iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer

Discography

Γέρμα

Artist: 
Production Label: 
Media Type: 
Published Year: 
2001

Tracks

CD

1 Δίχως να ξέρουμε το τέλος (Intro)
Lyrics

Την τελευταία σου γουλιά λέω να την πιω στη υγειά μου

κι αν σε μεθύσω απόψε, μαγκιά μου

θα ΄ναι καλή μια αρχή δίχως να ξέρουμε το τέλος

θα ΄ναι ωραία να ’ναι μια φορά ο ουρανός συφοριασμένος

μαύρο σεντόνι ν’ απλωθεί πάνω στις λέξεις

να μη ζωντανεύω λόγια για να με πιστέψεις

να ’ναι η θωριά σου στη δικιά μου μια μικρή τρανή μορφή μας

και ούτε μύγα στο σπαθί μας

να μην πιει άλλος κανείς απ’ το δικό μας το ποτήρι

μη μας βρει κακό, κάνα μεγάλο χαρακίρι

να μη λέμε για φεγγάρια κι αστέρια

να τραγουδάμε μια σιωπή με σφιγμένα τα χέρια

και θα ’ναι ωραία, πίστεψέ με, να ’μαστε έξω απ’ το σινάφι

για να μην πάνε οι σκέψεις στράφι

να βρεις παρηγοριά για μια όμορφη απαντοχή σου

ένα μεγάλο χαροκόπι στην ευχή της ψυχής σου

να μην πούμε την πιο καλή μας αυθεντία

να κρατήσουμε για πάρτη μας όση έμεινε κακία

να δω κι εγώ τον ουρανό να ’ναι χαμένος

ναι, θα ’ναι ωραία να μην ξέρουμε το τέλος

2 Στο διάβα μου
Lyrics

Είναι τα λόγια μου μικρά και τόσο ανήσυχα

που ξεδιψάνε στη σιωπή που αφήνουν πίσω οι φωνές

κι είναι τα όνειρά μου πια τόσο ανείπωτα

που έχουν φωλιάσει για καλά σ’ ενός βάλτου τις γωνιές

κι είν’ η σκέψη μου σου λέω το ίδιο αδιάβατη

ξαποσταίνει πιο μακριά απ’ τα υπόλοιπα λημέρια

γιατί είν’ η φωτιά κι αυτή ασυγκράτητη

δεν χορταίνει να φωτίζει ούτε τα πιο τρανά αστέρια

κι είν’ οι ευχές τους κρυψώνες απ’ την κακοτυχιά τους

ψαλμένες προσευχές με μαύρες νότες

κι είναι το γέλιο τους το πέπλο στην κακομοιριά τους

με την πισώπλατη χαρά τους γίνονται ένα με προδότες

λογιών λογιών λοιπόν τα λόγια που αραδιάζουν

κι ας μην ταιριάζουν πουθενά μου τα σκορπάνε

κι είν’ οι σκέψεις τους αυτές που με τρομάζουν

που όσο μακριά και να πάνε πάλι σ’ αυτές παραπατάνε

και δεν ντρέπονται ούτε που αντέχουνε

στέκονται αντίκρυ από ήχους και καμώματα

μη και χαθούνε όλα τα λόγια που τους τρέφουνε

πριν καν αντέξουνε να ’ρθουν τα ξημερώματα

Τα λόγια που στέκονται στο διάβα μου

έχουν ευχές κρυψώνες για την κακοτυχιά τους

κι άμα σκοντάψει πάνω τους η ανάσα μου

φοράν το γέλιο πέπλο στην κακομοιριά τους

Λοιπόν τα λόγια αυτά που στέκονται στο διάβα μου

θα τους τ’ αφήσω μια σταλιά για να τα πιουν ξεροσφύρι

μήπως προλάβω και κεράσω έστω λίγη απ’ την ανάσα μου

αλλιώς σου λέω ούτε λόγος για χατίρι

