iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer

Discography

Πυροκάμωτα

Artist: 
Production Label: 
Media Type: 
Published Year: 
2002

Tracks

CD

1 Αντάμωμα
Lyrics

- Το ‘μαθα σήμερα μια απο τις πρώτες νύχτες του χειμώνα.
- Εγω ξανάνιωσα βρήκα παρέα για τα μόνα.
- Καιρό το γούσταρα, έψαχνα χώρο στα όνειρά μου.
- Εγώ σε φώναξα, μισή ντροπή δικιά μου.
- Ταίριασμα ατσάλινο σε χρυσοδουλεμένο αμόνι.
- Δουλειά, συνηθισμένα τα σκυλιά.
- Δηλαδή, όλα στο κιούπι τα παλιά
- Σου λέω, δουλειά, και μη φοβάσαι τη φωτιά.
- Κατάλαβα, απόψε τη φωτιά μετάλαβα.
- Να γίνει πιο καλό, εγώ αυτό κατάλαβα.
- Πάμε δρόμο καλό, και καλό βόλι.
- Πάμε, και ας μη το αγαπήσαν όλοι.
- Και για μένα σου το λέω το κάνω και για μένα.
- Αν έχεις κακό, βάλτο στα πεθαμένα.
- Και καλό και κακό βρίσκω και φέρνω.
- Εγώ να δεις, αλλά μαθαίνω.
- Σε ποιους πάμε να αποδείξουμε κάτι
- Στους ατόφιους που βάζουν στις πληγές αλάτι.
- Μετά σε ‘κείνους που έχουν ακόμα τόσο δρόμο.
- Και με τους άλλους, τί θα γίνει που στο δικό τους ζούνε κόσμο
- Θα το χωνέψουν, θα πιουν ζωή, θα το χωνέψουν.
- Θα χορέψουν στο άδειο ταψί τους, θα χορέψουν.
- Θέλω πολλά, με εχει πιάσει φούρια.
- Καλά μυαλά, χωρίς ξόρκια και γούρια.
- Έχω φωτιά καιρό στα σωθικά.
- Πάμε απλά όλα είναι απλά και αρσενικά.
- Δεν παίζει φράγκο καλή καρδιά.
- Μια απ’τα ίδια όμως, κρατάω τα κλειδιά.
- Low Βap, Βrigada, ωραία πράγματα…
- …του δρόμου τραγούδια, πυροκάμωτα.

2 Για ένα τέλος ανώδυνο
Lyrics

Σου τάξαν τέλος μυθικό πολυτραγουδισμένο
έμοιαζε ξένο, μα το είχες στο μυαλό σου σφηνωμένο
σαν ρίζα που σκίζει το βράχο μέσα στο χρόνο.
Σε κεράσανε ψέμα για όσο νιώσεις πόνο
και πίστεψες πολλά, παραπλανήθηκες
ποτέ δεν τα αρνήθηκες, κάπου κοντά τους κρύφτηκες.
Πράξεις ανήθικες, χάθηκες, κλείστηκες
μακρυά από το κακό που μυρίστηκες
σα ζώο κυνηγημένο, λαβωμένο
που σκοτώνει να φάει, αλλά δε δέχεται το κερασμένο,
που περιμένει το τέλος με την ουρά του στα σκέλια
και σκύβει το κεφάλι αντί να βάλει τα γέλια,
και να ορμήξει αντρίκια κι απλά.
Εσύ φοβάσαι ένα χάρο φωνακλά.
Δεν είναι λόγος να σε κάνει να ντρέπεσαι
ούτε να χαίρεσαι μόνο να σκέφτεσαι.
Για κάποιο λόγο σου δόθηκε χρόνος και ζωή,
πήρες τη γέννα, σου μένει η τελευταία πνοή
κι αφού τη περιμένεις ολοσκότεινη,
μη παρακαλάς, γονατιστός να είναι ανώδυνη.

Για ένα τέλος που δε ξέρεις πότε θα ’ρθει
δε ξεχνάς, δε μιλάς και χύνεις μαύρο δάκρυ.
Θέλεις να δώσεις στο τέλος κρασί από τ’ αμπέλι σου,
στραβοκοιτάζεις την αγέλη σου
περιμένεις προδοσία από όλες τις μεριές
κι όχι βοήθεια σε δύσκολες ανηφοριές.
Υποπτεύεσαι τους πάντες και τα πάντα
τα καλύτερα λόγια σου μοιάζουν δόλια και σκάρτα.
Στο ίδιο καζάνι βράζεις φίλους κι εχθρούς,
συμβουλές λες ό,τι δεν τις ακούς.
Αφορμές θες για να πάρεις αποφάσεις,
το ανώδυνο να φτάσεις και να μη το προσπεράσεις.
Εκεί να αράξεις, να απλώσεις τη χαρά σου
σα σκια πάνω από τα σάπια σωθικά σου
κι όλα τα δικά σου, τα υπερπολύτιμα.
Και περιμένεις να γλυτώσεις απ’ τα αντίποινα.
Απότομο ξύπνημα απ’ του δικαίου τον ύπνο
που κοιμάσαι καιρό σε σκουριασμένο λίκνο.
Από το σάλιο και το δάκρυ σου και το νερό το βρόχινο
που θα σου φέρουνε το τέλος ανώδυνο.

