iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer

Discography

Η βουή και τα καμώματα

Artist: 
Production Label: 
Media Type: 
Published Year: 
2003

Buy this Album

Price: 
8,00 €

Tracks

CD

1 ...Η βουή
Lyrics

Άκου η βουή πως ξυπνάει τα χώματα.
Στάσου πιο 'κει απ' τα τρελά της καμώματα.
Καμιά προσευχή δε ράβει τ' ανυπάκουα στόματα,
καμιά σου ευχή δε σου ταίριαξε χρώματα.
Είχες δειλιάσει κι η ρίζα το 'νοιωσε - είχες δειλιάσει.
Άκου η βουή, λες και θέλει να σε δικάσει.
Βγαίνει απ' τη γη· θέλει τον άνεμο ν' αγκαλιάσει.
Κυλάει σα πηγή, όποιον δε σκιάχτηκε να ξεδιψάσει.
Άκου η βουή· αυτή δε σκέφτεται να ξαποστάσει...
θα σε γεράσει, αφού φοβάσαι - θα σε γεράσει.
Άκου η βουή, σου ανοίγει δρόμο για όσα σκέφτεσαι,
μα η ντροπή, σού σκάβει λάκκο να σέρνεσαι.
Καινούρια αυγή· όλα όσα έλεγες, κάν' τα,
αλλοιώς η βουή, θα σε σκιάζει για πάντα.
Άκου η βουή....

2 Μαγιάτικο
Lyrics

Φέρνω, πλούσια δώρα σου φέρνω - σειρά μου - παίρνω
ανάσα του Μαγιού και το κεφάλι πισωγέρνω
στον ήλιο και τα μαλλιά μου έχουν θυμώσει που τα σέρνω
και κάθε χρόνο επιμένω στεφάνι λουλουδιασμένο,
πλεγμένο να τους φοράω.
Παραπατάω, γλεντάω, τραγούδια τραγουδάω.
Πάω με στολίδια και παιχνίδια απ' το καιρό,
στριφτά του αέρα δαχτυλίδια παίρνω φόρα και φυσώ.
Για μαύρη μπόρα δεν είναι ώρα,
έχει η άνοιξη χορό δυο μήνες τώρα.
Έφτιαξα νάμα από νερό, να ξεδιψάσω να χαρώ,
για να σε βρω, κι ας μη μπορώ, κίνησα γη και ουρανό·
να ρθω απ' το χάραμα. Πράγματα, αστράμματα
είδα στο δρόμο, χίλια τόσα μικροθαύματα.
Κατάματα με κοίταγε μελίσσι, γελούσε κι όλη η φύση
η λύση με κρασί, φιλί, μεθύσι.
Φοβόμουνα τ' αμίλητα της παγωνιάς μελλούμενα,
το Μάη μοιάζουν γνώριμα, παντότινά λαλούμενα
στο φως με λάφυρα, με της βροχής τ' αρπάγια
να σπείρει τη φωτιά με ξόρκια και μάγια.

Πλέξε ζωή ένα μαγιάτικο στεφάνι και δος μου
να το βάλω στο λαιμό του μπαγιάτικου αυτού κόσμου,
να σκεπάσω τη ντροπή και το αίμα με βάγια·
ξύπνα την άνοιξη με μάγια.
Γιόμισέ μου τη σελήνη, κάνε τ' άστρα ασκέρι,
στείλε μου λίγο αλμύρα να ποτίσω καλοκαίρι
σα μαχαίρι στη φωτιά τη λεχώνα,
να πυρώσω για να βγάλω το χειμώνα.

Δέντρο, έχει φυτρώσει ένα δέντρο στης γης το κέντρο
κι ανεβαίνουν απ' της ρίζας το νεύρο
ψίθυροι αλλόκοτοι, στίχοι αλλιώτικοι,
άνοιξη νιόφερτη, μοίρα μου κόκκινη.
Ξύπνα να πεις τα όνειρά σου.
Ξύπνα και κράτα κοντά σου
τα πιο όμορφα, τα μακρινά, με πείσμα και με δόλωμα,
το θόλωμα απ' τα αρώματα, της νιότης σου το φόρτωμα.
Απότομα σε ξύπνησα, το ξέρω·
να δεις που το στεφάνι μου δυο βόλτες θα το φέρω
στο κεφάλι, στημόνι ο νους, κι υφάδι του κόσμου η παραζάλη.
Ίσως μ'αγκάθια εγώ να πρέπει και πάλι
να το πλέξω, να ισορροπήσω εκεί έξω
ή με τρόπο να μαγέψω, τα μπαγιάτικα ν' αντέξω,
να σκεπάσω τη ντροπή και το αίμα με βάγια,
να γεμίσω στιγμές τη ψυχή τους την άδεια,
να δέσω μάγια απ' τη ζωή στη γη και δες!
Οι ευχές θα γίνουν μυρωδιές, κυριακάτικες φωνές
που γλυκαίνουν το λαιμό και τη καρδιά σου με γέλια
και μαγιάτικα στήνουν νυχτέρια.

