iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer

Discography

Στο χρώμα της στάχτης

Artist: 
Production Label: 
Media Type: 
Published Year: 
2002

Tracks

CD

1 Το σκιάχτρο
Lyrics

Ο ήλιος ψήλωσε πάλι, τράβα κουπί και πετάλι
γυρτό δίποδο ρετάλι, απ' το σαράκι, φαγωμένο παρτάλι
μ' ό,τι σου απέμεινε στο άδειο κεφάλι
ώρα καλή, μες στην αιθάλη.
Σε πολιτεία μεγάλη ξέμεινες άκακο σκιάχτρο,
δεμένη η τύχη σου γύρω απ' το απόρθητο κάστρο
της ευτυχίας και των ανθρώπων,
της τρομαγμένης φασαρίας και της σιωπής των αγνώστων.
Δεμένη η γλώσσα σου, δεμένο δάκρυ στο μάτι
που απ' το παράδεισό τους σου έδωσαν το τίποτα και κάτι.
Μέρα χορτάτη απ' τα πειράγματα
και τ' όνομά του στο στόμα τους σκόρπια γράμματα,
γκρίζος λεκές στην λαμπερή τους εικόνα,
σφήνα κακή στον κανόνα και στον σπουδαίο τους αιώνα
έφερνε χειμώνα μέσα στην άνοιξη κι όμως
δε πρόλαβα ούτε εγώ να το γιάνω ούτε ο χρόνος.
Αυτό το σκιάχτρο είχε κάτι δικό μου,
είχε δροσιά απ' το θεό μου και μια στιγμή απ' το γιο μου,
τον ουρανό μου και τη γη που αγγίζω,
είχε για ταίρι του το γαλάζο, το γκρίζο.

Είχες δει το φεγγάρι να 'ργει
είχες φιλιώσει με τη βροχή,
ήσουν ταμένο μόνο στη γη
κι ήσουν σα πρίγκιπας εκεί.
Ώσπου ένα χέρι μια ροδαυγή
δεν άκουσε τη βουβή σου κραυγή
σ' έκαψε πριν ο ήλιος να βγει
κι ήσουν σα πρίγκιπας εκεί.

Κουβέντα πιάνω κάτω απ' τον ίσκιο το στραβό του
από παλιά είχε το χώμα αδελφό του
ήταν εκεί να του φυλάει τα σπαρμένα
φύτρωσε γύρω μια πόλη· τι παράξενη γέννα!
Μπογιατισμένα παλάτια με σιδερένιο στεφάνι
και συ σκιάχτρο στη μέση, βαλσαμωμένο καπλάνι
να περιμένεις τη νύχτα το φεγγάρι να 'ρθει
να σε κρύψει στο μαύρο· μα το φεγγάρι αργεί.
Είχες παρέα μια βροχή καλοκαιριάτικη,
ταμένο μόνο στη γη κι ήμουν για ώρα εκεί
να μου λιγώνεις τη καρδιά με τη βουβή σου μιλιά,
στην ανοιχτή σου αγκαλιά είχαν κουρνιάσει πουλιά.
Δεν ήσουν φόβητρο, μα στους ανθρώπους ζημιά,
στο γόητρο τους χαλάστρα, αδέξια πινελιά
στο φόντο. Ώσπου ένα χέρι μια αυγή σ' έκανε αστέρι,
δε σ' άκουσε κανείς και κανείς δε το ξέρει·
στη μοναξιά ήσουν ταίρι με μια αχυρένια καρδιά,
ρούχα από δεύτερο χέρι, κακοντυμένη ομορφιά.
Με μια φωτιά τιμωρήσαν τη πιο μικρή απειλή
χαθήκαν κι άλλοι έτσι, ώρα σου καλή.

2 Μη κλαις
Lyrics

Μη κλαις· σιγοτραγούδα πρώτα,
μπροστά σ' αυτή τη βαριά, κλειδωμένη πόρτα.
Έχει χορτάσει από δάκρυα το πλατύ της πεζούλι,
έχει πιει αγάπες, στιγμές και μεδούλι.
Μικρούλι, μη χτυπας, δε θα σου ανοίξει ποτέ πια κανείς,
τι κι αν μπορείς, πάντα είναι αργά και νωρίς
να τους πεις τα μυστικά σου και τα δικά σου·
πάρε πινέλα, χρώματα, ζωγράφισέ τα φτερά σου
και πέτα πάνω από κάμπους μέσα σε κήπο κρυφό
σα περιστέρι ραμμένο στο ρούχο σα φυλαχτό,
φτιάξε στεφάνι στα μαλλιά κόκκινη ζίνια,
πίσω απ'τη πόρτα όλου του κόσμου να ξορκίσεις την ασκήμια.
Φτάσε εκεί που δε μπορείς ούτε στα όνειρά σου,
απ' τον αέρα πιάσου, τάξε τα δάκρυά σου
να μη βαρύνουνε ποτέ το πέταγμά σου
και χίλια γέλια σου σκόρπα στο πέρασμά σου
να φτάσουν σ' εκείνους που ταξιδεύουνε κοντά με σένα
κι εμένα - μια άκρη ασημένια για στέμμα
να 'χεις για ήλιο και φεγγάρι και παρέα.
Μη κλαις, πρώτη φορά και τελευταία.

