iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer

Discography

Τα λόγια που κυκλώσαν το σκοτάδι

Κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος από La Bruja Muerta (B.D.Foxmoor & Jamoan) με τίτλο Τα λόγια που κυκλώσαν το σκοτάδι!

Production Label: 
Media Type: 
Published Year: 
2011

Buy this Album

Price: 
15,00 €

Tracks

CD1

1 Γέρακας άφτερος
Lyrics

Άκου με,
τούτη τη φορά στο ανηφόρι
ήρθα με το ίδιο μονοφορι,
μα είμαι ολάκερος.

Κοίτα με,
του ματιού μου η κόρη
στη ράδα βαπόρι
σαν γέρακας άφτερος.

Μιλά μου,
σου το ζητώ σαν χάρη
απ’ το προσευχητάρι
τραβήξου να σε δω.

Μίλα μου,
για το λευκό πιθάρι
στ’ ολόγιομο φεγγάρι
που σ’ έκρυβε από δω.

Κύλα μου,
το χρόνο φύλα μου
κι ήσυχα δίπλα μου
όπως μ’ ανέθρεψε ο βοριάς.

Σφύρα μου,
η τεμπέλα η μοίρα μου
χρέωσε αλλού τη γύρα μου
σα γλύκα μαχαιριάς.

Φύσα μου,
φέρε μου πίσω το ρίγος
κι αν αποκάμω λίγος,
θα φταίει η βιασύνη μου.

Νύχτα μου,
μ’ έχει ζώσει ο ήλιος
χαραμοτρώει σαν φίλος
την καλοσύνη μου.

2 Στα απόμερα
Lyrics

Πώς να βρω
τ’ αξόδευτα, τ’ αφόρετα
πλάι στα λόγια
τα οργισμένα και τ’ απρόσεκτα;
Και πως να πω
τα χειρότερα, χρόνε μου αυτόχειρα
ψάχνοντας έξοδο κρυφή
για λίγο αργότερα.

Γι’ αυτό όλα όσα ξεστομίζω
τα μοίρασε η οργή μου απλόχερα.
Κάλλιο να ζήσω κι ας γυρίζω,
μόνος να μουρμουρίζω στ’ απόμερα.

Πώς να βρω
τ΄ απείραχτα, τ’ αμάθευτα,
της μοναξιάς
τα γιατρικά ‘κείνα τ’ αλάθευτα.
Και πως να πω
τα σπάνια για δεύτερα,
αφού θεριεύω
μ’ όλα τ’ άφοβα, τα λεύτερα.

Γι’ αυτό αντέχω μ’ όσα χάνω
κι ας τρώω μέσα στα μούτρα τ’ απόνερα
Κάλλιο να ζήσω μ’ όσα κάνω
και μόνος να πεθάνω στ’ απόμερα.

Πώς να πω ότι κάθε φορά που τελειώνει ένα τραγούδι, σκέφτομαι όλα αυτά που δεν πρόλαβα να πω
και πώς να βρω αυτό που λείπει, το κατάλληλο, αυτό που έχεις ανάγκη εσύ, που ακούς κάθε φορά μόνο αυτά που εγώ σου λέω.
Πώς να δω εσένα μέσα σε αυτά που ξεστομίζω γιατί πραγματικά θέλω να σε δω, θέλω να σε βρω και να σου πω ό,τι σου αξίζει
και πώς να ζω χωρίς να έχουμε ανταμώσει εδώ, εδώ που διαλέξαμε στ' απόμερα.

3 Θα σε καρτερώ
Lyrics

Όταν ξεφεύγεις απ’ το χθες
και νιώθεις ανακούφιση μεγάλη,
γελάν μαζί σου οι στιγμές
που εύκολα σου ’κλέψαν οι άλλοι.
Όταν φιλιώνεις με τον ίσκιο σου,
το φως κοντά σου είναι παράταιρο.
Φτύνεις τα πάντα γύρω σου
κι είναι αμήχανο το σύμπαν ολάκερο.
Όταν τρυπώνεις στις γιορτές
μ’ άνεση κι αέρα οικοδεσπότη,
στριμώχνεις όλες τις χαρές
στο ψέμα που γυρνοβολάει τη νιότη.
Κι όταν τελειώνουν όλα αυτά,
γεύση πικρή που δεν μπορώ
κι αν ντρέπεσαι κι έχεις τα μάτια σου κλειστά,
άνοιξέ τα, θα σε καρτερώ.

Αν όσα ’τύχαν μέθυσαν τον καιρό,
δίκαια κάποιοι με λένε τυχερό
μ’ αν όσα ’γίναν με ’κάναν πιο γερό,
τέλος μου, έλα και θα σε καρτερώ.