Για ένα τέλος ανώδυνο – γονατίζεις και προσκυνάς
Για ένα τέλος ανώδυνο – συμβιβάζεσαι, δε μιλάς
Για ένα τέλος ανώδυνο – τα πιο ωραία στη ζωή προσπερνάς
Για ένα τέλος ανώδυνο – υπομένεις και παρακαλάς.

3 Ραντεβού στη Σαλονίκη
Lyrics

- Δεν ήσουν Γένοβα δεν ήσουν στις Βρυξέλες
ζεις στο καβούκι σου την πιο μεγάλη φρίκη
στου τρομοκόσμου δεν υπάρχεις τις καρτέλες
μα θα μας γράψουνε μαζί στη Σαλονίκη
εκτός αν πιάσουν και τους δυο μας οι φοβέρες
και μασήσουμε σα νεοελληναράκια
φόβος παράξενος θαυμάσιες μέρες
λέω να σε στείλω βολή μου στα θυμαράκια

- Όταν ξεκίναγαν όλα στον πιο απρόσμενο τόπο
Ούτε και εγώ μπήκα στον κόπο να σκεφτώ να βρω τον τρόπο
Να μπω μες στον χορό τον πιο αυθόρμητα στημένο
Και ας μένω πια εδώ άλλο πια δεν περιμένω
Seattle, πέραμα σε νέα δρομολόγια
Κοσμογωνία-τρομόκοσμος, δυο βήματα, δυο λόγια
Και ας μας βγάλει όπου μας βγάλει
Με τις λιγότερες τύψεις και παρελθόν που με το κιάλι
Το βλέπω και ύστερα πάλι ξανά
Πράγα, Γένοβα, Βρυξέλες και έχω πάρει τα βουνά
Όχι από τρέλα όχι από φόβο και αδιαφορία
Μα από μια κούραση κληρονομιά απ΄την ιστορία
Την γριά που αργοπεθαίνει μα έχει ακόμα ψωμιά
Αφού ξεπούλησε επανάσταση κοψοχρονιά
Στη συντήρηση τώρα με τεχνητή αναπνοή
Αυτή σε κόμμα, εντατική και εμείς σε αναμονή
Μα έφτασε ο κόμπος στο χτένικαι θα τον λύσει
Όποιος μιλήσει για ό,τι ζήσει και όποιος ζήσει ό,τι μιλήσει
Παράξενος φόβος για θαυμάσια μέρα
Κάποιος μας πρόλαβε και μίλησε για μια πρεμιέρα
Δεν θα με πιάσει η φοβέρα και δεν με νοιάζει το τίμημα
Θα γίνω μήνυμα σε αυτό που λένε κίνημα
Και θα ‘μαι κει μες στη φασαρία
Ραντεβού στη Σαλονίκη το 2003

- Δεν ήσουν Γένοβα δεν ήσουν στις Βρυξέλες
Ζεις στο καβούκι σου την πιο μεγάλη φρίκη
Στου τρομόκοσμου δεν υπάρχεις τις καρτέλες
Θα μας γράψουνε μαζί στη Σαλονίκη
Εκτός αν πιάσουν και τους δυο μας οι φοβέρες
Και μασήσουμε σα νεοελληναράκια
Φόβος παράξενος θαυμάσιες μέρες
Λέω να σε στείλω βολή μου στα θυμαράκια

- Και εσύ κοιμάσαι και καταναλώνεις όνειρα
χάνεις αίμα και ιδρώτα στου βολέματος τα απόνερα
αγοράζεις με δόσεις ρόδες με επιδόσεις
στουκάρεις και πεθαίνεις ζωντανός να νιώσεις
ασφαλίζεις τα παιδιά σου μην περάσουν όσα πέρασες
και να που γέρασες να νιώθει πως τα έχασες
τρως με ό,τι ξέρασες κοιμάσαι με ό,τι πρόδωσες
και ό,τι έφτιαξες το σκότωσες
και αν έχτισες κάτι το δηλώνεις και ντρέπεσαι
να λαδώνεις σκούριασες δεν το σκέφτεσαι
ποζάρεις πρώτος και δουλεύει για σένα ο τρίτος κόσμος
στα ψώνια ρωτάς σε ποιό ράφι είναι ο χρόνος
διακοπές, η στημένη φυγή σου
και τσιμεντώνεις την περήφανη την γη σου πληγή σου
η άνεσή σου και δουλειά η ευκολία
και η μεγάλη σου Ελλάδα χωράει σε μια παραλία
κατά τα άλλα φταίνε οι ξένοι που η αφεντιά σου επιμένει
να βουλιάζει στη μιζέρια που το χέρι σου φέρνει
και όλα αυτά αν σε κρατήσουν μακριά
ας πρόσεχες κακό του κεφαλιού σου φουκαρά
δεν θα ‘μαι κοντά σου θα πάω απέναντι
αφού δεν πλήρωσα από πριν όλα τα έναντι
στη χάση και στη φέξη παίρνω πίσω ό,τι μου ανήκει
ραντεβού λοιπόν του χρόνου στη Σαλονίκη.