Μη κλαις, αυτή η πόρτα δεν ανοίγει, αν τραγουδάς τα όνειρά σου.
Μη κλαις, πάντα ήμασταν λίγοι, άνοιξε τα φτερα σου.
Μη κλαις, πέτα σ' απέραντους κάμπους σαν να 'ναι η πρώτη φορά.
Μη κλαις, κι αν ανταμώσεις κάποιους, βάφτισέ τους ξανά..

Μη κλαις, μικρό μου, έχεις απάνω σου τους ήχους
και δες που έχεις τις λέξεις όλες και τους στίχους
για να φτιάξεις τραγούδι σα μπερδεμένο γλωσσοδέτη
στους πολλούς κι εσύ μονάχη μείνε, σκέτη.
Εδώ τριγύρω, έτσι κι αλλιώς, πάντα ήμασταν λίγοι
κι η φωνή μας ξανεμίζεται, μα πίσω καταλήγει
πάλι σ' έμας, γι' αυτό μη κλαις, βαφτισέ μας ξανά,
καινούρια ονόματα, καινούρια λόγια απλά
δώσε· άπλωσ' τα χέρια - ένα γεφύρι από φτερά -
πέρνα κι απέναντι, για λίγο πάτα στεριά.
Κι αν τελικά τη πόρτα ανοίξεις μ' όσα λες,
μη δουν μονάχα στα μάτια σου πως κλαις.

Ειν' η ζωή σα πριγκιπέσσα σε παλιό παραμύθι
που σας το λένε οι ηλίθιοι κουκί και ρεβύθι.
Γίνανε μύθοι οι ευτελείς, μη σας πείθει κανείς,
είσαι παιδί, έχεις γεννηθεί τα πιο όμορφά να χαρείς·
από νωρίς σ' ανήκει ό,τι βρεις.
Γίνε τραγούδι πανέμορφο της γης.
Θα δεις· ό,τι καλό μοιραστείς, καλό ταξίδι κάνει,
πάντα είναι δίπλα σου το δρόμο δε χάνει.
Ασ' τους να βιάζονται τόσο, αυτοί δε ξέρουνε πότε
ανατέλλει ο ήλιος και που πάει να χαθεί
ας τους να πνίγονται όλους σε πανάρχαιους ρόλους
και ο θεός τους για πάρτη τους έχει αγχωθεί,
γι'αυτό εσύ σιγά-σιγά ·
το πρώτο βήμα που θα κάνεις μπροστά κι αργά
είναι η αρχή για ένα ταξίδι σε κόσμο ολάνοιχτο,
κράτα το βλέμμα σου μπροστά κι ασάλευτο.
Κι όταν μυρίσεις γιασεμιά και μενεξέδες
θα 'ναι τα νιάτα σου δρομάκι σε μπαξέδες
κι έτσι το δάκρυ σου το καταχωνιασμένο
θ' ανήκει πια στο κόσμο αυτό τον κουρασμένο.

3 Στο χρώμα της στάχτης
Lyrics

Καινούρια λόγια, μουσικές, φωνές αόρατες, γνωστές
και στίχοι πάνω στο χαρτί, μαύρες, μουτζουρωτές γραμμές,
σα μαύρα κάγκελα και φλόγες μαύρες σ' άσπρη φωτιά,
σα φυλακής αγκαλιά κι άλλο ψηλώσανε στην ίδια χρονιά
που ήρθε φορτσάτη κι αυτή δίπλα στις άλλες
και δεθήκανε μαζί γερά σε κομπολόι χάντρες
τις ενώνει κλωστή, πύρινη τόξου χορδή
και πάνω εκεί ισορροπεί ένα φορτίο βαρύ
Κι εγώ κυλάω στην άμμο των στιγμών μετράω
βαθιά ριζώματα κι αλήτικα καμώματα χωράω
στο ίδιο μέρος και από σπάταλα σκορπίσματα, μου φτάνει πιά!
Δε μπορώ μ' ένα τραγούδι να σου πω μονομιά
για όλα τα όνειρα που κάνει αυτή η μπαλάντα για μας
μικρός μπελάς για το δρόμο σου τον φορτώνεις και πας,
στραβογερνάς αν χρωστάς κι όσα έχεις δώσει θα πάρεις·
γιατί είν' ωραίο παιχνίδι να ραπάρεις.
Είν' της τρέλας μας κράχτης, μιας στιγμής μας φευγάτης
είναι στα λόγια μας φράχτης και της ψυχής μας εργάτης
του μυαλού μας νοικάρης, αντάρτης και πυροβάτης
κι όλα μαζί στο χρώμα της στάχτης.

