρο
που περνιόταν για παιδί.
Κάθε βράδυ έφτανε μέχρι το πρωτοϋπνι,
δε βάθαινε στον ύπνο πιότερο.

Ήθελα να του λέω
πόσο τον ξέρω
κι αυτός δεν ήθελε ούτε να με δει.
Τον ενοχλούσαν οι τρεχάτοι και οι ξύπνιοι,
μα εγώ νομίζω απ' όλους περισσότερο.

Έβλεπε σε μένα
μάλλον τα περασμένα,
της ζωής το τσίμα- τσίμα και την τρελαμάρα του,
μισούσε τις τσιριμόνιες και τα χατιρικά,
χίλιες παραξενιές γεμάτο το τσερβέλο του.

Χρέωνε σε μένα
του χρόνου τα κλεμμένα
κι έκρυβε επιμελώς σ' όλους την τρυφεράδα του.
Τον τριβελίζαν οι σκοτούρες και τα πονετικά,
μα ένα λαγό έβγαζε πάντα απ' το καπέλο του.

Αυτόν το νέο, τον γέρο, το παιδί
σε πόσα μάτια το 'χεις δει
πόσες φορές το 'χεις αποφύγει,
τι σε τρομάζει και τι σε πνίγει.

Ό,τι έχεις με την πάρτη σου,
κάντο συγχωροχάρτι σου,
και στην μπουκιά πηρούνι.

Αυτό το τώρα, το πριν και το μετά
που σου τα φύλαξε ο χρόνος στριμωχτά,
με το συμπάθειο, μα μου θυμίζουνε εσένα,
το ίδιο φαντάζομαι θα σκέφτηκες για μένα.

Ό,τι έχεις με την πάρτη μου,
ξεφόρτωστα στην πλάτη μου
που μοιάζει ριζοβούνι.

14 Κάτι τόσο απλό
Lyrics

...πόσο απλό ήτανε να σου τα πω...

Θυμάμαι που καθόμασταν
οι δυο μας στην βροχή,
για ώρα κοιταζόμασταν
μου 'φτανε γι' αρχή.
Πόσο απλό ήτανε να σ' αγαπώ.

Θυμάμαι δε μου μίλαγες,
με διάβαζες καλά,
τα όμορφα μου φύλαγες
και τα 'φερνες πολλά.
Πόσο απλό ήτανε να σου μιλώ.

Μεγάλωσες στο πλαί μου,
εσύ ήσουν πάντα εκεί.
Στερήθηκες για χάρη μου,
θα 'πρεπε να μου αρκεί.
Πόσο απλό ήτανε ένα ευχαριστώ.

Στα δύσκολα δε δείλιασες,
σε είχα για οδηγό,
έσκυψες και με φίλησες κι έπαψα να ριγώ.
Πόσο απλό ήτανε να σε κρατώ.

Στο πιο βαρύ σκοτείνιασμα
εσένα είχα φως,
σε κάθε πισωγύρισμα
γη ήσουν κι ουρανός.
Πόσο απλό ήτανε να σε κοιτώ.

Μια όψη είχε το νόμισμα,
μ' ήξερες απ' την καλή,
μπροστά σε κάθε σκόρπισμα
στεκόσουν σιωπηλή.
Πόσο απλό ήτανε να μην ξεχνώ.

Μου χάρισες την Μάγια μου,
μαγιάτικη δροσιά,
κι εγώ τα μαύρα χάλια μου
άδικη μοιρασιά.
Πόσο απλό ήτανε για μας να ζω.

Γι' αυτό βαραίνω, μάτια μου,
τόσα που σου χρωστώ,
μαζεύω τα κομμάτια μου
και σου το τραγουδώ:
πόσο απλό ήτανε να σ' αγαπώ...