4 Με καλεί το σκοτάδι
Lyrics

Με καλεί το σκοτάδι νέο και κατατρεγμένο
ψημένο, μέσ’ σε παγετό συνηθισμένο
ατιμασμένο, περασμένο από μεγάλο ωκεανό
αλατισμένο όσο και άγευστο, αναγκαίο κακό
με καλεί ν’ ακολουθήσω μια μεγάλη σειρά
από προγόνους μου που κάψαν στην πυρά
και λιθοβόλησαν, άδικα και αδίκαστα
γιατί κρατήσανε κομμάτι από τ’ αμοίραστα
με καλεί να μπω σε ομίχλη και σύννεφα
και σε ‘απατα μπουντρούμια, ασμίλευτα
πρώην φύλακες, φυσικές για όποιους φοβούνται το φως
κι όσους αγέραστους αφήνει ο καιρός
με καλεί κι αυτός να γεράσω και να αφήσω
από στιγμές όποιες μπορώ και να κληροδοτήσω
συνεχιστές, μιας κατάρας πυροκαμωτής
μεγάλης τρέλας, γλυκιάς κι αθεράπευτης
με καλεί η χειρότερη σκέψη του νου μου
με γνωρίζει και ενώνει το εδώ με το αλλού μου
με πονά με γέλιο και με σκοτώνει με χάδι
για να με βρω με καλεί το σκοτάδι

βλέπω στο βάθος όσα πέρασα στα χρόνια μου
βλέπω μαζί το καλό και το κακό αγκαλιασμένα
ξανακούω απ’ αλλού και σιγοντάρω τα λόγια μου
βλέπω φωτιά να τα κρατά αναμμένα
βλέπω ψυχές να ωριμάζουνε και γύρω μου να πέφτουν
απο δέντρο ψηλό, που το λένε ζωή
κι απορώ με τον καιρό και τα μυαλά μου που αντέχουν
το σκοτάδι που συνέχεια με καλεί

με καλεί ξύπνιο όνειρο να μπω και να ζήσω
τη φαντασία με αλήθεια να κολλήσω
να μην αφήσω ούτε μια στιγμή ανυποψίαστη
και να διώξω από μπροστά μου την αχρείαστη
με καλεί το σκοτάδι να μανουβράρω το χρόνο
και να ποντάρω το πετσί μου μ’ οξυγόνο
με αφήνει να διαλέξω ό,τι αντέξω πρώτος
και να διαλέγω ένα τέλος που να υπάρχει κρότος
με καλεί να γυρίσω στην αρχή μου
με τρομάζει και και δοκιμάζει την αντοχή μου
με μαθαίνει απ’ την καλή και την ανάποδη μεριά
και με γυρίζει πάλι πίσω στην κακοκαιρία
με καλεί να βάλω σε λίστα τους εχθρούς μου
βάζω πρώτους τους μαυροφορεμένους ουρανούς μου
στη μέση βάζω την ψυχή και την φωνή μου, μογια
και τη γεμίζω με σκάρτα λόγια
με καλεί να ταξιδέψω σε γνώριμα μέρη
και με πιάνει από το χέρι σ’ όσα δεν ξέρει
ανέσπερα ξόρκια, φοβάται σε φως μην το δέσω
και πιο πολύ μήπως εγώ το καλέσω

5 Μεγάλο δαγκωμένο μήλο
Lyrics

Γέννησε ο Καίσαρας φονιά κανακάρη·
χάλασε γη κι ουρανό στην αγκαλιά του να τον πάρει.
Του χάρισε μαχαίρι σκαλιστό για το πρώτο κυνήγι·
το ίδιο αίμα πιο βαθιά πληγή ανοίγει.
Το μίσος μας πνίγει σα βιαστικά μπουκιά από ψωμί,
η αμορφωσιά μας δε βγάζει φωνή.
Τόσο καιρό χωρίς νερό πίναμε ιδρώτα με δυο πάγους
και σφάζαμε αποδιοπομπαίους τράγους.
Γυρνάει τώρα ήρθε το ψέμα καβάλα στον ήλιο
να ξεγελάσει την αλήθεια μ’ ένα μήλο
μεγάλο από ένα δέντρο κομμένο που έχει ξεμείνει
σ’ έναν επίγειο παράδεισο σωστό καμίνι
που σιγοβράζει το κακό με το καλό σε μια αρχαία συνταγή
μ’ αγνά υλικά τη γνώση, το αίμα και τη γη.
Μιαν αυγή διάλεξε η μπόρα να ξεπλύνει το θυμό της,
μηνύσαν τα πουλιά τον ερχομό της,
πέταξαν χαμηλά, φέρον εκδίκησης φωτιά,
το άσβεστο μίσος του ανθρώπου και η αποκοτιά
του θεού του αυτόκλητου, μοναδικού και γνήσιου κριτή,
των πάντων ορατών και αοράτων εκποιητή
που όλοι μ’ ονόματα πολλά δοξολογούμε
και στ’ όνομά του τα πάντα δικαιολογούμε.
Κονκισταδόροι σταυροφόροι κι ιεραποστόλοι
κατ’ εντολή και κατ’ εικόνα του όλοι.

Άλλοι κακό κερνάνε ουρανούς
κι άλλοι το κρύβουν σε κάποια σπηλιά.
Βαφτίζουν δίκιο φυγάδες θεούς
που σκοτώνονται από παλιά
από εκεί που ανταμώνουνε πρώτα τον ήλιο
’στειλαν δυο μαύρα του θανάτου πούλια.
Μεγάλο δαγκωμένο Μήλο
πήρες μιαν αυγή το σκοτάδι αγκαλιά.