Δέκα χάντρες δεμένες γύρω απ' τη κόψη ενός βράχου
θα ' θελα μάτια και χέρια ζωγράφου
και να 'χα σπάτουλες, πινέλα, καναβάτσο
να τις στολίσω σα βραχιόλι στο μπράτσο.
Θα 'θελα να 'μουν φωνή πιο δυνατή πιο μεγάλη,
φάλτσο τραγούδι αγάπης να σου τρυπάει το κεφάλι
κι ας κρατάς τα μισά απ' τα μισά από όσα λέω - έστω!
Τα μιλημένα, τιμημένα - μανιφέστο.
Λόγια υποθήκη, της σκέψης και της λέξης μου αποθήκη
όταν τη κάνω τραγούδι δε μου ανήκει
και αφήνω τα χέρια, τα μάτια κλείνω, πετώ·
πέφτω πιο κάτω, όσο πάει, βουτάω και πιάνω βυθό,
δε με νοιάζει τόσο, πατάω στης στάχτης το χρώμα
κάνω τη στάχτη μου βατήρα και στρώμα.
Κι από εκεί μόνο καλό να μου βγεί
κάποτε όλα τελειώνουν, μα δεν έχουνε ακόμα συμβεί,
αργούνε λίγο ή πολύ κι αυτή η μπαλάντα σηκώνει
τα όνειρά μας όλα και πιο πολύ μας πεισμώνει,
στην ίδια μοίρα μας βάζει ίσα και όμοια
και γιορτάζει μαζί μας τα δέκα χρόνια.

Αυτή η μπαλάντα ονειρεύεται για μας
και θα 'ναι πάλι εδώ όταν ξανάρθεις
πάρε μαζί σου να μετράς να ξεχνάς
δέκα χάντρες στο χρώμα της στάχτης
Αυτή η μπαλάντα ονειρεύεται για μας
σα φάλτσο τραγούδι αγάπης
που δε μπορεί να σου πει μονομιάς
δέκα χρόνια στο χρώμα της στάχτης.

Mε λίγα κούτσουρα νωπά και με προσάναμα το ξάναμα
που νιώθαμε όλοι όταν αρχίζαν όλα
σε εκείνο το άναμα φωτιάς που έχει κάτσει πια καλά πάνω στη θράκα
μας μεγάλωσε με κάψα,
δε κουράστηκε ακόμα κι όταν βράχηκε το χρώμα της, δε σκιάχτηκε
κόμπο με κόμπο δες που φτιάχτηκε·
αμαρτωλό κομποσκοίνι - αχ πονεμένη μου ράχη -
θα σκεπαστώ με τη δικιά μου τη στάχτη.

4 Κατά λάθος προσευχή
Lyrics

Χρωστούσα χρόνια αυτό το τραγούδι σε σένα
και είναι καιρός, πολύς καιρός που στο γράφω
σα φύλλα από βιολέτες τα λόγια μαδημένα
αλυσίδες που τις σέρνω στο χαρτί και τις ράβω
ανάβω κεριά να σου ζεστάνω της σιωπής τη δροσιά
που από παλιά σου έχει κλείσει το στόμα
κι ακόμα αφήνεις στο μέτωπό μου φιλιά
κι ας έχει κάνει στο μαντήλι σου φωλιά το μαύρο χρώμα.
Ζωή, φέρνεις ζωή, είσαι η φύση κι η γη
σ' έχουν για μούσα οι ποιητές κι οι θεοί
είσαι στο τέλος πάντα μαζί, είσαι η αρχή
κι από μέσα σου φωνάζουνε κόρες και γιοι.
Σ' έχω δει να ζητάς μια στιγμή σιγουριάς
έστω δυο πράγματα να έχεις να διαλέξεις
δεν έχεις τίποτα από αυτά για όσα πονάς κι αγαπάς
ούτε λυγίζεις, ούτε χάνεσαι, ούτε πέφτεις.
Τι έχεις και σε ποιο κόσμο γυρνάς
σε μια στιγμή γεννιέσαι, μεγαλώνεις, γερνάς.
Μόνο στην άκρη των ματιών σου το δάκρυ θα δω,
μοιάζουμε λίγο, μα σίγουρα δεν είσαι από δω.

Κάπου γεννιούνται κορίτσια και μεγαλώνουν νωρίς
κι αν δε το πω, κι αν δε το πεις δε θα το μάθει κανείς
Κάπου φιλιώνουν γιαγιάδες με τη δροσιά της σιωπής
τα είδαν όλα πια και τι να τους πεις.
Κάπου ζούνε μανάδες με ραμμένο το στομα
Θαμμένες-ζωντανές από χρόνια
και κάπου αλλού πεθαίνουν νεράιδες ακόμα…

Κάπου είδα γυναίκες με λυμμένα μαλλιά
να ψάχνουν τα παιδιά τους σε πλατείες
και να ρωτάν με τα μάτια χωρίς να βγάζουν μιλιά
ξόδεψε πάνω τους ο κόσμος αμαρτίες
Κάπου τις όμορφες τις κρύβουν με μαντήλες
να μη τους κλέψει μια ματιά ούτε ο ήλιος, το φως
και συ δεν άκουσες - δεν είδες
όλα μας τα παν και τα μάθαμε αλλιώς.
Κάπου τις είδα να περνάνε στη πρώτη γραμμή
μ'άσπρη ποδιά σαν αγγέλοι να γιάνουνε τη πληγή
είδα με πείσμα να ζητούν όσα η ζωή δεν έχει φέρει
με τα όνειρά τους να οδηγούν της ιστορίας το χέρι.
Μα ήτανε λίγες εκείνες και δε θα φτάσουν
να μαζέψουν τις μνήμες, να τις δικάσουν
είναι πιο λίγες κι οι λέξεις που έχω μαζέψει στο στόμα
κι από αγάπη τολμάω και γράφω ακόμα
Μάνα και κόρη και νεράιδα ξωτικιά
μαύρα μάτια, χέρια λευκά, ζεστή αγκαλιά
λες και σας έβρεξε ο ουρανός ολόδροση βροχή
πήγα τραγούδι να σας πω και βγήκε προσευχή.