3 Όπως θες
Lyrics

Ράβε, κόβε, ξήλωνε, δουλειά να μη σου λείπει·
φάε, πιες και πλήρωνε του ρολογιού σου οι χτύποι
δε σώνονται, χρεώνονται, μη σκας και μην αγχώνεσαι.
Να βρεις την άκρη στη ζωή, η μέση σου θα πόνεσε.
Χώρεσε - τι δε χώρεσε - φόρεσε, έξω το 'ριξε,
φόβος ήτανε, πέρασε, τα καλοβόλεψε
κουτσά στραβά κι ανάποδα, αγχωτικά κι αδιάκοπα
έδεσες κόμπο άσκοπα, ασήμαντα κι ανάθεμα.
Μάθημα πρώτο, το αφόρητο χνότο
ράβεις με χοντρη κλωστή και χιαστί τσιρότο.
Τρέφεις μ'αίμα και κόπο τσιμπούρι στον κόρφο,
στ' απόνερα πνίγεις το κρυφόνειρο το νόθο.
Και νιώθω τη ντροπή σου, το τρακ στη φωνή σου.
Με το ένα, με το δύο, με το τρία δική σου
η σκηνή και το έργο, αρχή, μέση και τέλος,
στο άψε σβήσε ζήσε, γέρνα και τέλος.

Αν τις σκιες ζηλεύεις που είναι δέκα οριές,
στάσου μακριά από μένα και πήγαινε όπου θες.
Αν τις ανάσες κλέβεις κι αλλού βάζεις φωτιές,
μείνε με τα κλεμμένα και πέθανε όπως θες.

Συγχώρα και τη γνώμη μου, άκου καλά και σώνει μου,
θα κάψει η φλόγα τα φτερά της ομορφιάς παγόνι μου,
αν τη σκια ζηλεύεις που έχει οχτώ ζωές
και φτάνει στο κεφάλι μου ίσαμε δέκα οριές.
Αχνίζει η στάχτη, το πικρό μου το στόμα,
τόσα χρόνια σου πήρε, δε μ' έχεις μάθει ακόμα.
Απ' το 'να στ' άλλο λημέρι με το σταυρό σου στο χέρι,
αθώο περιστέρι· ποιος στ' αλήθεια να ξέρει
Τρέμεις μη παραπέσει λάθος πράξη και λέξη
και δε σπέρνεις ποτέ σου μήπως τάχα δε βρέξει.
Ζηλεύεις το φως που ποτέ δε ρωτάει,
αυθαίρετα σ' αγγίζει και τον ίσκιο σου μετράει.
Θέλεις πάση θυσία κάτι μεγάλο να γίνεις.
Κλέβεις ανάσες και σε βάζο τις κλείνεις.
Συμπεθεριάζεις με τη μοίρα, τρώς και κουφέτα,
το μυαλό σου το ρηχό βυθομετράω με φουρκέτα.
Τα όνειρά σου υφαίνει μια αράχνη πρωτάρα,
τα κλεμένα σου βάζεις σα μυρμήγκι στη μπάντα.
Όλο λόγια - λόγια λες, κι όλο τίποτα δε λες.
Στάσου μακριά από μένα, πήγαινε όπου θες, όπως θες.