Βρέχει φωτιά πάνω απ’ του φόβου την ομπρέλα
που άνοιξε γρήγορα κι απρόσμενα η τρελά
να προστατεύσει από του μίσους την παράξενη γκέλα
της ψυχής το σουρταφερτα και του νου το πηγαινέλα.
Δειλά δειλά προχωρούν κι οι αντρειωμένοι
στης αφθονίας τη χώρα την κουρασμένη,
στο θερμοκήπιο της Εδέμ - που ‘χει απλώσει τα όρια του
κι έχει μπλέξει σε δίχτυ τα πιο ανυπάκουα παιδιά του.
Η κακοδαιμονιά του - λυτρώνει τους πάντες
και λιβανίζει τ’ αυτιά μας μ’ αυταπάτες.
Σε πρώτο πλάνο ο τρίτος κόσμος, σκηνοθέτης η δύση,
ποτίζει μ’ αίμα κάθε διαφορετικό να μην ανθίσει·
κι αντί για λουλούδια πετάει τ’ αγκάθια του μακριά,
μα δε ματώνει· τη γλιτώνει η κάθε εταίρα μητριά.
Σε μαυροκόκκινο φόντο ο φονταμενταλισμός
βολεύεται γραφικός, του φταιει ο καπιταλισμός
για έναν αιώνα –και βαλε – το δουλεμένο εργαλείο του
που του ‘χει χτίσει από παλιά το μαυσωλείο του,
δίπολο φορτίζει το κενό του κοινού
που ταυτίζεται και παίρνει το μέρος καποιανού
σωτήρα προφήτη και λυτρωτή
είτε από δω είτε από κει σταυρώνει και το σταυρωτή·
δικαιώνεται και νιώθει χορτασμένο
μ’ ένα Μήλο μεγάλο και δαγκωμένο.

7 Το ταξίδι της σφαίρας
Lyrics

Φρόντισε για άτσαλη γέννα, χοντροκομμένη μαμή·
από τη μήτρα μ’ έβγαλε της γης με βια κι ορμή.
Ανθρώπου χέρια σταθερά στο πλάι με στοίβαξαν,
αντί για γάλα σκόνη πύρινη με βύζαξαν.
Δε με δίδαξαν κι απόγινα μόνο ο σκοπός μου,
είναι ο θεός μου το μίσος, είν’ η φωτιά του το φως μου·
κι ο αδερφός μου το αίμα μου κι η φάρα μου
είναι αυτός που στο πιο αθώο μας παιχνίδι, ο κρότος του κι η αντάρα μου
μ’ αρχέγονη τρέλα μοιάζουν παντοτινή
που ’χει μια αγκάλη σα θαλάμη σκοτεινή
που μοιάζει ο κόσμος χωνί και με τραβάει προς το φως
με μια σπρωξιά που μου δίνει με φτύνει αέρας καυτός·
μέχρι τη πόρτα με πάει, μαντήλι φλόγινο κουνάει,
μου σφίγγει η μοίρα το χέρι και με πονάει,
με κινάει να βρω το τέλος, να το γνωρίσω
και απλόχερα ζωή να του χαρίσω.

Κρύβει η αφεντιά σου μαγεία πίσω απ’ το φέρσιμό το ωμό σου,
χωρίς να θέλω να γίνω προορισμός σου.
Γητεύεις άντρες και γυναίκες, μεγάλους και μικρούς,
θάβεις και ξεθάβεις νεκρούς.
Είναι ακατέργαστη κι ατόφια η ομορφιά σου,
λείπει η μορφή σου κι ουρλιαχτό μοιάζει η φωνή η πιο γλυκιά σου.
Για θυμήσου το ταξίδι σου ποιοι έχουν λατρέψει,
ποιοι το μίσησαν και ποιοι το έχουν γυρέψει.
Όσο μικρό μοιάζει ταξίδι, άλλο τόσο είναι μεγάλο,
αφού έχει αρχίσει πριν το δάχτυλό μου κάνει σινιάλο
και θα πάρει αιώνες για να τελειώσει,
ακόμα κι όταν απ’ το σώμα μια ψυχή θα ’χει λυτρώσει.
Κι αν μεθύσεις πεπρωμένο μου και ξεστρατίσω,
χαραγμένο δρόμο για αίμα όπου περάσω, θα αφήσω.
Μου φαίνεται ίσιο, έτσι κι αλλιώς, δίκιο και κρίμα,
το καλό από το κακό δεν κάνει βήμα.

Σε έβλεπα πάντα και σε ξόρκιζα αχρείαστη,
σε ένα συρτάρι κρυμμένη κι ανυποψίαστη,
με τάζαν φόβο και νερό για καιρό μέχρι που μπούχτισα
και μια παγίδα μοναχός μου τότε μου στησα.
Σε ξύπνησα νύχτα και σε λαχτάρισα,
με πήρε αμπάριζα η μανία και τζάμπα ναύλα σου χάρισα
για μεγάλο ταξίδι και σύντομο συνάμα,
θεός να νοιώσω για λίγο σε έκανα τάμα.
Έχεις τελειώσει ζωές και ψυχές,
τις έχεις στείλει ταξίδι πιο πέρα.
Έχεις ανοίξει μεγάλες πληγές,
έχεις στείλει φωτιές και φοβέρα,
είσαι εκδίκηση, είσαι οργή,
έχεις τον άνθρωπο τρελό πατέρα,
έχεις για μάνα την άτυχη γη,
μολυβένια στιγμή σκοτάδι και μέρα.