5 Χρονορωγμή
Lyrics

Ήρθε το σούρουπο και μου φερε παλιές μυρωδιές
και ξαναχάθηκα σε μια απ' του χρόνου μου τις ρωγμές·
έγινα χθες, έγινα φωτιά και σκιές,
έγινα μπόρα και νερό στις νεραιδοπηγές,
έγινα γυάλινη κούκλα και θλιμμένο λουλούδι
κι είμαι σαν δάκρυα στο πρώτο τραγούδι,
ανοιξιάτικο χνούδι σ' έναν απέραντο κήπο,
έγινα μάνα που ακούει απ' την κοιλιά τον πρώτο χτύπο·
κι ας λείπω από κοντά σου όνειρό μου,
έχω μια ζωγραφιά για κόσμο ολάκερο δικό μου·
πνιγμένο κακό μου,
σ' έφτιαξα γλάστρα για το βασιλικό μου
να σας ποτίζει αγκαλιασμένα η βροχή μου,
φωλιά να φτιάξει η ομορφιά στην αυλή μου.
Στη γη μου να 'χουν τα πάντα φωνή,
να είναι ο ήλιος καμπάνα και το φεγγάρι σκοινί,
να κάνουν ταίρι όσα μισώ με όσα νομίζω σωστά
και να φάνε απ' το ίδιο πιάτο όσα ήταν πριν χωριστά
και όσοι σκοτώναν ο ένας τον άλλο
να 'χουν ταξίδι μπερδεμένο, δρόμο ατέλειωτο, μεγάλο.
Πέτρα, μολύβι, ψαλίδι, χαρτί,
βάζω το βιος μου σ' ένα μουσικό κουτί.
Τρέχω και πάω να κρυφτώ στη παλιά φυλλωσιά
μέχρι τη ρίζα μου να φτάσει η δροσιά.

Κόψε μου λίγο απ' την αυλή γιασεμί,
και μια αγκαλιά απ' τη παλιά φυλλωσιά
στου χρόνου μου πέτα τα τη ρωγμή
μέχρι τη ρίζα μου να φτάσει η δροσιά
Τρίψε στο χέρι μου λίγο βασιλικό
δος μου νερό απ' τις νεραϊδοπηγές,
να πάει κάτω όλο μου το κακό,
μη βασανίσει άλλες τόσες γενιές.

Έλα και πες δυο παραμύθια παλιά·
εκείνα που λεγες τα βράδια σταλιά με σταλιά
κι όλο κοιμόμουν πριν να μάθω το τέλος,
πριν το στόχο βρει του πρίγκηπα το βέλος.
Έλα να ψάξουμε στου χρόνου τη γεμάτη σοφίτα,
κλείσε τα μάτια και μια ευχή ακόμα ζήτα,
πάνω στο δέντρο κλαδί με κλαδί
όπως χτυπάει η πένα πάντα στο ρυθμό τη χορδή.
Γιασεμί, ώσπου να 'ρθει η βροχή
να 'ναι αξημέρωτη η νύχτα που έχει παντού απλωθεί,
μαζί με τ' άρωμα τη μυρωδιά σου,
να ' ναι αβασίλευτη κι η μέρα ήλιε μου στη ποδιά σου.
Για λίγο στάσου, παράξενο αηδόνι
που μου σφυρίζεις τις λέξεις και ο στίχος τελειώνει
και σώνει πια για καλά όσα έχει κάψει η φωτιά
κι όσα απ' το κλάδεμα ξεθάρρεψαν και βγήκαν κλαδιά.
Μικρή ροδιά και μυγδαλιά,
βρεγμένο χώμα, χειμώνα σε μια ρίζα από ελιά,
σκυμένη ράχη, γέρικη πλάτη για συντροφιά·
πέφτει στη μάχη απόψε ακόμα άλλη μια αθώα γενιά.
Κι εμένα μ' έπιασε η νύχτα στης νεράιδας το φτερό,
μέσα απ' τα χέρια μου κυλάει της πηγής το νερό
- ψιθυριστά μυστικά και κλειδωμένα,
μου πέρνουν κάτω το κακό μέσα στη στέρνα.

