iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer

Discography

Πασαμοντάνια

Artist: 
Production Label: 
Media Type: 
Published Year: 
2002

Tracks

CD

1 Πασαμοντάνια
Lyrics

Μ’ αυτή τη κόκκινη αρμάδα, γινόμαστε βαθιές ρωγμές
πάνω στον τοίχο της σιωπής, φτύνουμε ατόφιες στιγμές.
Μ’αυτή τη κόκκινη αρμάδα,με της γης τους κολασμένους
χτίζουμε αυθαίρετο ζωής, για του κόσμου τους εξεγερμένους.
Μ’αυτή τη κόκκινη αρμάδα, σηκώνουμε κύματα
στα πιο αφιλόξενα λιμάνια, πνίγουμε τύψεις και κρίματα.
Μ’αυτή τη κόκκινη αρμάδα, κόντρα σ’ όλα τα φιρμάνια
χωρίς φόβο και μετάνοια. Πασαμοντάνια.

Συμμετέχουμε στο σήμερα, σεβόμαστε το χτες,
ανήκουμε στο μέλλον, φώναξέ το όπου θες
άνοιξε την πόρτα και μπες, ο φόβος έληξε δες
καίνε παντού τόσο ανόμοια, ίδιες φωτιές.
Για να μας δουν πρέπει να βάλουμε τουρμπάνια,
φισεκλίκια, αστέρια και πασαμοντάνια
ή να σερνόμαστε γυμνοί και πεινασμένοι στη γη
ή να γίνουμε απλά η πιο μεγάλη κραυγή.
Οι εξεγερμένοι τώρα έχουν αξιοπρέπεια,
αφού νιώσανε πρώτα κάθε συνέπεια.
Αποκλεισμένοι τα όμορφα και τα σπουδαία μοιράζουν,
αλλάζουν - τους βολεμένους τρομάζουν.
Αν δεις την φωτιά να σιγοσβήνει και δεν κάνεις κάτι,
απ’ τη ψυχή μου εύχομαι να φτάσει πάνω σου η στάχτη,
τότε θα θες να φωνάξεις, μα ό,τι κι αν πεις,
θα πέσει πάνω στον τοίχο της σιωπής.

Μ’αυτή τη κόκκινη αρμάδα,
στα πιο αφιλόξενα λιμάνια.
Μ’αυτή τη κόκκινη αρμάδα,
χωρίς φόβο και μετάνοια.
Πασαμοντάνια.

2 Μια ελεύθερη ανάσα
Lyrics

Απ’ το μυαλό μου γυρνάει, περνάει
φωτιά ξερνάει
και σέρνεται, εκδικείται κι όταν πελαγώνει έρχεται,
μ’ ανέχεται, τα πάντα δέχεται,
αργοπεθαίνει πλάι μου
ξαναφωλιάζει στο κεφάλι μου.
Κόκκινη αρμάδα μου,
πυρωμένο μου ατσάλι, περηφάνια μου,
φουρτούνα που με βγάζει ξανά στη στεριά,
οπλίζει και μου δίνει να σου πω λευτεριά.
Λευτεριά σ’ όλους κι όλα τ’ αδικημένα,
τα μόνα, τα μικρά τ’ αγέννητα και τα θαμμένα,
σε ‘μενα ήρθε και χάθηκε σε κάθε στάλα μου αίμα
και τέρμα, όπως διάλεξε ξανά ‘κατσε το κέρμα.
Και να ‘μαι...
Γεννιέμαι, ονειρεύομαι, σέβομαι και θυμάμαι
δε φοβάμαι, αντιστέκομαι, θυμώνω και καίγομαι
μονοπάτι χαράζω, φωνάζω, ουρλιάζω και φλέγομαι,
ανεμοδέρνομαι, δε σέρνομαι απ’ το τίποτα δε κρύβομαι
και φαίνομαι, σκέφτομαι, δεν ανέχομαι παράσιτα, δεν δέχομαι,
μπλέκομαι, πολεμάω και τα βάζω με το χρόνο
φτύνω λέξεις αράδες με μια μου ανάσα μόνο.