Αν όσα είπαν, τ’ άντεξα και μπορώ,
δίκαια κάποιοι με λένε πονηρό.
Αν όσα γίνουν, αξίζω να χαρώ,
έλα, ομορφιά μου, και θα σε καρτερώ.

Ξαναμουρμουρίζω, τα δύσκολα πάλι συγυρίζω,
ξαναψιθυρίζω, ξορκίζω, τη φωτιά
ορίζω
και ξαναβρίζω, χαρίζω στη ντροπή το γκρίζο
κι αφού λυγίζω,
δεν μπορώ.
Ξαναμαγαρίζω, την αλήθεια σου γυρίζω πίσω.
Ξανά με ορκίζω πως το γρίφο αυτό θα ξαναλύσω,
ξανασφυρίζω ένα μινόρε που μου ’στειλες πίσω
και σου γυρίζω τα όμορφα σωρό.

4 Επιστρέφει η σιωπή (lbm version)
Lyrics

Σκάσε κουφάλα ζωή και φαντάσου μια εικόνα,
με τα μάτια, λεει, κλειστά να σε περνάω από βελόνα
και μ' αυτή να κεντάω κάργα στιγμές στο πετσί μου,
όσα έχω πάνω μου, είναι πατρίδα και γη μου.
Μα την αφή μου και τον νου μου τον άχρονο,
μα τη φωνή μου και το αίμα μου το άφθονο,
εμένα πάντα από μακριά μόνο μου γνέφει,
δε με φοβίζει που η σιωπή με κραυγές επιστρέφει.
Αλαλιασμένη και ψευτονοικοκυρεμένη,
παστρικιά πουτάνα, καλοπληρωμένη,
καλά φτιαγμένη, λιγωμένη απ' το αιώνιο πιόμα,
γι' αυτό σου λεω μένω εδώ μπας κι ανταμώσω το γιόμα,
όμορφο τόσο που να θέλω να μου δώσω
όμορφο τέλος - μα δε γαμιέται, δε θα προδώσω.
Θα με φωνάζω συνέχεια ψεύτη
μέχρι να 'ρθεις, δειλέ μου επισκέπτη.
Και σαν κυλήσεις προς τα εδώ, φέρε μου λίγο αέρα
κι αν θέλεις, πες μου, έξω είναι νύχτα ή μέρα
Αν κάτσεις ώρα, φτιάξε μου λίγο το κέφι,
μα κάνε γρήγορα, γιατί η σιωπή επιστρέφει.

Επιστρέφει, είναι κοντά η σιωπή.
Στις αυλές των θαυμάτων η ντροπή βγάζει το άχτι,
μασάει τη ρίζα η ψυχή μου να κοπεί,
θα σκεπαστώ με τη δικιά μου τη στάχτη.
Επιστρέφει και καταπίνει φωτιές,
πίνει μεδούλι και μετράει τους σφυγμούς σου,
ξέρει καλά πως τρελάθηκες χθες,
είναι κοντά και ακούει τους λυγμούς σου.

5 Άραγε
Lyrics

Νιώθω ρίγος στην αρχή
σαν μυρμήγκιασμα σφιχτό.
Ξέμεινα κι από αντοχή –
τι παράξενο κι αυτό.

Ποια με σπρώχνει εμμονή
και ποιος φόβος ουρλιαχτό;
Να ’χα λίγο υπομονή –
τι παράξενο κι αυτό.

Νιώθω τρόμο και οργή,
μες τις λέξεις θα κρυφτώ,
μη μου κλείσεις την tv –
τι παράξενο κι αυτό.

Δεν κοιτώ στον ουρανό
κι έπαψα να περπατώ,
ανασαίνω και πονώ –
τι παράξενο κι αυτό.

Έχασα και τη δουλειά,
πάτησα κι ένα σκατό,
μου γαυγίζουν τα σκυλιά -
τι παράξενο κι αυτό.

Μου ‘φυγε και το μωρό
κι ήταν λίρα εκατό.
Τώρα μόνος δεν μπορώ –
τι παράξενο κι αυτό.

Έχω μέρες να πλυθώ,
το ‘ριξα και στο πιοτό,
ψάχνω κάτι ν’ αφεθώ –
τι παράξενο κι αυτό.

Μέρες φίλο έχω να δω,
έχω φραγή στο κινητό,
μάλλον πια δεν είμαι εδώ –
τι παράξενο κι αυτό.

Άραγε να φταίει η κρίση
ή που η τύχη μ’ έχει φτύσει,
μήπως το κακό γαμήσι,
που δε πίνω και χασίσι;

Άραγε να φταίνε όλοι
ή που ακούω κάθε καριόλη
στη ρημάδα αυτήν την πόλη
που καφέ πίνω στου Πόλυ;

Άραγε να φταίει ο θεός
που παιδεύομαι ο φτωχός;
Κι αν δε φταίει, πες μου ποιος
που ακόμα είμαι χοντρός;

Μήπως φταίω εγώ ο μαλάκας
που τα πήρα όλα της πλάκας,
ο ανίκητος, ο βλάκας
θύμα έγινε της κλάκας.