7 Να 'χαμε
Lyrics

Τρία μικρόφωνα ανοιχτά και μια κουτσή κιθάρα
να 'χαμε λέει και δυο λεπτά καιρό χωρίς φωνές και αντάρα
άρα τη προσοχή για ν' ακουστώ - τέσσερα τέταρτα ρυθμό
και λα μινόρε - σινιόρε - μου κάνεις χώρο και περνώ
μες στην ψυχή σου έστω για λίγο να μιλήσω,
μα τόσο λίγο - τι να πρωτοτραγουδήσω
Τι να πω και τι ν' αφήσω και τι μου φταίει
και τι απ' όλα - μύρια όσα - να ' χαμε λέει.
Να ' χαμε πιο πολλά μικρόφωνα και σ' άλλες γλώσσες λόγια
χίλια κουράγια στα πόδια και άλλα τόσα δρομολόγια
να κάναμε, να φτάναμε από Δύση - Ανατολή
να ξεθρονίζαμε μεσσίες με στολή.
Να 'μασταν λεει δυνατοί, μα μόνο η σκέψη μπορεί
και η αρετή είναι του φόβου μας η κόρη η πιο καλή
αφού δε κλέβεις, δε μοιχεύεις και ψέμματα δε λες, δε σκοτώνεις
γιατί φοβάσαι μη το βρεις και στο θεό δε θυμώνεις.
Γλεντζέ, παλικαρά, φαφλατά και τίμιε φαταούλα
να 'χες κουράγιο λέει να βγάλεις την κουκούλα
να δεις δυο μάτια αθώα καρφωμένα απάνω μας, δικαστής
μ' όρκο μνήμης να σφραγίζουν τη στιγμή της στιγμής.
Να 'χαμε λέει τιμωρηθεί λόγω βλακείας
που οι τύψεις μας αγγίξανε μόλις και μετά βίας.
Να 'χαμε λέει αντοχή για μια ακόμα ευχή
και πριν το τέλος να τα παίρναμε όλα πάλι απ' την αρχή.

Να 'χαμε λέει αντοχή για μια ακόμα ευχή
Να 'χαμε δύναμη βγαλμένη απ' της ψυχής μας την αρχή
Να 'χαμε λέει περίσσια και τρελή φαντασία
Στη φρονιμάδα μας να κάνουμε μαγγιώρα ανταρσία
Να 'χαμε λέει τα βγαλμένα απ' το απέραντο λόγια
κουράγιο να 'χαμε για χίλια της φωτιάς δρομολόγια
Να 'χαμε λέει δυο μάτια καθαρά όπως πρώτα
Να 'χαμε λέει τα κλειδιά απ' του ονείρου μας τη πόρτα.

Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα λέει
να ήταν η σκέψη μου πριν απ' τη πράξη - φταίει
το ξερό το κεφάλι και μια ψεύτρα ανάγκη
φταίει που χαλάρωσαν της σάρκας μας τα σίρματα και οι σπάγγοι.
Και λέει να 'χαμε περίσσια φαντασία
στη φρονιμάδα μας να κάνουμε ανταρσία,
ν' ανακατώναμε το σύμπαν όλο αγνώριστο - τι λες
Και να αλλάζανε θέσεις τα όνειρά μας με στιγμές.
Για δες που ήρθανε όλα αλλιώς
κι όλο σκοντάφτει στο διάβα του ο καιρός
φτιάξε αλυσίδα από λόγια δίπλα μου δέσου
λίγοι ή πολλοί να 'μασταν λέει μονάχα σκέψου.
Σκέψου να στήναμε παγίδα στο χρόνο
και να μετράει διπλά για όσους μας κλείνουν το δρόμο
Σκέψου να είχαμε και λίγο ακόμα μόνο
για να γλυκάνουμε τη πίκρα στο λόγο.
Να 'χαμε λεει δικό μας νόμο σαν και πρώτα
και δρομοδείχτη πάνω στης τύφλας μας τη ρότα
τρελό φίλο κι αδερφό να 'χαμε λεει να μας στρώσει
και μια pinata ονειροκούτι να μας δώσει
τη σημασία, την ουσία , την αγία αγνοία
που η σιγουριά μας την άλλαζει σε φοβία.
Περιττή η αισιοδοξία, μόνο δράση κι αγωνία
και το πιο μεγάλο πράγμα να το παίρναμε στ' αστεία.

8 Να σε χαρώ
Lyrics

Όλα γεννήθηκαν εδώ κάπου μπροστά μας - με γειά μας.
Άνοιξε δρόμος μακρύς απ' τη γωνιά μας
και πάει πιο πέρα απ' τη ματιά μας,
τ' αυτιά μας· περνάει και κάτω απ' τη ροδιά μας
και σπάει ένα ρόδι γινωμένο στην υγειά μας,
μα εμείς δεν ήρθαμε ακόμα στα καλά μας
κι εσείς μη βάζετε το πόδι ούτε για λίγο στα νερά μας,
το δρόμο καίει ξοπίσω η φωτιά μας
Να 'μαστε πάλι σε μέρη γνώριμα και ώριμα
γεννιέται ένα παιδί απόψε - φρόνιμα·
μόνιμα εδώ, κι είναι γραφτό στης φωτιάς το νόμο
να πατάει στον απάτητο δρόμο.
Το πόνο τίμα - θα του πω - και το θυμό σου,
να σε χαρώ βάλε τον ήλιο ασημένιο οδηγό σου
κι απ' την αυγή ως τ' άλλο πρωί το πήγαινέλα
παρ' το από πίσω, τραγούδα και γέλα.
Μέτρα τα βήματα, μέτρα τα λόγια,
μέτρα πως ψήλωσες σε δέκα χρόνια
μέτρα τα όμορφα που μάζεψα για χάρη σου σωρό
σα το πατέρα σου και σένα να σε χαρώ.