Μαζί της, η ανάσα μου τρανή αντάρα υψώνει,
περνά, ψέμα σκορπά και με αλήθεια ξανά στρώνει.
Μ’ αντρώνει, μ’ ορθώνει την θέλησή μου ατσαλώνει,
την ωμή και ψυχρή αντιλογία τελειώνει,
τα κενά της ιστορίας μου με δόξα μπαλώνει.
Σηκώνει κύματα αντίδρασης, τριγύρω απλώνει,
με κάνει τα όμορφα παντού και πάντα να ψάχνω,
βλέποντας κι ακούγοντας, τη σκέψη μου να φτιάχνω.

Γιατί δεν είναι και δεν ήταν ούτε μια φορά σχολείο,
δε σπουδάζετε, δε φτιάχνεται βιβλίο,
αλλά γεννιέται, αρρωσταίνει, φυλακίζεται, πεθαίνει,
ανασταίνεται, πεισμώνει, δε γονατίζει, επιμένει,
ξαναβγαίνει σ’ οδοφράγματα,
γίνεται οράματα σ’ ανθρώπου θάματα.
Ανάβει φλόγα κι απλώνει, στο μυαλό μου φουντώνει
κόκκινη λαίλαπα θεριώνει και η ώρα ζυγώνει.

Κι όποιος μπορεί μεγάλο ή μικρό, ρόλο παίζει
τ’ αύριο κανείς δεν μπορεί να το εμπαίζει.
Αχνοφέγγει απ’ τα πέρατα, για λίγο ξαποσταίνει
με φιλόξενα λόγια και τους περήφανους παλεύει, δε ζηλεύει,
τ’ αύριο σκέφτεται, ονειρεύεται
την απάθεια δε δέχεται κι έρχεται,
αρματωμένη απ’ τη ζερβή σου μεριά
κόντρα στου νου σου την κακοκαιριά.

Λευτεριά θέλω να δώσει σε μυαλά παγιδευμένα,
μπερδεμένα, ζαλισμένα, χιλιοπαραλογισμένα,
σε θρησκείες, σοφίες, ιδέες και σκέψεις,
με τ’ αλλιώτικο λιγάκι το μυαλό σου να θρέψεις.
Εδώ θέλω να σε δω, καν’ το κι εσύ αν μπορείς
θέλει αρχίδια να ‘χεις στο σήμερα που ζεις.
Πάρε ανάσα βαθιά και φύσα τα πανιά
για την κόκκινη αρμάδα πάμε ξανά.

Και να ‘μαι...
Γεννιέμαι, ονειρεύομαι, σέβομαι και θυμάμαι,
δε φοβάμαι, αντιστέκομαι, θυμώνω και καίγομαι,
μονοπάτι χαράζω, φωνάζω, ουρλιάζω και φλέγομαι,
ανεμοδέρνομαι, δε σέρνομαι απ’ το τίποτα δε κρύβομαι
και φαίνομαι, σκέφτομαι, δεν ανέχομαι παράσιτα, δεν δέχομαι,
μπλέκομαι, πολεμάω και τα βάζω με το χρόνο,
φτύνω λέξεις αράδες με μια μου ανάσα μόνο.

3 Άτυχο για ποίημα
Lyrics

Έληξε του φόβου η εποχή,
βρήκαμε λύτρωση, βρήκαμε ρήγμα,
μ’ αξιοπρέπεια και ανοχή ,
μια διδαχή, πύρινο στίγμα.
Ζούμε σε μια άλλη του χρόνου εκδοχή,
Ανακατεύουμε καινούργιο μίγμα,
σ’ ένα τραγούδι να γίνει η ευχή
γιατί απλά ήτανε άτυχο για ποίημα.