Μήπως, ρε, δε φταίει κανένας
και το φτύσιμο της πένας
περιγράφει πόνο γέννας
μήπως και νοιαστεί ο ένας;

Μήπως, ρε, σου λέω, μήπως
'γώ δεν ήμουν τέτοιος τύπος;
Έμοιαζα ανθισμένος κήπος
και απόκαμα ένας χτύπος.

Άραγε όταν θα ξυπνήσω
μες τη λήθη τι θ’ αφήσω,
ποια αρχή ξανά θα ορίσω
για να μη γυρίσω πίσω;

Άραγε τι μου συμβαίνει,
τι με λύνει, τι με δένει
– κόμπος με σπασμένο χτένι –
άραγε τι μου συμβαίνει;

6 Δε γονατίζω
Lyrics

Δε γονατίζω, δε λυγίζω στον καιρό.
Kάνω αγάντα και θα λευτερωθώ.
Πρώτη φορά με ψάχνει ο ουρανός.

Δεν παραδίδομαι, δε σκιάζομαι, γελώ.
Μοναχά ελπίζω σ’ ένα όνειρο τρελό
γυρτούς να δω όσους μας κρύψανε το φως.

Τώρα καμώθηκα ατσάλι και μπορώ
το έργο ν’ αντέξω με τέλος ζοφερό.
Τώρα μισώ και γουστάρω να το πω.

Σαν περιπλανώμενος - η πρώτη εκδοχή -
τιμονιέρης που’ χει μαστιγιές απ’ τη βροχή,
ταμπουρωμένος ήλιος πίσω απ’ τ’ απόβραδα
σε κέδρους ξεβρασμένος και φοινικόκλαδα,
μαρκαρισμένος με σίδερο καυτό
και μ’ ένα μίσος γλυκερό στο στήθος μου ραφτό.
Μπροστά σ’ αγχόνη δουλευμένη με τριχιά
γυρνοβολάει η σκιά μου με την κακοτυχιά.
Την τελευταία γουλιά μαγαρίσαν στο ποτήρι μας
ζωύφια βρωμερά που ζουνε από τη γύρη μας,
απ’ τα όνειρα μας τα θαμπά που πήγαν στράφι
κι απ’ τις αλήθειες που βρωμάνε όλες θειάφι.

Ζητάει απ’ το χρόνο μου του φόβου η μηχανή
κι έτσι η σκιά μου απέκτησε φωνή,
μα τώρα λίγα μου απόμειναν ν’ αγαπώ.

Απ’ τα χαμόνειρα μού μένουν οι λυγμοί
και ψάχνω απ’ τη μιζέρια μια ρωγμή.
Ό,τι μισώ ν’ ανταμώσω έχω σκοπό.

Δεύτερη εκδοχή - ταπεινωμένος
ακροβάτης των στιγμών, στο χθες εκτοπισμένος,
αλυσοδεμένος από έννοιες ξεχασμένες,
καρικατούρες αταίριαστες και καταχωνιασμένες.
Σα σιωπή πεισματική αλύχτηπου ξύλου,
σαν τον ιδρώτα ενός βράχου γέρου φίλου.
Σα λαχτάρα κρυφή που φιδοσέρνεται,
σαν αχόρταγη αγκαλιά που περιφέρεται.
Ποιος με ξεστόμισε σα νοσηρό τσιτάτο
καμωμένο από αίμα και σκοτωμούς γεμάτο;
Ποιος φόρεσε στο φόβο μου κουρέλια ξεφτισμένα;
Ποιος τρύπωσε ανάμεσα στο θάνατο και ’μένα;

Με συντροφεύει μια θλίψη γιατρικό
και κάποια λόγια, μοναδικό μου μυστικό.
Είναι κρυψώνα μου μονάχα ο θυμός.

Σαλεύω πρώτος για να βρω τον κυνηγό
κι αφού το θήραμα είμαι εγώ, θάβομαι εδώ.
Δεν έχει θέση για τρελούς η κιβωτός.

7 Μην το μοιραστείς
Lyrics

Είδα στα μάτια σου, αδερφέ μου,
απόψε πως μπορείς
ν’ απλώσεις όλο το κακό που ‘χεις, για να χαρείς
δίπλα στις σκέψεις που έκανες
μόνος από βραδύς.

Είδα στα μάτια σου την πίκρα ολάκερης της γης,
είδα τον τρόμο των καιρών.
Πρόσεχε, μη βιαστείς.