Μετράω δέκα κι άλλα δέκα κι άλλα δέκα στον τόπο της φυγής
- ζήτημα θανάτου και ζωής -
τα τελευταία, τα πιο γεμάτα και μεστά
όσο περίμενα να 'ρθεις το παιρνα όλο και πιο ζεστά.
μέχρι που μου ριξες ματιά μαχαιριά
το λέει και τ' όνομα που μου δωσε κάποιος μ' απλοχεριά
αυτός που σ' έσπειρε στα καταπατημένα,
δίπλα στα καμένα και στα ξεριζωμένα.
Πέτα κατάρες, πέτα ευχές,
πέτα ό,τι σου 'πεσε βαρύ από το χθες
χωρίς σκοινιά κι αλυσίδες που μου είχαν βάλει από μικρό
πυροκάμωτο κράμα γουστάρω να σε χαρώ.

Κάλλιο δέκα και καρτέρι παρά στο παρά-πέντε πεφταστέρι
που γρήγορα σβύνει πριν καταφέρει
να κάψει μέχρι ν' αδειάσουν τα σωθικά του
και να σκορπίσουν στο χώρο καινούρια αστέρια, σπορά του
παιδιά του δικά του απ' τη φωτιά του βγαλμένα.
Έτσι τα δέκα γίναν ένα και γεννήσαν εσένα
τα χρόνια, τα λόγια, η ζωή, καύση καλή
σε φώναξε ένας σε περίμεναν πολλοί.
Κάψε το φως σου, κάψε το βιος σου,
κάψε τον ουρανό σου, το νονό σου.
Βάλε φωτιά στο σκοτάδι, κάψε ό, τι κρύβεται καιρό.
Κάψε και μένα από κοντά θέλω να σε χαρώ.

9 Απομεινάρια
Lyrics

Στραβοπατάει ο καιρός - ξεχασιάρης σοφός
μια λάθος κίνηση και δίνει αλλού τα γιατρικά του χάδια
μ' άδεια χέρια μ' αφήνει κι εγώ ο ξυπόλητός του εχθρός
χορεύω πάνω σε στάχτες κι απομεινάρια.
Με γέλια ανάρια θα ζητιανέψω τις μνήμες
θα τις φορέσω απ' την καλή κι απ' την ανάποδη
και σαν χορτάσω από αυτές θα τους σκαρώσω δυο ρίμες
κι ό,τι απομείνει σα στιγμή μου ανάκατη
κράτατη χρόνε, πες μου πως να ξεμπλέξω
από όσα μέσα μου έχω και γύρω μου αντέχω
κι όσα στις πλάτες μου δικά τους άφησαν να διαλέξω
με ό,τι έχει μείνει θα αλλάξω τους κανόνες να παίξω.
Στάχτη - πατάω στη στάχτη
πάρτε τα όλα - πρέπει να ξαναρχίσω, να χτίσω
από το τίποτα να βγάλω και να μείνει κάτι,
το μονοπάτι μ' ένα ποτάμι θα γεμίσω.
Με κουρέλια θα κεντήσω δυο αστέρια στον ουρανό
θα καρφιτσώσω μιαν ευχή για κάθε μέρα
κι αν δε φτάσει ούτε αυτό τότε θα βρω κηπουρό
ζωή και χρώμα να φυτέψει στα καμμένα.
Θα γίνω ο πιο μικρός καρπός από κριθάρι
το πιο ελάχιστο κι απλό του κόσμου πράγμα
μες στο γουδι θα λιώσω το τελευταίο απομεινάρι
κι ίσως σ' αυτό να χρωστάμε τα πάντα.

Απομεινάρια παντού - από το τίποτα χτίζω τα πάντα στο νου
Απομεινάρια παντού - στα σκουπίδια σας βρίσκω το φως του ουρανού
Απομεινάρια παντού - λύνω τα μάγια ενός καιρού σιωπηλού
Απομεινάρια παντού - κι ηλιοραπάρω μέχρι να φύγω γι' αλλού

Παραφυλάει ο καιρός - ύπουλος, σιωπηλός,
κάνει αμάν να μου λύσει τα μάγια, σαν όλα τ' αρπάγια
που σέρνει στον ιστό του ο πονηρός
της ζωής και για μένα μαζεμένα έφερε αποφάγια.
Με δάφνες και βάγια σε κουρασμένο γαιδούρι
θα με ανεβάσει, λέει, ψηλά σε δοξασμένη ανηφόρα
και σαν θα φτάσουμε εκεί, θα με σταυρώσει για γούρι·
εκτός αν του χαρίσω το αύριο για το τώρα - μεγάλη ώρα·
πες μου πως να ξεμπλέξω.
Να του μπερδέψω με αλήθεια τα χνάρια
Παζάρια δε κάνει· θα με πετάξει, μάλλον, έξω
ας γίνει έτσι, έχω φίλους καλούς στ' απομεινάρια.
Ρέλικα - μάτια τεμπέλικα,
πάρτε μου τ' όνειρο, πρέπει να ξυπνήσω, να ζήσω
απ' το μηδέν τα νιάτα ως τα γέρικα
θέλω να δω, γι' αυτό τον κόρφο μου θα φτύσω,
θα τραγουδήσω για να μπορέσω να συνεχίσω,
θα μου χαρίσω λουλούδια και δάση
κι αν φτάσει πρώτος, τότε πάλι εδώ θα γυρίσω,
θα γονατίσω και θα γίνω με το χώμα ένα και θα με χάσει.
Θα γίνω αστρόσκονη, του σύμπαντος σκουπίδι,
θα μαγαρίσω τα πιο όμορφα φεγγάρια
κι αφού θα χάσω μια για πάντα το σανίδι,
θα ηλιοραπάρω με τα δρομοαπομεινάρια.