Πες μου είν’ όλα καλά
Όλα καλά!
Πες μου είν’ όλα τρελά
Όλα τρελά!
Πάμε Πάμε! Πάμε Πάμε!
Κάνουμε εξέγερση και το γλεντάμε.
Κάνουμε αρχή για το άτυχο ποίημα.
Και θ’ απαντάμε εμείς με μια ρίμα!
Σταθείτε δίπλα μας, σηκώνουμε κύμα.
Πω! Πω! Τι κύμα, τι κύμα, τι κύμα!
Πες μου αν είσαι εντάξει και γιατί είσαι ‘δω
Είμαι εντάξει και γι’ αυτό είμαι εδώ!
Πες μου αν φοβάσαι, να φοβηθώ.
Δε φοβάμαι τίποτα εγώ!
Πες μου αν έχεις βάλει στη φωτιά το κεφάλι
Το ‘χω βάλει για πάντα, χαλάλι!
Πες μου ό,τι βλέπεις και μες στο σκοτάδι.
Βλέπω τα πάντα μες στο σκοτάδι!
Έχουμε έναν ήλιο τυλιγμένο με σύρμα.
Περηφάνια με πύρινο στίγμα!
Τώρα που έληξε του φόβου η εποχή,
ν’ ακούς αδιάκοπα τη διδαχή!
Όλα τελειώνουνε κι όλα περνάνε,
ιδέες, βασίλισσες κακογερνάνε!
Όλοι βολεύτηκαν και δε μιλάνε.
Καλοπερνάνε, καλοπερνάνε!
Πες μου ν’ ακούσω ξανά ότι ‘σαι εδώ.
Είμαι εδώ ρε, σου λέω, είμαι εδώ!
Ρε πες μου ν’ ακούσω ξανά ότι ‘σαι εδώ.
Είμαι εδώ ρε, σου λέω, είμαι εδώ!
Πες μου τι φέρνει στους φλώρους ζαλάδα
Η κόκκινη αρμάδα!
Και τι γεμίζει τους φασίστες ζοχάδα
Η κόκκινη αρμάδα!
Στείλε στον Marcos μια ευχή, στη κοιλάδα.
Να ‘ναι καλά, να κρατάει για πάντα!
Πάρε εκδίκηση για την αδικία.
Για τον Mummia, για τον Mummia!
Για όλης της γης τους κολασμένους.
Τους ζωντανούς, τους πεθαμένους!
Κάνε εξέγερση, γίνε ρήγμα.
Φωτιά κι ατσάλι, καινούργιο μίγμα!
Ρε πες μου ν’ ακούσω ξανά ότι ‘σαι εδώ.
Είμαι εδώ ρε, σου λέω, είμαι εδώ!
Ρε πες μου ν’ ακούσω ξανά ότι ‘σαι εδώ.
Είμαι εδώ ρε, σου λέω, είμαι εδώ!

Έληξε του φόβου η εποχή,
βρήκαμε λύτρωση, βρήκαμε ρήγμα,
μ’ αξιοπρέπεια και ανοχή ,
μια διδαχή, πύρινο στίγμα.
Ζούμε σε μια άλλη του χρόνου εκδοχή,
Ανακατεύουμε καινούργιο μίγμα,
σ’ ένα τραγούδι να γίνει η ευχή
γιατί απλά ήτανε άτυχο για ποίημα.