8 Σπασμένο ρόδι
Lyrics

Τέλος Δεκέμβρη του 2001
Άκου Brigada άκου κι εμένα
Active Member και Sadahzinia
Σπάμε το ρόδι, σπάμε τη γκίνια
Μέσα στο πέρασμα σε μέρη γνώριμα
Στόμα μου ανώριμο βρήκες τα ώριμα
Φωτιά
Low bap και προσφυγιά

Τώρα μαζί σου ψυχή μου λέω να να πάρω τα βουνά
Να πάω κόντρα στο χιονιά να μη γυρίσω ξανά
Ν’ αφήσω πίσω κάθε δρόμο ίσιο για ατυχίες
Και για ψήσιμο να ζήσω διαδρομές με κακουχίες
Σ’ αλλιώτικα τοπία από τον πάγο σκαμένα
Τα παλιά μας τα πλοία να παν στον πάτο καμένα
Και διαλυμένα, να ‘χω στην πλάτη τον καπνό
Να μην τους πω ούτε ένα αντίο στερνό
Να περάσω από χαράδρες και βράχους κοφτερούς
Με το βήμα σταθερό σε καιρούς θανατερούς
Με το βλέμμα καρφωμένο μπροστά δε θα λυγίσω
Κι όποιος τρελός μπορεί ας με πιάσει από πίσω
Θα κάνω αρχή για τη μεγάλη μετανάστευση
Ένα τσούρμο αλλοπαρμένων τρελλών θα φέρω διάθεση
Για λεύγες κακοτράχαλες σε άγρια μονοπάτια
Να χτίσω τον κόσμο με τα δικά μου κομάτια

Τρελοπαρέα, φέρνε τα ωραία
Και στου σκαριού μας να φυσάνε δίπλα το πανί
Άσε τ’ ακραία, λόγια μοιραία
Πέρνα τα πάλι απ’ του μυαλού το μικρό το χωνί
Και τράβα πέρα, βροχή και πέτρα
Για να ξεχάσεις τους θεούς που σε φτλερτάρουν ακόμα
Πιάσε απ’ το χώμα, κάνε μια σφαίρα
Για να βουλώσεις το ουράνιο στόμα

Άκου το νόμο μου
Μόνο που λογαριάζω στο λόγο μου, tribal στον ώμο μου
Ζω στον κόσμο μου κι εσύ αργοπεθαίνεις
Κι εγώ γρήγορα θα σβήσω, γρήγορα πηγαίνεις
Και μπαίνεις μόνο που νιώθεις σα το σπίτι σου
Πέρα απ’ τη μύτη σου δε βλέπεις
Και δεν ακούς πια το καρδιοχτύπι σου
Είμαι πρόσφυγας κι αντάρτης, πειρατής κι όχι αποστάτης
Λαθρεπιβάτης, παραβάτης, μετανάστης

Έχω μογια, ξόρκια και θα δεθώ
Έχω τσούρμο, φίλο, πατέρα, αδερφό,
Έχω πόδια, τώρα, βουνό, ν’ ανέβω
Κι ένα κρύο με μπόρα ν’ αντισταθώ
Αντέχω, δεν τρέχω, μένω εδώ
Επιμένω δεν θέλω να ξεκουραστώ
Όταν φεύγω δεν έχω ήλιο να δω
Και δεν λέω ούτε θέλω να συμβιβαστώ

Κι έτσι θα ξεκινάμε, όλοι μαζί πριν την αυγή
Πισωβλεφάρισμα μόνο για καμένη γη
Θα κάνουμε τη μετανάστευση απόλαυση
Τρελοί άγγελοι στο δρόμο νότια για κόλαση
Οχήματα τα πόδια μας κι ο λόγος καύσιμα
Στο σώμα μας ούλες κι εκδωρές για παράσημα
Διάσημα θα γίνουν όσα μέρη θα περάσουμε
Κι άντε να δούμε τελικά που θα φτάσουμε
Στρατιά θεών και δαιμόνων, ανθρώπων στρατιά
Σταλιά, σταλιά από τον χρόνων το αίμα κλεψιά
Κι απ’ το λίγο άλλο λίγο σου παίρνουν ξανά
Κάθε μέρα η ζωή σου τελευταία ζαριά
Κάθε βήμα ένα μνήμα κι ως την άλλη μεριά
Βάρυνες απ’ το πόνο που σου δίνει τόση αρχοντιά
Από που είσαι διαβάτη Μήπως ξέρεις που πας
Κι όπου κι αν πας θα σε χτυπούν αν δε χτυπάς

9 Φόρτωμα
Lyrics

Φορτώστε μου άπλυτα που θέλετε να βγάλετε στη φόρα
Πρώτο θύμα εθελοντής, καλά ακούτε, βάλτε τώρα
Που γυρνάει, το μαγαζί κερνάει, ξεπουλάει
Αφού η τρέλα περισεύει κι ο καιρός δεν περνάει
Φορτώστε μου μεγάλες φυσικές καταστροφές
Ευθύνες κι ενοχές που έχετε χρόνια κρυφές
Ποτάμια φτιαγμένα αρχικά για οδήγηση
Κι ημιυπόγεια ιδανικά για κολύμβηση