10 Ξεδιαλύνει το τοπίο
Lyrics

Τώρα που τ' όνειρο απέκτησε καρδιά
και στη ψυχή μας απάνω μπουσουλάει,
πάει από μόνο του δίπλα στη φωτιά,
την αγκαλιάζει και παράξενα μιλάει.
Ζητά απ'τη σκύλα τη ζωή να το βυζάξει,
να το ποτίσει και με ζέστη και με κρύο,
μέχρι όρθιο να σταθεί και να φωνάξει,
επιτέλους, ξεδιαλύνει το τοπίο.

11 Λυχνάρι
Lyrics

M' έβαλε η τρέλα μου να γράψω με το ζόρι
όσα ο νους δε χώνεψε κι όσα η καρδιά ξερνά
και για όσα κύκλους κάνουνε κι όλο κρατάν τη πλώρη,
για όλα τα δάκρυα της γης και τ' αναφιλητά
που σε λυχνάρι κρύφτηκαν μ' ασήμι και χρυσάφι
λυχνάρι εφτάφωτο, παλιό, κρυμμένο μυστικό
κι ας το γυρεύανε θεοί, αρχόντοι και ζωγράφοι
κι ανάμεσα το ψάχνανε σε γη και ουρανό.
Πήραν στα χέρια τους σταυρούς, δρεπάνια και σφυριά
οι ιππότες της κρεμάλας να κάνουνε εκστρατεία.
Φτάσαν σε πόλεις και χωριά κι έχουν μπροστάρη το φονιά
που ξύνει το μολύβι του να γράψει ιστορία
όπως βολεύει τη μηχανή για να φυτεύει
μνήμη μικρή και θολερή κι αφηρημένη
αφού και τ' άλογο με λογική τα λόγια του μπερδεύει
κι η μοίρα που δε μίλαγε, την έχουν μιλημένη.
Μα το λυχνάρι είναι μακριά από καιρούς και τόπους
κι όσα για το αύριο φυλάει είν' πεθυμιές βουβές
σε κάθε νύχτας προσευχές από θεούς κι ανθρώπους
που βάστηξαν τ' αβάσταχτα απ' όλες τις μεριές.
Κι εγώ ρωτώ το φύσημα του ανέμου
μήπως πριν απ' το φονιά προλάβω και σε βρω.
Μα αν είσαι νους, θυμήσου με· στόμα είσαι Μίλησέ μου!
Κι αν είσαι μέσα στην καρδιά, άκου με να σου πω.

Λυχνάρι μου κρυμμένο, βουβή μου πεθυμιά
φέρε όλα τα δάκρυα και πνίξε το φονιά
και γίνε το χαλί μου σε ουράνιους χορούς
να πάμε τραγούδια σε κόσμους απόσκερους.

Λυχνάρι μου, σε γύρεψα στις θάλασσες, στις χώρες
και διάβαζα για σένα για μια και χίλιες νύχτες,
πέταξα σ' ουρανούς και κούρδισα τις ώρες
μήπως σε βρώ μια ώρα αρχύτερα απ' τους θύτες.
Έψαχνα να σε δω στις αγορές και στα παζάρια
πίσω από υφάσματα, μπακίρια και μαλάματα,
μα του έμπορα με γέλαγαν τα πλανερά τροπάρια,
λόγια παχιά - είν' ακριβά τα θάματα!
Μα αρκεί που θα τα φανταστώ και γίνονται αλήθεια
μ' ένα λυχνάρι μαγικό να ανεβώ, μου φτάνει,
στα σύννεφα να περπατώ - τι λατρευτή συνήθεια!
Κι οι δυο μας να ψαρεύουμε τα δάκρυα πυροφάνι
να πνίξουν Δύση, Ανατολή, Βορρά και Νότο
και πρώτο-πρώτο το φονιά που έχει στόμα και μιλιά
και αυτά που κάνει όπου περνά στοιχειώνουν κάθε τόπο·
μα εσύ είσαι απλό σα "γεια χαρά",
μ' άκουσες που σου τραγουδώ και ήρθες σαν ανάσα
τώρα που στήνονται γιορτές για σένα και για τις ευχές
που κουβαλάς μαζί σου και σβήνεις τ' άστρα
πνοή χαλάστρα, γκρεμίζεις κάστρα, πνίγεις φωνές
σκίζεις τους χάρτες που χώρισαν πελάγη από στεριές
και χτίσαν τείχη ανάμεσα σ' ευχή και τύχη.
Φτιάχνεις αντίδοτο , καμώνεις μια αλυσίδα από καρδιές
γίνεσαι χαλί, πάνω σου ο κόσμος να πατήσει.