Κάνε ό,τι θέλεις, μοναχά, μαλάκας μην πιαστείς...
Κάν’ το όταν μπορείς,
και μην το μοιραστείς.

8 Μη με γυρέψεις
Lyrics

Μη με γυρέψεις στις γνωστές μου κρυψώνες,
αν μ’ αγαπάς.
Και μη ζηλέψεις, είναι σκυφτοί οι χειμώνες
όπου κι αν πας.
Μη με γυρέψεις στους οργισμένους μου στίχους,
τώρα πονάω.
και μην πιστέψεις πως ζω στους ήχους,
απλά ξεχνάω.

Μη με γυρέψεις αυτό τον χειμώνα
στην εικόνα που 'χεις φτιάξει για μένα.
Μη με γυρέψεις πάλι δίπλα στα μόνα,
πρώτη φορά που τα 'χω χαμένα.
Μη με γυρέψεις σε φόβους μεγάλους,
παρά μόνο σε μικρούς ντροπιασμένους.
Μη με γυρέψεις ρωτώντας τους άλλους,
μόνο ακολούθα τους βουβούς κουρασμένους.

Μη με γυρέψεις μέσα στον τρόμο του όχλου
αν με μετράς.
Μην το παλέψεις, γιατί δε σκιάζονται διόλου
μην τους κοιτάς.
Μόνο να κλέψεις παλιά σου όνειρα πίσω
και να τα φυλάς
και να πιστέψεις πως αξίζει όταν λυγίσω
να μου γελάς.

Μη με γυρέψεις αυτό τον χειμώνα
στην εικόνα που 'χεις φτιάξει για μένα.
Μη με γυρέψεις πάλι δίπλα στα μόνα,
πρώτη φορά που τα 'χω χαμένα.
Μη με γυρέψεις σε φόβους μεγάλους
παρά μόνο σε μικρούς ντροπιασμένους.
Μη με γυρέψεις ρωτώντας τους άλλους
μόνο ακολούθα τους βουβούς κουρασμένους.

9 Πριν από τον αποχωρισμό
Lyrics

Θηλιά έχω περασμένη,
μια ανάσα κουρασμένη
πάλι μου πνίγει το λαιμό.

Φωνή μου γερασμένη,
ποιος ήλιος σε προσμένει
ποιο χέρι δίπλα στο γκρεμό;

Καρδιά μου μοιρασμένη,
ποια δύναμη επιμένει
να σε βαστάει απ’ το χαμό;

Ψυχή μου κερασμένη
τι άλλο πια σου μένει
πριν απ’ τον αποχωρισμό;

Θηλιά μου το άγχος περασμένο τρεις φορές
στο λαιμό μου οι στιγμές φρέσκες μ’ αίμα εκδορές,
Που είναι οι χαρές; Ψάχνει ο ιδρώτας μου ταίρι.
Ποιο με τραβάει απ’ τα δύσκολα χέρι
και δε μ’ αφήνει να φιλιώσω πάλι με το φόβο μου;
Δίνω το λόγο μου, φτύνω το κόρφο μου.
Ας είναι ο πόνος μου δάσκαλος να γίνει,
να με θεριέψει στα εύκολα να μη μ’ αφήνει.
Έχω κουράσει τα σπουδαία με το ψέμα μου,
έχω ταγκιάσει στ’ ακούραστα το αίμα μου.
Αυτό είναι το θέμα μου και πως ν’ αντικρύσω.
Θέλω ένα στοίχημα μονάχος να κερδίσω,
για να μ’ αφήσω ολάκερο στο χρόνο.
Ποσό πεισμώνω που δειλιάζω και δε γλυτωνω.
Αύριο καμώνω κι έχω ανάγκη τα όνειρά μου,
τα μικρά, κοντινά, μονάκριβά μου.

10 Μας αδειάζουνε
Lyrics

Ίσως ο τόπος μου προκαλεί εθισμό.
Ίσως δε βρω ποτέ γυρισμό.
Με κυκλώνουν τ’ αξιοθύμητα,
μ’ αποφεύγουν τ’ αξιοθρήνητα, τα λιγομίλητα.
Δε με τρομάζει που ξαρματώσαμε
που γυμνωθήκαμε που χαμηλώσαμε.
Ούτε οι χαλαστές με τρομάζουνε πολύ
ούτε κι οι περιγελαστές που αφήνουνε χολή.
Πήρα πίσω όσα βούρκωναν τα μάτια μου,
εκείνα τα όμορφα από τα νιάτα μου.
Κρατάω την άκρη από το νήμα,
γύρισα πίσω από το ρήγμα
σ’ αυτόν τον τόπο,
τον κοινό για όλους μας τόπο
που έχω τη νύχτα καταφύγιο το θέρος
και με τη πρώτη ηλιαχτίδα αλλάζω μέρος.
Άρχισα να φοβάμαι τη σκοτιά,
γιατί μας αδειάζουν,
μάς αδειάζουν παντού.