5 Πες μου
Lyrics

Κάνε τον κόπο επιτέλους να σκεφτείς πριν βγάλεις άχνα
βάλε το μικρό μυαλό σου τη ντροπή να πάρει σβάρνα
και πες μου χωρίς να μου χρεώσεις την αλήθεια σαν χατίρι
γιατί το παίζεις ζωντανός σ’ ένα κόσμο κοιμητήρι.
Γιατί τ’ όνειρο με ιδρώτα κάνεις τράμπα
και πληρώνεις ακριβά ότι οι άλλοι παίρνουν τζάμπα
τη μοναξιά σου γιατί βγάζεις στο σφυρί
κι απαντάς για ότι γουστάρεις μ’ ένα ηλίθιο «μπορεί».
Πες μου γιατί βολεύτηκες σε μια όψη φουκαρά
και ικετεύεις να σε λυπηθεί η φθορά
και τα πολλά κρυφά σου πάθη φοβάσαι μη τα μάθει
η τέλεια αγάπη ακάλεστη όταν θα ’αρθεί.
Γιατί μετάνιωσες για τις κρυφές ευχές σου
και πήρες σοβαρά τις ενοχές σου
Γιατί δεν άντεχες καθόλου τις μικρές τις στιγμές
και χαράζεις στην παλάμη σου μεγάλες γραμμές
Δε θα χορτάσεις ποτέ από της μύγας το ξύγκι
δε θα φωνάξεις ποτέ όσο η θηλιά σου θα σφίγγει
θ’ αγκαλιαστείς παντοτινά με μια ζωή αυταπάτη
γι’ αυτό ρε πες μου, αφού σε ρώτησα κάτι.
Πες μου γιατί φοβάσαι το χώμα, αφού εκεί κάτω θα γύρεις
Πες μου γιατί γεννιέσαι ακόμα, αφού είσαι απλά μουσαφίρης
Πες μου γιατί είναι άδεια η αγκαλιά σου, ήταν ο όρκος φτηνός
Πες μου γιατί παγώνει η καρδιά σου, αφού σε γεμίζουνε με φως
Βάλε το χέρι αν αντέχεις στη καρδιά
κι αν δε θυμάσαι είναι κάπου στη ζερβή μας μεριά
και πες μου γιατί σε σκιάζει το τέρμα
η ζωή είναι μπρος φευγιό και πίσω γέρμα.
Κι αν καείς στη φωτιά κουβαλάς με καμάρι
όσα δε φύγουν αγκαλιά με το σάπιο μας κουφάρι
τα όνειρά σου κοίτα να ’χουν πάντα απαρτία
κι η πεθυμιά σου δασκαλεμένη αμαρτία.
Ήταν και θα ’ναι σου λέω κακά τα ψέματα
δε θα γλιτώσεις με συγνώμες, χαρές και κανακέματα
μια θέση έχεις και ’συ στο συρφετό
κι αλλάζεις χέρια σα χαρτονόμισμα πλαστό.
Και πες μου (γιατί φωνάζατε όλοι
θα πάνε τσάμπα οι ρόλοι)
εκεί που γίνεται η ζωή διπλό μαρτύριο
ένα έργο φτηνό με ακριβό εισιτήριο.
Παρηγοριά σου, αυτό που υπάρχει κοντά σου
κι ακόμα σέρνεται πίσω απ’ τα βήματα σου
και χαρά σου που χαλάω τις στιγμές μου
για να σε μάθω καλά γι’ αυτό, ρε, πες μου.

6 Πριν την εξέγερση
Lyrics

Σ’ απονευρώνουν ψυχή μου,
κράτα τον πόνο σου.
Πείσε τον γόνο σου
να μη ξεχάσει,
μην ησυχάσει.
Σε κλειδώνουν κελί μου,
κάνε τον χρόνο σου,
τον ψευδοκτόνο σου,
να ευωδιάσει
πριν σκοτεινιάσει.
Σε ντοπάρουν μυαλό μου,
να κάνεις έφεση.
Κάνε εξέγερση,
κι όποιος δειλιάσει
θα ‘χει γεράσει.
Σε θυμίζουν καλό μου,
χάσου απ’ τα μάτια μου,
στα δήθεν παλάτια μου,
λέω να φτύσω,
να με ξυπνήσω.
Σε κρύβουν ρίμα μου,
πριν γίνεις ποίημα μου.
Άλλο ένα κρίμα μου,
αν δε σε ψάξω,
να σε ταιριάξω.
Στο ταξίδι μου,
παλιό παιχνίδι μου,
σαν το λεπίδι μου,
που θα το σπάσω
μόνο αν θα φτάσω.

Σ’ απονευρώνουν ψυχή μου,
κράτα τον πόνο σου. Πείσε τον γόνο σου
να μη ξεχάσει,
μην ησυχάσει.
Σε κλειδώνουν κελί μου,
κάνε τον χρόνο σου,τον ψευδοκτόνο σου,
να ευωδιάσει
πριν σκοτεινιάσει.

Σ’ απονευρώνουν ψυχή μου.

Σε κλειδώνουν κελί μου, κάνε τον χρόνο σου.
Πείσε τον γόνο σου
να μη ξεχάσει,
μην ησυχάσει.

Σ’ απονευρώνουν ψυχή μου, κράτα τον πόνο σου,
τον ψευδοκτόνο σου,
να ευωδιάσει
πριν σκοτεινιάσει.