γιατί είναι η φωνή μου γλυκομίλητη

και δεν γουστάρει μια μιλιά να μείνει σκόρπια στο σκοτάδι

είναι όμως κι η σιωπή κι αυτή αλύπητη

τόσο που αντέχει να σκοτώσει χίλιες λέξεις σ’ ένα βράδυ

αφού στερεύουν οι αντοχές χρόνο το χρόνο

κι είν’ η ευχή μου λιγοστή χωρίς περίσσεμα

και θα ’ναι κρίμα για ένα φόνο χωρίς φθόνο

να μείνει μόνο η σιγαλιά στο ηλιοβασίλεμα

κι είν’ ο κόσμος μου αυτός που δεν αντέχει τις κραυγές τους

σαν ζυγώνουνε στο δρόμο μας απ’ την αχορτασιά τους

κι είν’ το φως που ξετυλίγει τις ντροπές τους

κι ασημίζουνε τα κρίματα κι η επάργυρη ομορφιά τους

μα δεν θα μείνω για ν’ ακούσω ούτε λίγο

λέω να φύγω πριν προλάβουν να μιλήσουν στ’ όνομά μου

πολλές φωνές λόγια φονιάδες ν’ αποφύγω

κι αν δεν σωπάσουν ρε σου λέω άντε γεια μου

3 Τα ξόρκια της φωτιάς και του θανάτου
Lyrics

Περνά η μέρα με τη μέρα φεύγουν νύχτες

κι ικετεύουνε οι λέξεις για στίχους αλήτες

ικετεύουνε οι θήτες για τα θύματά τους

κι έχουν μυρίσει μέχρι εδώ τα θυμιατά τους

εγώ ξυπνούσα και κοιμόμουνα με παραμύθια

πιο παιδί από ποτέ σ’ όσα μου δείχνουν γι’ αλήθεια

ποιος συντροφεύει μοναξιές σ’ αυτό το μονοπάτι

για ποιον θάνατο μου στρώσαν λουλουδένιο κρεβάτι

σε ποιον να χαρίσω κομμάτια της ζωής μου

πού στοιβάζω τόσα χρόνια τα σημάδια της πνοής μου

ποιον γερνάω πιο νωρίς απ’ όσο πρέπει

ποιος μου λεει δρόμους να πάρω που ούτε εκείνος δεν βλέπει

σε ποιες καλύβες τώρα ζουν οι αρχοντάδες

και ποια θάλασσα κρατά στόλους μυριάδες

ποιος φυλάει το θησαυρό και ποιος το δράκο

ποιος έχει φτάσει το θεό και ποιος τον πάτο

κακότυχα ταξίδια μας προφτάσανε τρέμοντας

πριγκίπισσες πεθαίνουν περιμένοντας

πού είν’ η σκιά που όλο υμνώ κι όλο σκοτώνω

πού είν’ τα τραγούδια τα μισά που δεν τελειώνω

ποιος θ’ αναστήσει στα κρυφά τον κάθε μύθο

κι αν δεν σ’ αρέσει, αναμάρτητε, πιάσε τον πρώτο λίθο

πέταξέ τον στη φωτιά να στον γυρίσει πίσω

όμως μετά δεν θα μπορώ τα ξόρκια της να λύσω

Τα ξόρκια της φωτιάς και του θανάτου δεν χαλάνε…

Για ποιον στ’ αλήθεια τραγουδάω για ποια λαχτάρα

ποιανού ευχή, ποιανού ματιά, ποιανού κατάρα

για ποιον ξυπνάω τα σκοτεινά τα περασμένα

ποια όνειρά μου παιδικά γυρνάνε λόγια φορτωμένα

τριγυρνάνε στο μυαλό μου και στο βράδυ

μόνη φυγή μάνας φιλί και μάνας χάδι

κι αφού ο χρόνος δεν ξεχνά πισωγυρίσματα

μένουν ακόμα ξυπνητά τα νανουρίσματα

λεκιασμένα τώρα πια λένε περπατημένα

πάντα βρισκόταν ένας κλέφτης για τα φυλαγμένα