11 Πριν από τις ευχές
Lyrics

Ο χρόνος λυσάει μπροστά στα μάτια μου,
στιγμές γιορτές, βρήκα στα βάθια μου.
Δε θέλω να ξεχάσω κάποιες Κυριακές.

Ακούω φωνές πλάι στην ανάσα μου,
ζω απ’ την αρχή ξανά τη φάρσα μου,
μα θέλω να κερνάω λόγια και μουσικές.

Θυμάμαι τη βροχή πάνω στα χέρια μου
να διώχνει τη ντροπή και τη μιζέρια μου.
Δε θέλω να περάσω μέρες δανεικές.

Ζηλεύω από τα νιάτα όλο το ψέμα τους,
σκορπάω λευτεριά εδώ στο τέρμα τους.
Θέλω να γεράσω σ’ άδειες φυλακές.

Αφήνω την αγάπη που δεν άξιζα,
για μια συγγνώμη μπροστά της να γονάτιζα,
Δε θέλω να πεθάνω πριν απ’ τις ευχές.

CD2

1 Τώρα
Lyrics

Τώρα
ξοδέψαμε την ώρα
ανάξιοι του όρκου
και της απολαβής.

Τώρα
σκαμμένη κατηφόρα,
δέσμιοι του τόκου
άνευ ανταμοιβής.

Τώρα
σκάσε και προχωρά
με τους μασκαρεμένους
που πήρανε στροφή.

Τώρα
κλεμμένα φέρνουν δώρα
στους αποκαμωμένους
κανέλλα στην κορφή.

Τώρα
αμήχανη η Πανδώρα
σπάει το πιθάρι
κατάρα στους θνητούς.

Αφού ξοδέψαμε τα πάντα για το τίποτα,
χρεώνουμε στους φόβους τα βουβά και ανεκπλήρωτα.
Ανάξιοι του όρκου κλαίμε περιφρονημένοι.
Βουλώστε το όλοι, ξέρουμε τι μας περιμένει.
Μια κατηφόρα με γλυστερά απόβλητα,
λόγια περισέμματα, άκαιρα κι απόλυτα.
Δέσμιοι του τόκου κι απ’ τα σφυροκοπήματα
- θα χάσει ο χρόνος όλα του τα γυρίσματα.
Γι' αυτό σκάσε και προχώρα μόνος σου, ενάρετε.
Έχεις τέλος ζήλευτο, ζήσ' το αχάριστε.
Είναι το αύριο ζοφερό πια και κατασχεμένο.
Ζήτα συγνώμη από κάθε περιφρονημένο,
κάθε αποκαμωμένο, τίμιο και ευσυνείδητο
που είχε το φως και τα ονείρατα κρυσφήγετο.
Ζήσε, λοιπόν, από του πόνου τη μεριά,
το τέλος τώρα χωρίς καμιά παρηγοριά.
Τώρα μάτια αιμοβόρα
μαζέψανε το μίσος
που αλυχτούσε στους καιρούς.

2 Γερνάω στην αναμονή
Lyrics

Γερνάω στην αναμονή
σαν τους δειλούς προσκυνητές
μετά τη δύση.

Η λιγοστή μου υπομονή
ψάχνει στις ακροποταμιές
να ξεστρατίσει.

Γερνάω τόσο αφελής
που στους αμμόλοφους
ψάχνω την κιβωτό μας

κι ο θεός μου ο κουρελής
στους κάτω ορόφους
σέρνει τον ουρανό μας.

Γερνάω κι η μνήμη μου η κενή
στους νεκρομάντηδες
ανάβει φανοστάτης
και η βραχνή μου η φωνή
στους κατεργάρηδες
ακούγεται επιστάτης.

Γερνάω σα βαθιά ρωγμή
και χαραμάδα γλιστερή
στα βραχοτόπια.

Κι άμα λιμπίστηκες στιγμή
την ταραγμένη μου ζωή
στην κάνω κόπια.

Γερνάω στην αναμονή
και μη ρωτάς γιατί.
Η λιγοστή μου υπομονή
καμένο είναι χαρτί.

Γερνάω στην αναμονή
σα τα χαμόσπιτα
κατάμουτρα στο χρόνο.

Κι η όψη μου η ταπεινή
φυλάει αλήθεια απ’ τη σιωπή
για ’μένα μόνο.
Γερνάω - είναι ολοφάνερο -
η ντροπή μου
αλυσοδένει χίλιους λόγους.

Σβησμένο κλεφτοφάναρο,
αχρηστεμένο
απ’ της χαράς τους γυρολόγους.