Μη μου φορτώσετε μια θέση στο δημόσιο
Μη μου κρατήσετε καρέκλα στο συμπόσιο
Αν είστε μόνοι σας θα φάτε περισσότερα
Μην περιμένετε ν’ ακούσετε «εις ανώτερα»
Μη με βάλετε μέσα σε παιχνίδια σκάρτα
Δεν χωράω σε κουστούμι, δεν μπορώ τη γραβάτα
Μη μου φορτώσετε λόγια μεγάλγ μασημένα
Αφήστε με να ζήσω το δικό μου ψέμα

Φορτώστε μου σπασμένες βιτρίνες
Σε στημένες, στα μισά του Νοέμβρη, Αθήνες
Βαφτίστε με αλήτη και κάντε με υπόδικο
Μη σας τρομάξει ξανά το αλλιώτικο
Στείλτε μου μήνυμα σε φάκελο μια σφαίρα
Βάλτε το διάλο να μου πάρει τον πατέρα
Ταυτίστε με με όσα μισώ και όσα συχαίνομαι
Αν θέλετε να με δείτε να τρελαίνομαι

Μη μου φορτώσετε Ν17 κι αστέρι
Κι όποιον δικό σας γουστάρει αλλά «δεν ξέρει»
Με με βάλετε να πω ευχαριστώ σε προστάτες
Δεν με τρομάζουν οι δικές σας πλάτες
Μη μου φορτώσετε διήμματα διπλωματικά
Και τα λεφτά σας τα πολλά τα δανεικά
Μη μου φορτώσετε τα πιο τρομακτικά σας
Έχω πάθει χειρότερα κι απ’ τα χειρότερά σας

Φορτώστε μου ευρώ βγαλμένα ανέντιμα
Και μια ομάδα ποδοσφαίρου για ξέπλυμα
Φορτώστε μου έτοιμα που δεν τελειώνουν ποτέ
Χρονοδιαγράμματα και μακέτες ντεμοντε
Φορτώστε μου προεκλογικές αποτυχίες
Κι αιτίες γελοίες για δικαιολογίες
Που ξέρετε Μπορεί περήφανος να νιώσω
Αλλά ποτέ δεν θα πνιγώ να σας γλιτώσω

Μη μου φορτώσετε νεκρούς αλλοδαπούς στα καράβια
Που φύγαν άκλαυτοι γιατί έλειπε η άδεια
Μη μου μιλήσετε δε θέλω απολογείες
Αφού το ξέρω δεν σας πιάνουν οι κατηγορίες
Μη με κρύψετε μεσ’ στα προηγούμενα
Μη με καλύψετε με πιο μεγάλα νούμερα
Συνεχίστε απ’ αυτό το πλευρό να κοιμάστε
Είμαι ‘δω να αναλάβω όσα φοβάστε

Φορτώστε μας στην πλάτη όλα τα λάθη τα παλιά σας
Κι όση ντροπή δεν αντέχετε
Φορτώστε μας τα πιο μεγάλα ψέματά σας
Αφού το αντρίκιο για σας δεν προβλέπεται
Φορτώστε μας σαμάρι κι ανεβείτε
Κι εμείς μαζί μας στο διάλο θα σας πάρουμε
Μη μας φορτώσετε φωτιά θα εκτεθείτε
Όπου σας κόβονται τα γόνατα γουστάρουμε

10 Στους ηλίθιους δεν υποκύπτει το σύμπαν (live από τον 'Αέρα')
Lyrics

Μη λυγίσεις ψυχή μου για των άλλων τις τύψεις
παλιά είχες χώρο το καλό μου για να κρύψεις,
μη δακρύσεις γιατί βγαίνει το τρωτό μου σημείο,
κάποιοι ηλίθιοι τώρα κάνουν ταμείο·
κάποιοι νoιώθουν Θεοί και τη ζωή μας αρπάζουν
που φτάνουν λεει τ’ αστέρια και το χρόνο μοιράζουν
που φωνάζουν, γιορτάζουν, διατάζουν τα πάντα,
οι αλυσίδες τεντώσαν δε παίρνει άλλο – αγάντα.
Κράτα – μη ζητιανεύεις Μεσσίες,
σ’ αυτή την όμορφη πλάνη υπάρχουν μόνο σωσίες,
μονάχα νιώθε, μην ακούς και μη βλέπεις,
μην επιτρέπεις
στα παράσιτα να ζουν σε σένα από σένα,
άγγιξε τώρα όσα σου λέγανε ξένα,
πάνω από σένα τώρα τα ’χουν χαμένα,
φτύσε πάνω στ’ ανέγγιχτα και κλειδωμένα.
Για του μυαλού σου ήρθε η ώρα τη γέννα
και κέρνα και τ’ όνειρο που κρύβανε ζήσε και γέρνα.
Απέναντι πέρνα, δεν είν’ το σύμπαν μια στέρνα,
δε γεννήθηκες με βέλος στη φτέρνα.
Ξέρνα φωτιά απ’ τα μικρά σωθικά σου
κι όσα γινήκαν σκιά σου κάφτα και βιάσου,
τώρα που μπαίνουν σε σειρά όλα τ’ αστέρια,
σκέψου και άφησε άδεια τα χέρια.
Ξέχνα, όσους το τίποτα έχουνε θρόνο,
συγχωροχάρτι έχουνε πάρει απ’ το χρόνο.
Ξέχνα ό,τι αντάμωσες, ξέχνα ό,τι είπαν
– στους ηλίθιους δεν υποκύπτει το σύμπαν.