ποιος είν’ αυτ'ός λοιπόν που σκότωσε εκείνο το παιδί

ποιος είν’ αυτός που θα κοιμάται και θα ντύνεται ντροπή

πού είν’ αυτός που κι η ζωή του έχει γινάτι

για ποιον κάθε του αγάπη ήταν απάτη

ποιος μου φορτώνει κελιά, ποιος τα γεμίζει με τύψεις

ποιος είσαι εσύ που μου κεντάς όσα δεν μπόρεσες να ζήσεις

κι επιμένεις το δρόμο το σωστό να μαρτυράς

μα δεν χαθήκαν στη ζωή μου όσα ζητάς

ποιος με στριμώχνει σ’ αυτά τα λίγα του κόσμου

ποιος μου κλέβει τα σκοτάδια και μαζί τους το φως μου

ποιος μπαρκάρει στη ζωή λαθρεπιβάτης

ναυαγός ή πειρατής και παραβάτης

ταξιδεύει σ’ ουρανούς και δεν γυρίζει πίσω

και δεν μπορώ τώρα τα ξόρκια του να λύσω

4 Συγχώρεσέ με
Lyrics

Σκιάχτηκα κάποτε για ένα αστέρι μακρινό

που μου θύμιζε ότι υπάρχω, αναπνέω και ζω

μέσα στη ζάλη μου, σ’ ένα γέρμα, στη δύση

το έκαψα, λεει, σ’ ένα γερό μεθύσι

ποιος να θυμίσει στη φωτιά ότι τ’ αστέρι είναι δικό μου

μες στο βρώμικο μυαλό μου, φυλαχτό μου

κρύο ουρανό θα το ποτίζω για να μοιάζει φεγγάρι

γλυκό σκοτάδι να φωτίζει, μακάρι

να πλέξει χρώμα, να φτιάχνει εικόνες

να με πετάει σ’ άγνωστους ζεστούς χειμώνες

γιατί δεν δέχτηκα ποτέ τη μυρωδιά απ’ το χώμα

ένα σημάδι απ’ τη ζωή που εγώ δεν έζησα ακόμα

σκιάχτηκα τόσο, θεέ μου, φοβάμαι

μέσα στη ζάλη μου ακόμα στιγμές παραπατάνε

και γελάνε μαζί μου η νύχτα κι η μέρα

τύψεις και μέθη ποπο φοβέρα

καιγόταν, λεει, στη φωτιά κι εγώ απλά κοιτούσα

σαν μια ψεύτικη μορφή, μια κάποια μούσα

μα ούτε και τώρα δεν έριξα ούτ’ ένα δάκρυ

πήγα και κρύφτηκα στων ονείρων μου την άκρη

συγχώρεσέ με αν σε πλήγωσα τόσο

κι άμα σ’ αγάπησα, πάλι μη σε προδώσω

μόνο με τύψεις την ψυχή μου μη στοιχειώνεις

για τη φωτιά μη μου θυμώνεις

Συγχώρεσέ με αν σε πλήγωσα τόσο

κι άμα σ’ αγάπησα, πάλι μη σε προδώσω

μόνο με τύψεις την ψυχή μου μη στοιχειώνεις

για τη φωτιά μη μου θυμώνεις

Αλήθεια σκιάχτηκα και ναι! φοβήθηκα

με τρόμαξε η φωτιά κι απομακρύνθηκα

σου λέω συγγνώμη, μη με στοιχειώνεις

έχε γεια, μα μη θυμώνεις

Δείλιασα, λεει, ν’ αποφύγω τα στοιχειά μου

εθισμός σε κρυφά, κακά όνειρά μου

έκαιγα αστέρι, έκαιγα την ύπαρξή μου

δεν με βοήθησε κανείς να γλιτώσω απ’ τη ζωή μου

ήμουνα μόνη σε δύσβατους δρόμους

μόνη παρέα για τ’ αστέρι είχα τους φόβους

μα δεν τους νίκησα, είχαν μια γεύση μοναξιάς

και με μεθύσαν με τη γλυκάδα της φωτιάς

κι ήμουν αλλού, κάπου μακρυά ξεχασμένη

μόνη διέξοδος κι αυτή στοιχειωμένη

τι άλλο μένει καρδιά μου, πες μου

εσύ που ζεις το αύριο και το χτες μου