4 Ο κόσμος σα γαμπρός
Lyrics

Από καιρούς κι από πολλούς σοφούς, που ακόμα λένε τώρα,
είχε ακουστεί πως έρχεται τάδε ημέρα κι ώρα
κάτι από πέρα και μακριά, κάτι τρανό κι ωραίο·
μάλλον θα εννοούσανε τον κόσμο μας το νέο.
Και κλαίω - απ' τη χαρά μου κλαίω.
Αν ζήσω τούτη τη στιγμή, όσα τραγούδια λέω
να γίνουν κόκκινο χαλί στο κόσμο τούτο που θα 'ρθεί,
η πανικόβλητη εποχή τη γλώσσα της να καταπιεί
κι η γη που γέρασε πολύ κι ώρα της είν' να πέσει.
Σώπα θα φέρει ο κόσμος νέα γη πεσκέσι,
που θα 'χει όλα τα προικιά καινούρια του κουτιού,
μα ο νοικοκύρης θα βαρά τη πόρτα του κουφού.
Δε πέφτει λόγος κανενός που ο κόσμος ντύθηκε γαμπρός
να 'ρθεί να σπείρει κι από πίσω κι από μπρος,
να αλωνίσει, να λιχνίσει σύμπαντα να κατακτήσει,
από τη Δύση να μας βγεί σ'Ανατολή να πάει να δύσει.
Κι η βρύση με τα δάκρυα παρακαλώ να κλείσει.
Σε λίγο θα κεράσουνε όνειρα, ψέμα, μίση.
Επίσημη η γουλιά, μα στο λαιμό μου 'χει καθήσει·
ο αρραβώνας έγινε, μα η νύφη έχει μεθύσει.
Ο καινούριος γαμπρός, όμορφος κόσμος, παστρικός,
γλίστρυσε στο λάκκο που του άνοιγε ο παλιός.
Βάλαν φωνή οι πεθεροί και λόγια παπαρδέλα.
Σπόρος - σαπίλα και καρπός προλάβαν, γίναν ένα·
στάχτη η φωτιά, σκουλήκι το μετάξι.
Κλείσε μάτια και μυαλό, ο κόσμος δε θα υπάρξει.
Του χτίσανε χιλίοχρονο μαρμάρινο κιβούρι,
σημαία να τον κάνουνε για να τους φέρνει γούρι
στο αχούρι του νου τους· καλούπι τους πλούτους
στριφώσαν στο μπατζάκι του παλιού παντελονιού τους
κι αρνούνται να σβήσουν, όπως να 'ναι θα ζήσουν,
τη καρδιά τους λιγάκι δε μπορούν να κουνήσουν.
Μα η φλυαρία χωρία ουσία φτάνει ως εδώ.
Είναι ένας κόσμος εκεί έξω, και γι' αυτόν τραγούδώ.
Δεν είναι ο επόμενος ούτε παλιός, και όλο γυρίζει,
χρόνια τ' ατέλειωτο ανηφόρι ανηφορίζει.

5 Ξέχνα τους
Lyrics

Τα ξέρω όλα απ' έξω κι ανακατωτά.
Δε νυχτώθηκα στο δάσος τελικά.
Θυμάται ο νους, θυμάται και το σώμα,
σα τον ήλιο που επιστρέφει κάθε τόσο στο γιόμα.
Δρόμο παίρνω και δρόμο αφήνω - τι δίλημμα.
Βρίσκω σημάδια στον αέρα στα πάντα.
Ακούω τ' όνειρό τους και της σκιάς το κρυφομίλημα·
μόνο οι φωνές τους σα νεκρική μπαλάντα
ξεμείνανε, στο χώμα φτύσανε ν' αγιάσουν όσα γίνανε,
στον ώμο στίγμα πήρανε και φύγανε.
Περάσαν σύνορα και των στοιχειών τις τρικυμίες,
τη μοναξιά των άγριων πουλιών κι απουσίες
μετράω, νυχοπατάω στον ύπνο τους τον πράο,
πουλάω τρέλα κι οργή τεμπέλα κρατάω
για πάρτη μου, δε 'μολογάω τ' άχτι μου,
γι' ασπίδα έχω τ' αγκάθι μου - μη στα πολυλογάω.
Ξεχνάω - δε πιάνει αλλιώς η ευχή κι αγάπη.
Κρατάω μια ανάσα, σπάω τη μνήμη σα κανάτι
και βρίσκω μέσα μια στιγμή, την τώρινη,
γεμάτη πίκρα, γεμάτη γλύκα και ζωή.
Ξέχνα τους φτύνουν εκεί που τρώγανε.
Ξέχνα τους αυτούς κι όσα καμώσανε.
Ξέχνα τους ο ήλιος κάνει τη γύρα του.
Ξέχνα τους όπου δειλός κι η μοίρα του.

