iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer

Discography

Μαντάτα απ' τη βροχή

Artist: 
Production Label: 
Media Type: 
Published Year: 
2000

Tracks

CD

1 Άκου
Lyrics

Άκου, που με φωνάζει η νυχτιά.

Άκου, που μου μιλάει η φωτιά.

Άκου…

Άκου, που με φωνάζει η νυχτιά,

Με γέννησε η γη τη δεύτερη φορά.

Άκου, που μου μιλάει η φωτιά,

και μου φτύνει του ονείρου τη σπορά.

Φυλάξου, έγινα άνεμος πια,

λυμένα τα μάγια με ξόρκια παλιά.

Σκιάξου τώρα περνάω βουνά,

παλεύω μ’ αστέρια απ’ το πουθενά.

Άκου, με σιγοντάρει ο ουρανός,

με σπρώχνει η λάβα ν’ ανέβω στο φως.

Άκου, γύρισα πια. Φυλάξου, γύρισα πια.

Σκιάξου, γύρισα πια.

Χάσου, γύρισα πια.

Φωνές, κόσμος, κραυγές, φωτιά

Ομίχλη, σκοτάδι, κενό, νυχτιά.

Ψέμα, θυμός, προδοσία, οργή

Ήλιος, ουρανός, φεγγάρι, γη

Λάβα, βροχή, σύννεφα, σκιές

Μετάνοιες, τύψεις, ενοχές, πληγές,

Κουράγιο, φόβος, φθόνος, ντροπή.

Μπουκάλι, κερί, βενζίνη, στουπί.

Λαός, χρήμα, εξουσία, Θεός.

Σκέψη, ψυχή, μπαρούτι, καπνός.

Μαχαίρι, πόνος, νότες, χρόνος.

Λύτρωση, όχλος, λόγια, μόνος.

Παράδεισος κόλαση, βάλτος, ζωή.

Άδικα γέρος, τσάμπα παιδί

Βουνά, ποτάμια, τύχη, ιστορία

Μνήμη, έγκλημα, άγνοια, τιμωρία.

Μάγια, ηδονή, λαχτάρα, αγκαλιά

Ξόρκια, μύθοι, τραγούδια, φιλιά

Κουφός, τυφλός, σκυφτός, νεκρός

Ρίζα, αγκάθι, στεφάνι, σταυρός.

Άκου, που με φωνάζει η νυχτιά, για δεύτερη φορά.

Άκου, που μου μιλάει η φωτιά, απ’ του ονείρου τη σπορά.

Άκου, έγινα άνεμος πια, με ξόρκια παλιά.

Άκου, τώρα περνάω βουνά, απ’ το πουθενά,

Άκου, με σιγοντάρει ο ουρανός, ν’ ανέβω στο φως

Άκου με γέννησε η γη και γύρισα πια.

Άκου, με φτύνει παντού, και γύρισα πια.

Άκου λυμένα τα μάγια, και γύρισα πια.

Άκου, με σπρώχνει η λάβα και γύρισα πια.

Άκου…

2 Μαντάτα απ' τη βροχή
Lyrics

Σαν να ξύπνησες κι εσύ μέσα στου αγνώστου τη μέση

σου γνωρίσαν τ’ αδέρφια σου, μα δεν ήθελες σχέση

πήρες θέση απέναντι τους να γλιτώσεις

πριν τη στοργή βιάστηκες φόβο να νιώσεις

Λευκά χαρτιά μάζεψες και μπόγο στη πλάτη

κι έφτιαξες μέθοδο να αρέσεις στη δικιά σου πάρτη

συνήθως άλλοι γράφουν τα μηνύματα

για να πληρώνει όποιος τα φέρνει όλα τα κριματα,

μα εσύ το μήνυμά σου θα το ’φτιαχνες στο δρόμο

να νιώσουν τα φτερά σου όλο το πόνο μες το χρόνο

οι άλλοι σ’ έψαξαν, μα είχες ήδη χαθεί

ήθελες ταξίδι να ’ρθει να μη σε βρει

Κι έβαλες πλώρη για τη πρώτη μεγάλη σου τσάρκα

στα λημέρια μας να φέρεις τα μαντάτα

πρώτο απ’ όλα συνάντησες το άγριο μπουρίνι

πριν να φύγεις είχε αρχίσει το ταξίδι να σε φτύνει

συνέχισες πάντα η αναποδιά σε πεισμώνει

όποιος ψάχνει τους θεούς τους ανταμώνει

και η ψυχούλα σου για να τους κλέψει ευχές λυσσά

απ’ την αρχή ήσουνα στου δρόμου τα μισά.

Πετάω σε γκρίζους ουρανούς

φέρνω μαντάτα απ’ τη βροχή

αντάμωσα όλους τους θεούς

τους έκλεψα από μια ευχή.

Μάζεψα αυγές και δειλινά,

γιναν απάνω μου πληγή,

τις σκόρπισα στα σκοτεινά,

κανείς ποτέ να μην τις βρει.

Μπροστά σου έδυσε άλλη μια φορά ο ήλιος

ο μόνος που σε πήρε στο κατόπι σαν σκύλος.