12 Η μπαλάντα του Twinpeaks (Ty Neuadd)
Lyrics

Ξέρω ένα όμορφο μέρος, μια πανέμορφη κοιλάδα…
Πάνω απ' τη θάλασσα παρά κάτι χίλια μέτρα
πάνω στο χώμα, δέντρο, πάνω στη πέτρα, πέτρα·
βροχή μ' αέρα - ωραία μέρα -
βουβή ομίχλη πέρα ως πέρα.
Γνωστό μου αδιάβατο μικρό μονοπάτι
που καταλήγει στο πιο όμορφο φράγμα
του γερακιού δε το πιάνει το μάτι
είναι το μόνο που αντίκρυσα θαύμα,
είναι ιερό κομμάτι της γης
που σταματάει ευχές και κατάρες.
Τι να σου πω, αν δε το δεις
Άκου το μόνο με δύο κιθάρες.
Έχω ένα φίλο εκεί που 'ναι μάγος της φωτιάς,
γητευτής είναι του ανέμου και της νύχτας αδερφός,
έχει για σπίτι τα σωθικά μιας βελανιδιάς,
γερνάει τόσο όμορφα, τόσο απλά σαν το φως.
Ζει μ' ένα γκρίζο γεράκι και μια ασημένια αλεπού
μου λεγε ότι φτιάχνει το τάφο του, όμως δε ρώτησα που.
Έχω ένα φίλο εκεί που 'ναι της νύχτας αδερφός
Έχω ένα φίλο εκεί που 'ναι μάγος της φωτιάς.
Έχω ένα φίλο εκεί, έχω ένα φίλο καλό.
Έχω ένα φίλο εκεί που 'ναι γητευτής είναι του ανέμου
Μου φτάνει που ανταμώνουμε σ' αυτή τη κοιλάδα,
βρήκα κι εγώ μιαν οξιά ένα σπίτι να φτιάξω
και από εκείνο το μέρος που το λένε Ελλάδα,
θα πάρω το κουφάρι μου και θα 'ρθω ν' αράξω.

13 Νανούρισμα
Lyrics

Θα κεντήσω πάνω στου αλόγου σου τη σέλα,
με διαμαντόπετρες σωρό
του φεγγαριού το πηγαινέλα
στο πελαγήσιο το νερό· αγόρι μου, να σε χαρώ
Θα κεντήσω στ' ασημοπίστολά σου πλάι
της χελιδόνας το φτερό
κι έναν σταυρό να σε φυλάει
τις νύχτες που σε καρτερώ· αγόρι μου, να σε χαρώ.
Θα κεντήσω πάνω στο δίκοπό σου λάζο,
το βλέμμα σου το καθαρό,
αυτό το βλέμμα το γαλάζο,
που δε χορταίνω να θωρώ, αγόρι μου, να σε χαρώ.

14 Θα περιμένω, ήλιε (T.P. mix)
Lyrics

Θα περιμένω ήλιε να φανείς, μετά απ' τη βροχή.
Θα περιμένω φίλε - μην αργείς - αγκάλιασε τη γη.
Έλα και φέρε χρώματα πολλά, πάρε μακριά το γκρίζο
κι αν θα μυρίσω αρώματα παλιά, το αύριο σου χαρίζω.

Στέκομαι ώρα εδώ, πάνω σ' απείραχτο κομμάτι?
βρεμένο χώμα γύρω από στεγνό μονοπάτι.
Βαριά η πλάτη απ' τις ψιχάλες και τα λάθη.
Τι σπατάλη! μια ζωή μέχρι να μάθει!
Ρώτα τη γη που έχει λουφάξει στη συννεφιά,
στην αγκαλιά της κρυμμένα έχει αιώνια στοιχειά.
Όμως, στην άκρη αυτή που ξέχασε κι η γη κι η βροχή,
ώρα καλή στερνή μου θλίψη και πρώτη ευχή.
Πάρε ξωπίσω τούτο 'δω το στεγνό μονοπάτι
κι όταν θα βρεις στα ψηλά τ' ουρανού το δραγάτη,
πες του να 'ρθει θα περιμένω να βιαστεί
- θα είμαι εδώ - να φέρει χρώμα χρυσαφί,
να φέρει εικόνες αυγινές και πρωινή δροσιά?
αν δε προφτάσει, θα φύγει η μέρα - μέρα φτωχιά.
Κρατάω μια ανάσα για το τέλος να μεθώ,
θα περιμένω φίλε, να φανείς πριν να χαθώ.

Θα περιμένω να φανείς όλης της γης ταξιδευτή
να φέρεις χώρες και βουνά πραματευτή,
να φέρεις λόγια φτερωτά κι όνειρα ψιθυριστά,
ήχους και αρώματα και χρώματα σωστά.
Φέρε και κύματα απ' τις θάλασσες του κόσμου
κι άλλα καινούρια κι άπλωσέ τα όλα μπρος μου
κι απ' όσα φέρεις θα διαλέξω τα παλιά και καλά
και πιο πολύ σ' ευχαριστώ για τη φωτιά.
Έλα που στέκομαι εδώ, βιάσου στο ίδιο μονοπάτι,
με βλέπει η γη σα ξεγραμμένο της πελάτη.
Έλα και στάσου εκεί ψηλά και κάψε όπως θες?
η μια σου άκρη στ' αύριο, η άλλη είναι στο χθες.
Και κάπου εκεί στη μέση, εγώ, θα περιμένω να φανείς,
κόντρα στο γκρίζο, μέσα στις στάλες τις βροχής.
Κέρνα κι εμένα μια γουλιά από το φως σου?
ίσα να στάξει στη ψυχή κι ύστερα γεια σου.