Δεν είναι ανάγκη να μου πείτε ξαφνικά
πως φύγαν κι άλλοι, και τα λοιπά και τα λοιπά.
Ούτε και θέλω να ρωτάς, τη σκέψη σου να σπαταλάς,
μ' αχάριστες αλήθειες να μιλάς·
να χρίζεις ημίθεους μ' αλλόκοτους ψίθυρους
κι εγώ να πρέπει να κρατάω τόνους ήπιους
στο λόγο μου - κι ο πόνος μου
Αν μιζεριάσει, θα μασήσει απ' το χρόνο μου.
Άστους μονάχα να γυρνούν σα τα φαντάσματα
μες στα τραγούδια που και που του στίχου προσανάμματα.
Δε τα μπορώ τα δράματα, όταν σκαρώνω πράγματα
- νερωμένα δάκρυα. Τζιβαέρια και μαλάματα
σου γράφω· κι όταν τα ζω, όλα τ' αλλιώτικα ξεχνώ.
Κι ακόμα σ' ευχαριστώ για όσα δεν άκουσα εδώ.
Δεν είναι τίποτα καινούριο ούτε και παντοτινό,
γι' αυτό ξέχνα τους στο ανέξοδο κενό.

Ξέχνα τους, κρυφοχαιρέτα τους,
σ' ακούνε και σε βλέπουν, σιγοτραγούδησέ τους·
και συ, βουή, το μήνυμα ταξιδεψέ τους....

"Αυτό που ήξερες, μάθε πως δεν είσαι,
με τ' όνομά σου κανείς δε σε φωνάζει.
Τίνος το πρόσωπο φοράς Κοίτα πως είσαι.
Μες στον καθρέφτη κάποιος σε κοιτάζει.
Δεν είσαι αυτός που θα σου πω, σ' έχω ξεχάσει.
Δεν ήσουν άλλοτε εδώ, λάθος θυμάσαι.
Ήδη ο χρόνος που ζητάς έχει περάσει·
σ' έχω ξεχάσει, μα εσύ ακόμα φοβάσαι."

6 Χνάρια τρελού
Lyrics

Ένας τρελός κυνήγησε τα χρόνια μου τα πρώτα μια φορά.
Τα βήματά του άκουγα πίσω μου μεγάλα και μικρά,
νύχτα και μέρα, σ' ύπνο και ξύπνο, παραπέρα
σ' αγκαλιά, σε μοναξιά, μακριά απ' το φως και τον αέρα.
Παντού, χνάρια τρελού
στου νου τα τετραπέρατα, τα ξένοιαστα κι αλλού.
Που να κρυφτώ να μη με βρει, μη μ' ακούσει, μη με δει
Ράβει στη πέτσα μου τρέλα, ψιλό γαζί
με μια κλωστούλα φαντεζί, τσαλακωμένο φόντο γκρι.
Κρατάει δροσιά και χαρά σπαρταριστή.
Μου φέρνει ζάλη κι η λογική μου σπατάλη.
Χρεώνομαι ακριβά τη μια στιγμή πίσω από την άλλη.
Με πείσμα βερεσέ, με τις ατάκες του κομπλέ,
φέρνει μια ιδέα ο τρελός, ο λιποτάχτης του ποτέ.
Μαζεύει "ναι", ρίχνει στο κόρφο αλάτι,
δάγκωσε τ' όνειρο και μένα - έλειπε ολόκληρο κομμάτι.

Νύχτα και μέρα, παραπέρα και παντού,
στ' απόμερα, στ' απάτητα του κόσμου,
μέτρα, όλα τα ονείρατα μέτρα
κι από τη τρέλα σου δος μου.
Νύχτα και μέρα, πάρε ξοπίσω τον ήλιο
που ζεσταίνει τον ξένοιαστο νου.
Βάλε σημάδι στο διάβα, ξεκίνα,
με κυκλώσανε χνάρια τρελού.