Πίνουν ζωή οι Θεοι κι οι θνητοί το γλεντάνε
κι όλα τ’ αστέρια μυστικό έχουνε δείπνο,
όλα τελειώνουνε κι όλα περνάνε
και θα μας πιάσουνε όλους στον ύπνο.
Κλώνοι αγκαλιάζουν γαλήνιες ψυχές,
μα τα όνειρα σα να γιατρευτήκαν.
Μη με σπρώχνεις να πέσω στο χθές
– στους ηλίθιους δεν υποκύπτει το σύμπαν.

Mη δειλιάσεις, ψυχή μου, από των άλλων τις φωνές
μοιάζουν μεγάλες, μα ταξιδεύουνε κενές.
Δε μπορώ να σε φαντάζομαι σε κάτεργα δεμένη σφιχτά,
σου ταιριάζουν ανοιχτά και παράτολμα.
Μπες στους ηλίθιους με σπαθί και μαχαίρι,
κάνε όποιος πρώτος βρεθεί μπροστά σου να υποφέρει,
με λίγους και καλούς ξεκίνησε ταξίδι
με το ένα μάτι στ’ αστέρια που το ’χουν κάνει ήδη.
Χάραξε πάνω τους πορεία, μη ζητάς μεγαλεία,
μόνο δυο εργαλεία και περιμένουν θηρία,
σε κάθε ατυχία χάριζε απλόχερα χαμόγελο,
μη μένεις πίσω για το ανώφελο.
Να κοιμάσαι με το ένα χέρι πάντα στη φαρέτρα
και το νου στο παρελθόν - μη ρίξεις πίσω μαύρη πέτρα.
Μη φοβάσαι όσα ξέρεις κι όσα δε σε βρήκαν
- στους ηλίθιους δεν υποκύπτει το σύμπαν.

11 01/01/2002
Lyrics

Ωπ, ωπ, ωπ, ωπ! 2002
Τί Και στο 1 λέμε αντίο
Κι όπως πάντα τέτοια ώρα
Μακρυά απ’ του δημάρχου μας τη μπόρα
Την εορταστική που ‘χει χορούς και τραγούδια
Στολισμένες κολόνες και φωτινά αγγελούδια
Εγώ εδώ, παρέα με τη φυλή μου
6 ώρες ταξίδι που το γούδταρε η ψυχή μου
φέτος σημείωσα μεγάλη επιτυχία
κατάφερα να φτάσω μόνος μου, τι ευτυχία!
Δε με κουβάλησε κανείς στο μπόι μου στάθηκα
Απλά κάποιες φορές τραγούδαγα το «Χάθηκα».

12 και 2 εγώ έκλεισα ταμείο
άραξα πίσω απ’ τη μπάρα στο γνωστό μου σημείο
με τον εαυτό μου δεν τα λέω καλά
και 5 μέρες μου τα είχα μαζεμένα πολλά
με ένα ξύδι κερασμένο από φίλο κι αδερφό
βοήθεια που δε θέλω να την αρνηθώ
έσβησα τη μνήμη κι άρχισα να γράφω
μια νύχτα απ’ αυτές που τις παίρνεις στον τάφο
στο τέλος με έπιασα αδιάβαστο
έτσι γουστάρω που ‘μαι φάντασμα άρρωστο
τρελός και παλαβός για τέτοια σκηνικά
και τη γέννηση αυτή που είμουνα μπροστά

Ορκίστηκα ζωή μου όχι για πρώτη φορά
Να ζήσω μια νυχτιά που να μη μοιάζει με καμία
Ορκίστηκα στα πόδια μου να μείνω ως το τέλος
Και να νιώσω έστω για λίγο ενεργό μέλος
Ορκίστηκα Low Bap μου για πρώτη φορά
Το πρώτο κλάμα σου να ακούσω με χαρά
Ορκίστηκα ποτέ να μη σε κάνω αγγαρεία
Και τη γέννησή σου βάφτισα διαμαρτυρία

Για δες για πότε γέρασε το 2001
Περασμένα ξεχασμένα τα γραμμένα-χαραγμένα
Το μπουλο γέρε χρόνε κι η δικιά σου κολεγία
Στον αέρα τιναγμένη απ’ τη φωτιά
Κι άντε γεια σε βυνίλια και cd μαζεμένα κι ασυμάζευτα
Υπόγεια, φοβισμένα κι αθεράπευτα
Ανάκατα με μπλούζες και βιβλία
Με αλλόκοτα φερμένα από Αγγλία
Low Bap καλά σου γεννητούρια
Τώρα σου βάζω μέσ’ στην κούνια ένα κέρμα απ’ τα καινούρια
Απ’ τα πολλά που θ’ αλλάξουνε κι αν μας τρομάξουνε
Του χρόνου μαζί θα το γιορτάσουμε
Όσοι τρελοί αρκετά ας προσέλθουν
Τη μεγάλη ανάδρομη να δούμε αν αντέχουν
6 ώρες ταξίδι στο χρόνο και στο λόγο
που το γούσταρα πολύ αλλά δεν ξέρω άμα «το ‘χω»
από τσιγάρα τίγκα καπνά κι από ξύδια άσπρο πάτο
το μυαλό μου να ζουλάει ένα μπάσο βαρβάτο
πιο γαμάτο από όσα εκεί μέσα δέθηκαν
κι από μουτζούρες μου με λόγια που βραβεύτηκαν
σε πένεψα πολύ να βγεις φουριόζικο
η εγκυμοσύνη σου είχε φτάσει στο απροχώρητο
μα εγώ θα καμαρώνω γιατί ήμουν εκεί
και σε είδα να γεννιέσαι από το σούρουπο ως την αυγή