Σε ζέσταινε συχνά, μα άλλες φορές τον έχανες

σε σύννεφα πυκνά, μα δεν τον έψαχνες

Τι να τον έκανες και εσύ δεν του ’λειψες

τη πρώτη ευχή σου από τη τσέπη του τη βούτηξες

τη δεύτερη τη πήρες από κάποιο ωκεανό

και βαρύναν τα φτερά σου στο νερό

απ’ τη βροχή δεν χρειάστηκε να κλέψεις

για το πρώτο σου σεργιάνι είχε άλλες μάλλον βλέψεις.

Τα θάματα του κόσμου, σου είπε σε μια μάτια

είδες απότομα να λιγοστεύουν τα χαρτιά

μ’ άλλους τόσους θεούς ν’ απομένουν

και τους θνητούς απ’ αυτούς να περιμένουν

είπες να κάνεις το ταξίδι σου πρωτότυπο

με ποδαρόδρομο να βγάλεις το υπόλοιπο.

Με κλεμμένες ευχές και μαντάτα της βροχής

πριν να μας βρεις σε βρήκε ο φόβος και για να χαρείς

τα γεμάτα στο χώμα έριξες χαρτιά

έφτυσες μια, και τους έβαλες φωτιά

3 Σκιές
Lyrics

Ένα βράδυ έσερνα πίσω μου δύο σκιές,

μία απ’ το σήμερα και μία απ’ το χθες.

Η μια με κοίταζε η άλλη πλάτη με πλάτη

η μια ντρεπόταν η άλλη γύρευε κάτι.

Η μια χτυπούσε δυνατά τις χορδές

σ’ ένα μινόρε που έφτυνε τις χαρές.

Αυτή απ’ το σήμερα μεγάλο γινάτι,

μ’ αυτή απ’ το χτες έχουμε φαει ψωμί και αλάτι.

Τσάμπα λοιπόν πάει η σκέψη η πολύ

στο χρόνο κι αν απλώσεις χαλί,

αυτός γερνάει σε ψηλά σκαλοπάτια

για μια ομορφιά που δε πιάνουν τα μάτια,

για ένα τραγούδι που δεν πιάνουν τ’ αυτιά,

για το νερό που δε βρίσκει φωτιά,

για μια μπουκιά που δε φτάνει στο στόμα,

για μια βροχή που δεν άγγιξε χώμα.

Έσερνα πίσω μου δύο σκιές.

Μία απ’ το σήμερα και μία απ’ το χτες,

μια αλυσίδα καμωμένη με στιγμές,

δύο αλήθειες τελείως γυμνές.

Εγώ με τη σκιά μου πάντα σιγοτραγουδούσα,

με βήμα αργό, πίσω ποτέ δε κοιτούσα,

κι ας λαχταρούσα το παιχνίδι μαζί της

λες κι ήταν πόρνη που σκορπούσε το φιλί της.

Ποτέ σου λέω δε φτιάξαμε ταίρι

ένιωθα πάντα ότι κρατούσε ένα μαχαίρι

που ζήταγε αίμα απ’ την ίδια πληγή,

μα εγώ ζύγωνα στο φως για να πνιγεί.

Ο φόβος και των δυο μας πρίμο σεγόντο,

η τρέλα μου βαριόταν και μου ’κανε σκόντο,

με τρωει η ιδέα πως ήρθε η σειρά μου

να με παντρέψει η τύχη με τη σκιά μου.

Φρίκη μεγάλη ο ήλιος με το φεγγάρι,

αιώνια αταίριαστο ζευγάρι

που συναντιούνται τυχαία στον ουρανό

μια στο τόσο αντάμωμα φτηνό.

Γι’ αυτό σου λέω ούτε που την κοιτάζω,

γυρεύω μέρος σκοτεινό πάντα ν’ αράζω,

μα αν τη τρομάξω και τη διώξω απ’ τα ωραία,

ίσως αν φέρει άλλη μια παρέα.

Λες απ’ αύριο να ’χω δύο σκιές

Με τι κουράγιο να μαζέψω στιγμές

Μία απ’ το σήμερα και μία απ’ το χτες,

αν γίνει έτσι σου χαρίζω όποια θες.

Μπα, δε το βλέπω στη δικιά μου τη φουρνιά

βαλαν πολύ νερό και θόλωσε η μαγιά

κι όπως βλέπω τη δουλειά μάλλον δεν έχω σκιά

και το φως το αντέχω μόνο από μακριά.

Περπατάω έτσι κι αλλιώς τοίχο με τοίχο,

ζω κι αναπνέω στίχο με στίχο,

είχα περάσει λίγο κι απ’ τη Βαβυλώνα,

ένα ταξίδι που μου πήρα έναν αιώνα.

Θα αγαντάρω και θα συνεχίσω σόλο,

θα γίνω άνεμος, καπνός και δίχως ρόλο.

Η σκιά που περισσεύει ας ξεπέσει,

για τη Ρέλικα έχω κλείσει πρώτη θέση.

Μάλλον εγώ δεν έχω σκιά,

το φως τ’ αντέχω μόνο από μακρυά.

Μάλλον εγώ δεν έχω σκιά,

είμαι ένα φάντασμα από τοίχο σε τοίχο,

ο φως τ’ αντέχω μόνο από μακρυά,

ζω κι αναπνέω στίχο με στίχο.