Όνειρο ξένο και τρελό στ' απειροπλάσιο·
πνεύμα ατόφιο, παλαβό, ταξίδι μου θαυμάσιο,
σημάδι βάλε στο διάβα και προχώρα αγάντα.
Δε ξεχνάω έτσι απλά, θα σε χρωστάω για πάντα
σ' έναν φευγάτο που με βλέπει, δε μ' αφήνει μόνη,
στο μυαλό μου όταν αρπάζονται αγγέλοι δαιμόνοι,
στοιχειά που παίζουνε και μαυροφέρνουνε,
με λόγια ασκητικά νοικοκυρεύουνε
τη ψυχή μου, τη φωνή μου, το μαράζι, το κελί μου·
με λιγώνουν, με γειώνουν, μα έχω τρέλα μαζί μου,
γεμάτες τσέπες με κρίματα, πείσματα, αινίγματα,
τρίμματα από το παρελθόν, θαυμαστικά, προσχήματα.
Γι' αυτό και ξέρω τώρα πια τι θα σου πω·
χέρι τυφλού, χέρι τρελού μου δείχνει την οδό.
Είχα κι εγώ απ' την αρχή το ίδιο αίμα αυτό,
μα για όσα είπες κι όσα θύμισες, όλα, σ' ευχαριστώ.

7 Γι αυτούς που αντιστέκονται
Lyrics

Τι θα μπορούσα να σου πω που να μη ξέρεις σα νερό
Στα κόκκινα θα φλυαρώ, το πέταγμα σου βουερό.
Στους δρόμους φέρνεις της ζωής τ' αγουροξύπνημα,
γοργοσαλεύεις , γυρεύεις, γίνεσαι μήνυμα και κίνημα,
βαραίνεις τ' άδειο χώμα και τον κούφιο ουρανό,
βλέπεις και βλέπεσαι και σπάζεις το κεφάλι το στενό.
Μιλάς με ποιημα. Κάποιοι σου πάνε κόντρα ή πρίμα
με μια ανισόρροπη κι αδέξια παντομίμα
για να ταιριάξουν τσίμα τσίμα όπου τους πάει το κύμα·
κρίμα - το σάλιο σου κράτα, όταν θ'ανέβεις στο βήμα.
Ίσως να φτάνει αυτό και η σιωπή σου,
το βουητό στα δέντρα και το ουρλιαχτό της γης σου.
Είσαι ασυγχώρητος που ζεις και αντιστέκεσαι,
συνωμοτείς με τα πουλιά, στον ήλιο φάτσα στέκεσαι.
Κάθεσαι διπλοπόδι στα μνήματα - ανθός·
και είσαι στη στράτα την καλόστρωτη, ο γκρεμός
ή το ανηφόρι που μεταξωτό το στρώνει το σκουλήκι
μ' έργο μεγάλο και μικρό, με βράχο με χαλίκι.
Από παντού τώρα ξεσπάς το μαγικό σου ξόρκι
και με συνέπεια στα ναι σου και στα όχι.

Είναι ασυγχώρητοι όλοι αυτοί που αντιστέκονται
από εκείνους που τα πάντα ακόμα δέχονται.
Είναι ασυγχώρητοι όλοι αυτοί που αντιστέκονται,
μα εγώ ζω μ' αυτούς που αντιστέκονται.

Τα λόγια σου τσεκούρι κι αγωνία,
συλλαβιστά συνθήματα σε ξαφνική πορεία.
Πότε κρασί θαυματουργό ο αντίλογος σου
πότε ωμό τον αμολάει ο θυμός σου
ορθάνοιχτο φασκέλωμα στα μάτια των ανθρώπων,
λογής κοπής ηλίθιων, τζουτζέδων και πιερρότων.
Άλλοτε γίνεται η φωνή, πολεμική καμπάνα
σε ξυπνάει την αυγή, σεμνή γλωσσοκοπάνα.
Ιδρώνεις κι όρθιος στέκεσαι σε πυρωμένη στράτα·
σα πειρατής το θησαυρό, το αλφαβητάρι κράτα.
Δάσκαλος αν είσαι, ίδιους μ' εσένα χτίσε
κι όσους κρατούν κακά στοιχειά, το μάγεμά του λύσε.
Είσαι λιοντάρι, φτύσε την αγορά των μυθων, ζήσε.
Απ' τη καρδιά το αφιόνι γιάτρεψε, τα δάκρυα σβήσε.
Κι εγώ θα στείλω ευχή στ' ανέμου τ' αυτί
να είσαι καλά, να μη στερέψουν τα γιατί,
να μη σ' αγγίξουνε του εχθρού, του γείτονα τα βόλια,
μη σου λείψει το χαρτί, λιμάνια αραξοβόλια
και να 'χεις συντροφιά καλή στο μοναχό ταξίδι
τον όρκο σου, τον στόχο σου, το μέλι και το ξίδι.