Γερνάω σαν την ελπίδα
ενός φυγά
επικηρυγμένου απ’ την καμαρίλα.

Κακόφτιαχτη παγίδα
κι η σκιά μου
στην αφόρητη ξεφτίλα.

Γερνάω σαν ραπτομηχανή
που αγκομαχάει
να περάσει το γαζί της.

Του σκαριού μου το πανί
γυρεύει αλμύρα
για να κρυφτεί μαζί της.
Γερνάω στην αναμονή
και μη ρωτάς γιατί.
Η λιγοστή μου υπομονή
καμένο είναι χαρτί.

3 Μικρές φωνές (lbm mix)
Lyrics

Πίσω από κάθε όνειρο και κάθε σφάλμα
πίσω από κάθε έγκλημα και κάθε θαύμα
υπήρχε και θα υπάρχει μια μικρή φωνή
άλλοτε βρώμικη, άλλοτε ήρεμη και αχνή
άλλοτε γίνεται μούσα, άλλοτε μοιάζει άφορμη
άλλοτε μένει ζωγραφιά και άλλοτε έχει κορμί
άλλοτε πίνει το χρόνο τζάμπα του ονειρευτή
κι άλλοτε λίγο δόξα τον αφήνει να γευτεί
να μαγευτεί πρίν καν σκεφτεί μακρύ ταξίδι
να λαχταράει φτερά ανοιχτά, ενώ είναι φίδι
γιατί, όπως λένε, η ελπίδα πάντα μισούσε το χώμα
ντυνότανε πουλί και άλλαζε χρώμα.
Εις τους αιώνες των αιώνων υπεράνω κανόνων
ο φόβος έψαχνε φωλιά σε καρδιές ηγεμόνων
και δυνατών για να κλέβουνε παρέα τις στιγμές
που αφήνουν πίσω τους οι μικρές οι φωνές.

Μικρές φωνές σε ταξίδι μεγάλο
εκεί η ζωή σου ζητάει να χαθείς
κι αν θέλει η μοίρα θα σε στείλει στο διάολο
ούτε γεννιέσαι ούτε διαλέγεις να’ ρθείς.

Τα μεγάλα, λοιπόν, και τα σπουδαία
σχεδόν πάντα ήταν ενός μικρού και άγνωστου ιδέα
που με δόξα δεν τον κέρασε ποτέ η ιστορία
κι ίσως τον έλιωσε η πίκρα κάπου χωρίς φασαρία.
Μπορεί και ο ίδιος να ’σβησε την δίψα των γόνων
με το αίμα , το κρασί των αιώνων
μπορεί να σου ’βαλε στο χέρι δουλεμένο μαχαίρι
για να σκοτώσεις πιο λαμπερό από σένα αστέρι.
Ποιός ξέρει ίσως να μην μάθουμε ποτέ…
Φτηνό αστείο σε πλούσια γιορτή
ή με χρυσά γράμματα η ιστορία σε φθηνό χαρτί
καλό το τέλος και η αρχή καλή
κακό το διάβα και αρκετή η χολή.
Το ίδιο μου κάνει έχω ταξίδι να βγάλω
θα σου αφήσω ένα μικρό κι αν θέλεις καν’ το μεγάλο
μπορεί να φταίει ένας μικρός για την μεγάλη ασκήμια
απ’ το μικρό μου μυαλό βγαίνει μεγάλη βλασφήμια.
Πως και ο Θεός ο μεγάλος που τα πάντα κινεί
ίσως να φτιάχτηκε από ανθρώπινη μικρή φωνή.

4 Στη φωτιά
Lyrics

Είναι της άνοιξης ο ανθός
που μου ’φερε βραχνάδα πάλι.
Είναι κι ο αταίριαστος καπνός
που με καλεί να σηκώσω το κεφάλι,
κι ένας βουβός συγκρατημός
σαν πένθιμη καμπάνα.

Κοίτα, αδερφέ μου, εκείνα τ' αγκάθια
μεγαλώνουν κοιτώντας τον ήλιο,
δε σκιαχτήκανε ποτέ τη φωτιά
κι ούτε ζήλεψανε τ' άνθη, τα καλόφτιαχτα.
Άγγιξέ τα, αδερφέ μου,
έχουν ίδιο χρώμα με τη γη και τα χέρια σου.
Είναι κομμάτι σου.
Διάβασε πάνω τους τα μελλούμενα.
Κοίτα, αδερφέ μου, το αίμα στα χέρια σου
τώρα πέφτει αργά στη γη.
Γίνεται σπόρος για καινούρια αγκάθια
γι’ αυτό μη λογαριάζεις πόνο, και φόβους μη ταιριάζεις.
Αδερφέ μου, τ' ακούραστα βλέμματα
που ποθούν τα άφθονα,
ξεριζώνουν κι εσένα όπως τ' αγκάθια.
Εσύ, όμως, δείξ' τούς προς την πεθυμιά του αγέρα,
εκεί στη φωτιά.