έκανα μαλακία χοντρή και το ξέρω
ήμουν εκεί σ’ όλο το χρόνο το γέρο
αλήθεια γούδταρα πολύ αλλά ύστερα
χάθηκα και με χάσαν τα καλύτερα
ήθελα τόσο να είμαι ‘κει να δω τ’ απίστευτο
να γεννιέται μικρό κι απονήρευτο
μέσα σε τρελούς κι αυτούς από κούνια
που κατεβήκανε στρατιές από τα κορφοβούνια
που κοιμόντουσαν στο δρόμο 5 νύχτες
να ξημερώσουνε μέρες φτιαγμένες για αλήτες
θαυμάσιες μόνο για όσους δεν κοιμηθήκανε
να ξαναλλάξει η χρονιά να δω πώς ήτανε!

Άσε! Θα σου πω εγώ
Πώς γίνεται γεμάτο μαγαζί ρημαδιό
Ξεκινάμε με τσεκ στα μηχανήματα
Εκεί έχασες τα πρώτα προβλήματα
Συνεχίζουμε μ’ ανάποδο μέτρημα
Αλλάζουμε χρονιά, κρατάμε ήθη κι έθιμα
Αγκαλιές, φιλιά, κακό, φασαρία
Κι όταν κόβονται όλα αυτά μπαίνει η διαμαρτυρία
Ορκιζόμαστε ξανά μέσς στων σκιων την ώρα
Και παίρνει το μεγάλο κόλπο η κατηφόρα
Το φτάνει στον τόπο της φυγής και στο κέντρο του βάλτου
Το Low Bap φορά τα καλά του
Περνά παράξενη νύχτα για θαυμάσια μέρα
Κι απ’ τον αλλόκοτο φόβο δεν τον σκιάζει φοβέρα
Κι εγώ συνέχεια στο ανέβα-κατέβα
Στη σκηνή θα μου σκορπίσουν την τέφρα
Μα δεν μου σπάνε τα νεύρα, έχω αντοχές
Πυροκάμωτες στην τσέπη έχω ευχές παλιές, καυτές
Μα τώρα πάω για νέες
Χωρίς έμπνευση, περισσεύουν ιδέες
Λόγια πολλά και δεν αντέχω πια
Απορώ και πώς αντέξανε τα υπόλοιπα παιδιά
Στο τετράωρο είχε θολώσει το μυαλό μου
Μα θα θολώσει περισσότερο του χρόνου...

14 Τελευταίο
Lyrics

- Καλά περάσαμε μα είναι νωρίς για τέλος
- Μονάχα έφυγε η χορδή δεν έφυγε το βέλος
- Προορισμός Τελευταίος θα το μάθω πάλι
- Δεν το ξ΄έρω ούτε εγώ, όπου μας βγάλει
- Λογια πολλά και καλά ξαναγεννήθηκα
- Σωστά και απλά τα ευχαριστήθηκα
- Μια απ’ τα ίδια, είχες δίκιο τελικά
- Φαίνεται μας έφτιαξαν με ίδια υλικά
- Πρώτη φορά μου που μικρόφωνο με πιάνει
- Θα περάσει καιρός και θα δεις δεν φτάνει
- Μου μιλάς λες και σε πήρανε τα χρόνια
- Μεγάλωσα, δεν γέρασα, έχω καίρο ακόμα
- Και εγώ από δίπλα-καλό μας δρόμο
- Θα σε προσέχω και στην στραβή θα σε ισιώνω
- Μακάρι, είναι αρχή και θα κρατήσει
- Είναι μεγάλη η διαδρομή, δεν έχει λύση
- Μου φαίνεται πως το πρώτο κεφάλαιο κλείνει
- Σου φαίνεται, η φωτιά δεν σβήνει
- Καλύτερα, να την χαιρόμαστε
- Από κοντά να ‘μαστε, να χωνόμαστε
- Να γουστάρουμε, αγέρα, κύματα, μπελάδες
- Brigada, γερό σκαρί, πυροκαμωτές αράδες
- Το κατάλαβα σταματημό δεν έχει
- Το φτιάξαμε καλά και αντέχει
- Το πλήρωμα μυαλά έχει θολωμένα
- Κεφάλια αγύριστα, χέρια καμένα
- Δύσκολο ταξίδι φαντάζει από μακριά
- Τώρα πια δεν σε τρομάζει η φωτιά
- Δεν με τρόμαξε ποτέ, είναι δώρο ωραίο
- Καλό για να το δώσεις τελευταίο.