8 Η βουή και τα καμώματα
Lyrics

Άκου να δεις, πόσα ονόματα
λένε τα δέντρα μέσα στα φυλλώματα.
Κάποια σκορπάνε - ανεμομαζώματα,
άλλα γίνονται βούη κι αλλάζουνε χρώματα.
Κι ύστερα αρχίζω τα γνωστά καμώματα,
με το 'να χέρι στα βαθιά ριζώματα
και το μυαλό στου ονείρου τα ψηλώματα,
να βάλω τάξη στ' ανακατώματα.
Βρες ένα δρόμο, αλλά μη ξανοίγεσαι
και για όσα κάνεις, μάθε πως ευθύνεσαι.
Εύκολα η βλακεία μεταδίδεται
και το πιστό σκυλί πάντα προδίδεται.
Άνοιξ'τα μάτια μες στη βρώμικη θολούρα,
η σκέψη σου κι η τέχνη μια καρικατούρα
Να το συνήθειο, να κι η ελληνικούρα
να το ρουσφέτι, να κι η αγιαστούρα.
Κι από τα τόσα σου γλεντοκοπήματα,
της μοναξιάς σου κράτα τα νυχτοπερπατήματα.
Κράτα μια στάση, είσαι στα τελειώματα·
μα δε γλυτώνεις απ' τη βουή και τα καμώματα.

9 Η μοναξιά του Δον Κιχώτη
Lyrics

Όλη η ζωή του ένας παραπονιάρης μύθος τυλιγμένος
στου νου του την ανέμη και στου ονείρου την απόχη
κι αυτός στ' άλογο με τα όπλα του στο στήθος φορτωμένος
περνάει κι όλοι γιουχάρουν "Δον Κιχώτη".
Λαμποκοπάει το μάτι του ρουμπίνι.
Το γένι του απλωτό ζερβόδεξά του
με το 'να χέρι χαιρετά, με τ' άλλο ξύνει
το χάρτινο καπέλο φορεμένο στα μαλλιά του.
Με βια ανεβαίνει ως τη ψηλή κορφή του λόφου
κι όλο κοιτάει με φαντασία τον κόσμο γύρω.
"Πάμε", φωνάζει ξάφνου στο βοηθό του,
"πάμε, του ιππότη τράβηξα τον κλήρο".
Τι να 'ναι το πιο δύσκολο σε τούτη εδώ τη πλάση
Αυτό ζητάει η καρδιά του ν'αλαφρώσει.
Να φέρει ανάσκελα το κόσμο από τη βάση
Που ν' αρχινήσει και τι να πρωτοσώσει
Τ'άγρια πουλιά να φέρει πίσω που έχουν μείνει
δίχως φωλιές μέσα στα ολόδικά τους δάση...
Κράτα τη φλόγα, παλληκάρι και θα γίνει·
της χήρας γης η ελπίδα εσύ κι η βιάση.

Φυσάει ο άνεμος, σκορπάει όλη τη νιότη
(σκορπάει τ' όμορφο ψέμα που έχει τυλίξει το κορμί του και το πνεύμα)
κι η περηφάνια ονομαστή μένει του Ιππότη,
(ξεσπάει με το κοντάρι να λύσει τα λουριά του νου του φοβιτσιάρη)
Η γη το παραμύθι λέει του ταξιδιώτη
(που 'χε αγάπη την ωραία, την πριγκιπέσσα τη κρυφή τη Δουλτσινέα)
και κλαίει βουβά τη μοναξιά του Δον Κιχώτη.
(και κλαίει ξανά για το μεγάλο τον ιππότη)