Η φωτιά είναι του φτωχού η μοιρασιά
με τη ζωή και το αύριο το θολό·
η οργή μας είναι της φωτιάς περασιά
κι όσοι χαθούν ας παν’ στο καλό.

Το αίμα πνίγει τους αχάριστους
κι οι περιγελαστές απόψε το βουλώνουν.
Το άδικο σφιχτή θηλιά για τους άπληστους
κι οι τελευταίοι δειλοί μάς χρεώνουν.

Οι δανειστές να' χουν τέλος αργό
σα τη ντροπή την κακιά μητριά μας
κι οι σωτήρες παρέα στο γκρεμό
κυκλωμένοι απ' τη μεγάλη σκιά μας.

Η φωτιά είναι η βιασμένη αδερφή μας
από μπάτσο δειλό σε κρατητήριο,
είναι στα πέρατα της γης η φωνή μας,
στερνή γιορτή στο προσεχώς κοιμητήριο.

Η φωτιά είναι το άτακτο δελτίο ειδήσεων
που ταξιδεύει από στόμα σε στόμα,
η λεχώνα των μεγάλων αρνήσεων
που ’χει θάψει παιδιά της στο χώμα.

Για μια στιγμή, του πλουσίου λιγόστεμα,
και για το φόβο του, πικρό μας χαμόγελο,
γιατροσόφι για να φύγει το απόστημα·
κοίτα – γλεντάω και πεθαίνω γι' αυτό που θεωρείς ανώφελο.

5 Μήνυμα στο μπουκάλι
Lyrics

Βρήκα ένα μπουκάλι στη θάλασσα μ’ ένα μήνυμα και σας το διαβάζω.
Αρχίζει με μια σημείωση:
«Αυτό το μήνυμα είναι για σένα που ακούς,
από μένα τη Σοφία που δεν άκουσα ποτέ.

Η αίσθηση του κόσμου ήταν λειψή,
από τη γέννησή μου ως τώρα.
Στο ιστορικό μου γράψανε: κουφή
κι έτσι έμεινε – μιαν κούφιαν ώρα.
Μες στο μυαλό μου, ωστόσο, η μελωδία
με κατακλύζει, πλημμυρίζω από ήχους.
Των τραγουδιών διαισθάνομαι την αρμονία
κι έτσι συχνά μεθώ απ’ τους στίχους.
Τον κόσμο σας ποθώ να τον διαβάσω
στα στρογγυλά σημάδια στο χαρτί.
Της γλώσσας σας τα μυστικά να εξιχνιάσω
ποτέ μου δε βολεύτηκα στην άκρα σιωπή.
Εντάχτηκα στη σκέψη σας, των ήχων
- το φλοίσβημα, το θρόισμα και η ριπή του ανέμου
και μέσα τα χτυπήματα της πόρτας και των τοίχων -
ήχοι που δεν τους άκουσα στ’ αλήθεια εγώ ποτέ μου.
Κι ωστόσο, στα ποιήματα με σπρώχνει η φαντασία.
Τη γλώσσα σας χειρίζομαι και σας τη στέλνω πίσω.
Ν’ αφουγκραστείτε εδώ κι εσείς μία στιχομυθία
που – αν και κουφή – μπορώ να εκφωνήσω…

Πλέει το μήνυμά μου στο μπουκάλι,
μποτίλια στο νερό το πελαγίσιο.
Κι εγώ ετοιμάζομαι, απ’ την αρχή και πάλι
τα μυστικά μου να σας κοινωνήσω.
Πλέει το μήνυμά μου για σένα στο μπουκάλι,
μποτίλια στο νερό το πελαγίσιο…

6 Περάματα
Lyrics

Όταν σου κόβονται οι ρίζες, μάγκα,
ακολουθάς το φευγιό σου πάλι.
Όταν σου κόβονται οι ρίζες, μάγκα,
δεν ξεστομίζεις χαλάλι.

Όταν σε καλούν τα όνειρά σου, μάγκα,
ποια φυλακή, ποια πληγή, ποιο ναυάγιο;
Όταν σε καλούν τα όνειρά σου μάγκα,
βρίσκεις σ’ ένα ψέμα, απάγκιο.

Όταν τελειώνουν τα περάματα, μάγκα,
γίνεσαι πρόσφυγας άμοιρος, μόνος.
Όταν τελειώνουν τα περάματα, μάγκα,
είσαι ξανά εσύ κι χρόνος.