Φυσάει ο άνεμος τη γέρικη του κούτρα
και η ξελογιάστρα του χαρά γελάει τον πόνο.
Ας τον επήραν οι σοφοί από τα μούτρα,
αυτός θυμάται ό,τι αγάπησε και μόνο.
"Το άγνωστο θα 'μαι εγώ" στο σύντροφό του λέει,
"και τα γνωστά, ψέμματα σ' εμένα τον τρελό.
Δε φταίει η φαντασία μου, η φρόνηση τα φταίει
που το μυαλό στις μέρες μας στεριώνουν με φελό"
Αυτά είπε κι όρμηξε μ' άρματα κουρέλια - ευλογία·
με το άμυαλο, σπασμένο του κοντάρι.
Και το λοιπόν, τη δεύτερη αρχινάει δημιουργία,
μα μπλέχτηκαν τα γκέμια στο ποδάρι.
Κρυφογελάει σκυφτός στου αλόγου του τη σέλα
με τη ζωή την πλανερή και τρυπιοχέρα.
Μοναχά απ' της μοναξιάς το πήγαιν' έλα
τα μάτια ό,τι ποθούν θα δουν μια μέρα.
Πείσμα το πείσμα Δον Κιχώτη και φοβέρα
κι αν σε γελούν οι ανθρώποι κι όλα τα άστρα,
ολημερίς χτυπιέσαι μ' ίσκιους στον αέρα
και παίρνεις ανεμόμυλους για κάστρα.

10 Μηδέν (D mix)
Lyrics

Αυτές οι μέρες οι παράξενες είναι, σου λέω, οι πιο θαυμάσιες μέρες
Δεν παίζει ρόλο αν το διάλεξες, είναι του χρόνου και της ζωής μας οι βέρες.
Αυτές οι μέρες οι παράξενες που τρομάζουν και σατανάδες και αγγέλους
γι' αυτό σου λέω είναι θαυμάσιες, είναι μια ωραία ψευδαίσθηση του τέλους.
Είναι το άγχος μας και τ' όνειρο μας, είναι κι η ανάγκη μας για σωτηρία.
είναι γιορτή, είναι εξουσία κι η προσδοκία για μεγάλη τιμωρία
είναι το μάταιο και η ευκαιρία, ένα κεράκι της μετάνοιας ακόμα
είναι χαρά και φασαρία, είναι το πιο όμορφο στα μάτια μας χρώμα
είναι το χρήμα , το τσάμπα κρίμα, είν' το ρουσφέτι στους θεούς γι' αθανασία
είναι μαγκιά, είναι κλανιά, είναι τέχνη, είναι και ευαισθησία
είναι ηδονή, είναι παγίδα σε μιας πουτάνας απάνω το στρώμα
είναι ένας έρωτας χιλιετηρίδα που μιλάει μονάχα με το σώμα
είναι και φόβος, είναι και αίμα, είναι μια σφαίρα που στο σύμπαν γυρνάει
είναι αλήθεια, είναι και ψέμα, είν' το μηδέν που ποτέ δε γερνάει.
Αυτές οι μέρες οι παράξενες, είναι θαυμάσιες μέρες.
Αυτές οι μέρες οι παράξενες, ρε, σου λεω, είναι θαυμάσιες μέρες.

Αυτές οι μέρες οι παράξενες ήρθαν, σου λέω, ξανά πριν κάτι μέρες.
Πριν το μηδέν που φαντάστηκες, ήταν στο χρόνο σαν ακίνητες σφαίρες.
Χαραμισμένες στο τίποτα, ξεχασμένες στ' αζήτητα και στα λαθραία.
Γίναν τραγούδι, τις μέτρησες απ' το μηδεν ως και την τελευταία.
Όύτε εσύ ούτε κανείς δε θα τις ξέρει - μια λάθος κίνηση ή παγίδα
και μια αφαίρεση, θα 'ναι η εξαίρεση, του μύθου η χαμένη σελίδα.
Αλλά εγώ θα τις χαρώ σ' έναν ακίνητο χορό, μια θεμιτή παρασπονδία·
σα το παιχνίδι στο νερό και τον αξήγητο χρησμό, χωρίς προσπάθεια και δικαιολογία.
Στο πρώτο βήμα μόνο το πείσμα είναι στις μέρες μας η έκπληξη και η μαγεία
Και η πατέντα της αμαρτίας, το χρυσοπάλατο μ' ανύπαρκτη ουσία
δε μου ταιρίαζει, δε με τρομαζει και πιθαμή απ' τη πορεία δε με βγάζει.
Αυτές τις μέρες, λοιπόν, άμα σ' ακούω να τραγουδάς, γλυκοχαράζει.