Κάπου αλλού σε περιμένουμε, μάγκα,
πάρε μαζί την ψυχή σου.
Κάπου αλλού σε περιμένουνε, μάγκα,
και καρτερούν τη φωνή σου.

7 Άδετος ήλιος
Lyrics

Μάνα, σύρε στ΄ άσπρα να ντυθείς.
Πέθανε ο γιος σου λεύτερος κι αυτός
άδετος ήλιος, γκρίζος ουρανός,
μάνα, σύρε στ’ άσπρα να ντυθείς.

Κι εσυ, δροσιά μου, κοίτα μη χαθείς.
Γονάτισε μπροστά μου ο καιρός,
ξανά ο κόσμος ντύθηκε γαμπρός
κι εσύ, δροσιά μου, κοίτα μη χαθείς.

Πύρινε γιε μου, κράτα μη συρθείς.
Γιόμισε ψέμα της στάχτης ο χορός,
είναι γυρτός ο φόβος και κρυφός -
πύρινε γιε μου, κράτα μη συρθείς.

Ψέμα μου, σύρε με τον Μάη να καείς.
Όσα αγάπησα γινήκανε εχθρός,
έφυγα ακούραστος κι ανήσυχος τρελός,
μάνα σύρε στ’ άσπρα να ντυθείς.

8 Μια στάλα αίμα
Lyrics

Δεν το ’γραφε στα χέρια σου ούτε στο κούτελο σου,
άλλοι μου το 'παν δυστυχώς το μυστικό σου.
Kι αφού κυλούσε μέσα σου,
θα ’μουν το γιατρικό σου -
μια στάλα από τη μπέσα σου και μια απ’ το όνειρό σου.

Δεν έμενε στα χνάρια σου ούτε στοn κουρνιαχτό σου,
δεν το ’βλεπα στα μάτια σου
κρυφό σαν φυλαχτό σου.
Kι απ’ το κυνήγι της χαράς
κι από το ξόδεμα σου
έμαθες λίγο ν’ αγαπάς
και τη σπορά σου.

Bρε ανάθεμα τη λεβεντιά
το νιόβγαλτο το ψέμα,
εμάς μας έφερε κοντά
μια στάλα αίμα.
Xρωστάω κάτι του ουρανού
και μια του χάρου μασατιά
κι όσα μου άφησες στο νου
τα ’ριξα ήδη στη φωτιά.

Δεν το ’γραφε στα χέρια σου ούτε στο κούτελο σου,
άλλοι μου το παν δυστυχώς το μυστικό σου
Κι αφού κυλούσε μέσα σου,
θα ’μουν το γιατρικό σου -
μια στάλα από τη μπέσα σου και μια απ’ το όνειρό σου.

9 Υπνομουρμούρισμα
Lyrics

Γύρε κοιμήσου δίπλα μου και γύρε
σου 'χω για απόψε συντροφιά
της κουκουβάγιας την ματιά

Γύρε κοιμήσου δίπλα μου και γύρε
μη σε τρομάζει η σκοτιά
σου 'χω στο βάθος μια φωτιά

Γύρε κοιμήσου δίπλα μου και γύρε
κάνω τον κόσμο μια οργιά
κι είσαι ταμμένη στον βοριά

Γύρε κοιμήσου δίπλα μου και γύρε
τους εφιάλτες από παλιά
τους είχα σε πνιχτή αγκαλιά

Γύρε κοιμήσου δίπλα μου και γύρε
κι αφού σου αφήσω δυο φιλιά
λευτέρωσέ με απ' τη θηλιά

Γύρε κοιμήσου δίπλα μου και γύρε
έχεις για μάνα τη δροσιά
απ' της βροχής την περασιά.

10 Χειμώνας
Lyrics

Κοίτα απ’ το τζάμι
σκουπίζοντας τα χνώτα σου
ένας ήλιος κυνηγημένος
είναι πεσμένος στην πόρτα σου.
Άνοιξε του, αν αντέχεις
λίγο φως.

Πίσω του τρέχει
ένας χειμώνας· κρύα βρύση
τον μαστιγώνει με βροχή
για να αποκάμει πριν τη δύση.
Άνοιξε του, αν δε φοβάσαι
είναι γυρτός.

Κι εγώ ο άμοιρος
σαν άβουλη σκιά σου
πως να μοιραστώ
το φως ή τη σκοτιά σου.
Άνοιξε του να διαλέξει αυτός
απ’ τα κρυμμένα.

Κι ό,τι γίνει
εσύ άνοιξε απλά την αγκαλιά σου
και το σωστό
άσ’ το πνιγμένο στη λαλιά σου.
Ο χειμώνας κι ο ήλιος αυτός
ήρθαν για ’μένα.

Ήρθαν για ’μένα, ο ήλιος αυτός
και ο χειμώνας.