11 Μια χαρά
Lyrics

Μια χαρά απ' το χάραμα, το ξύπνημά σου μάγεμα.
Ζαλάδα πρωινή θολώνει τα όνειρα τ' απάνεμα
και τ' άνετα, τα βολικά, τα λίγα και χορτάτα,
κακόστρωτα απ' του κουρνιαχτού το θησαυρό γεμάτα.
Μια χαρά ξεκίνησες και μια χαρά το πας,
μιλάς, γερνάς, περνάς καλά, τα θέλεις όλα, παντού χωράς·
αλλά με μουγκρητά τ' άμαθα χείλη σου γέλα μου, γέλα,
μοναχογιέ της γης, φαγά με τη βαριά μασέλα.
Έλα, ντύσου αφέντης, ντύσου γιορτή.
Κόψε τις ρίζες σου και βάλτες για κορφή.
Δέστες και μ' ουρανό - τι πράγμα οξύμωρο,
να φτάσεις ως εκεί και να μη πιάσεις σύνορο.
Επίμονο το πάθος από λάθος αν γίνεις και πατέρας·
τις λέξεις σου ξεσπάς στο όνομα της βέρας.
Κι εσύ κερνάς ζωή, ανάσα μητρική, δικιά σου·
ίδια ζωή απαράλλαχτη κοψιά σου.
Μια σου και μια μου εμένα, το βήμα μου μπερδεύεται,
ο νούς βολεύεται - η καρδιά πως να βολεύεται
Αντρεύεται το πείσμα μου κι όσο κι αν θέλεις μίλα μου.
Ευχή μου, η χαρά σου· το ψέμα σου, η αλήθεια μου.

Μια χαρά να περνάς κι όπου βρεις, να κρατιέσαι, να σέρνεσαι.
Μια χαρά να γερνάς, ν' αλαφρώνεις, να ξενοιάζεις, ν' ανέχεσαι.
Μια χαρά να ξεχνάς, να ξεριζώνεις, να χορταίνεις, να πνίγεσαι.
Μια χαρά να γελάς, να ξορκίζεσαι.

Θέλω τα δύσκολα, ψάχνω να πω τ' ανείπωτα.
Φέρνω δροσιά απ' το δάκρυ μου, το βλέφαρο βαρύ, μα επιμένω.
Μένω στα ίδια μου, αυτά τα λίγα μου.
Κάργα τ' αμπάρια μου με θαύμα. Θλίψη οδήγα μου
τη σκέψη, κι έτσι όπως ξέρει άστη να ορίζεται
κι από το ξέσπασμα το μέγα ν' αφορίζεται.
Ποτέ δε τα κατάλαβα του τίποτα τα μύρια
ξεφωνητά των άμυαλων, της μάζας πανηγύρια.
Μα εσύ μη δίνεις βάση, πολύ καλά περνάς.
Δε βρίσκω λόγο να σου πω να μη γελάς.
Αν έχεις βάσανα, τα βάσανα τελείως τα ξεχνάς.
Αν είσαι ίσκιος, γιγαντώνεσαι, κολλάς
Κι εγώ γελώ, μα έχω το γέλιο μου ακριβό.
Δεν ήρθα εδώ να χαρώ και το καιρό μου να περνώ.
Μη με ρωτάς· σου δίνω απλόχερα τα ρέστα μου,
τα σκέτα μου τραγούδια και ξίδι κέρνα μου.

12 ...Και τα καμώματα
Lyrics

Άκου η βουή πως ταιριάζει τις λέξεις.
Άκου η ζωή - ποια ζωή θα διαλέξεις.
Κρυφή φωνή κλαίει στης καρδιάς σου μια κόχη,
σα το μονότονο, σιγανό πρωτοβρόχι.
Μα η βουή κι η πράξη σε ξυπναει και σε σηκώνει.
Άκου η σιωπή σ' έχει μουσκέψει απ 'τη κορφή,
η ενοχή σού κλεψε μάτια και φωνή.
Μα η βουή στ' αθάνατο νερό του μύθου αράζει
και χίλια χρόνια πιο μετά βαριά σα μέλι στάζει
και σε δικάζει - άκου καλά πως σε δικάζει.
Άκου η βουή και τα καμώματα,
πράξεις μεγάλες και μικρές, ουράνια σώματα
κι αστράμματα, μάγια, θάματα άγια, σ'αγγίζουν,
σε ταξιδεύουν ασύχαστα τριγύρω και σ' αφήνουν.
Άκου η βουή, πότε αέρας πότε σφάζει
και τα καμώματα για πάντα σου αλλάζει.
Άκου η βουή....