όλα ήταν ψέματα και συνάμα αλήθεια

ή μήπως μύθοι και ξεχασμένα παραμύθια

μια χαρακιά μες στο βιβλίο της ζωής

ή μια σταγόνα απλά της βροχής

πού να θυμάμαι εγώ φοβάμαι πολύ

έχω κατάρα να μοιάζει για ευχή

εγώ λυπάμαι για το μεθύσι μου ξανά

και σου τ’ ορκίζομαι τελευταία μου φορά

αλήθεια σκιάχτηκα και ναι! φοβήθηκα

με τρόμαξε η φωτιά κι απομακρύνθηκα

σου λέω συγγνώμη, μη με στοιχειώνεις

έχε γεια, μα μη θυμώνεις

5 Ξέφρενη ελπίδα
Lyrics

Μ’ έχρισες ιππότη και μου άναψες δαυλό

στάθηκες πλάι μου και λύτρωσες κακό και καλό

καθώς πλημμύριζε με χρώματα στο γέρμα ο ουρανός

ήμουνα δίπλα, μα ένιωθες μοναχός

κρύφτηκες πίσω απ’ το σκοτάδι να φανούν τα αστέρια

ποτέ σου δεν σε γέμιζαν της γης τα λημέρια

με κοιτούσες φοβισμένος μη χαθώ σαν τη ματιά σου

μα εγώ καιγόμουν στη φωτιά σου

θύμωνα όταν έσβηνες το φως που ’χα ανάψει

εσύ θύμωνες σαν λάτρευα φωτιά που ’χει κλάψει

στ’ άγγιγμά σου βρήκα πόνο δεν σ’ ακούμπησα ξανά

εσύ μ’ έχρισες ιππότη για μια ακόμη φορά

μονάκριβη χαρά μου σε μαύρα μονοπάτια

όταν έτρεχε η ζωή μου απ’ τα δυο μου τα μάτια

μου σκούπιζες τα δάκρυα έσβηνες καημούς

πόσο λάτρεψα στιγμές που δεν πνιγήκαν σε λυγμούς

σε κούρασε ο Μορφέας πολλά τα ταξίδια

κι είπες ν’ αράξεις και να κόψεις με τις σκέψεις τα παιχνίδια

πάλι τα ίδια μοιάζει άρρωστη η γη

ζητάει ν’ ανταμώσει η φωνή σου τη σιγή

μα τώρα φεύγεις ταξιδεύεις πιο μακριά απ’ το φεγγάρι

ούτε ένα γεια μα πολλά τα μακάρι

κι εσύ χαμπάρι σαν σου φωνάζω να γυρίσεις

καινούργια ιστορία το τέλος για να ζήσεις

Σβήσε ακόμα μια φωτιά για να φουντώσεις

κάλεσε δράκους και στοιχειά να με λυτρώσεις

σάλεψε λίγο στη σκιά μιας τρελαμένης παγίδας

εγώ είμ’ εδώ αιχμάλωτη μιας ξέφρενης ελπίδας

Χτυπά η καρδιά σου δυνατά κι όλα σου μοιάζουν παραμύθι

φοβισμένος σαν παιδί ξεχασμένο στη λήθη

βαραίνει η ανάσα σαν περπατάς λίγο λίγο

σαν να ξες πως θα σου λείψω σαν θα φύγω

προχωράς δε σταματάς ούτε ματιά ρίχνεις πίσω

φοβάσαι να μάθεις αν τη φλόγα σου θα σβήσω

ένα γέλιο σου αφήνεις ένα βλέμμα δεν χαρίζεις

όλο ανάβεις δαυλούς που εσύ μόνος θα σβήσεις

με τρομάζεις σαν πλησιάζεις τη φωτιά μου

προσπαθείς να κλέψεις στιγμές κι όνειρά μου

δεν σε φοβάμαι έχω φεγγάρι για ευχή μου

καλό ταξίδι σαν θα χαθείς στη φωνή μου

προσπαθείς να σμίξεις ήλιο με φεγγάρι

η ψυχή σου ναι μα η καρδιά δεν ρισκάρει

πολεμιστής του φωτός μα το φως αργοπεθαίνει

παραδίδεις τα όπλα ο ήλιος γέρνει

προσπαθώ να βρω μια άκρη και πετάω τ’ όνειρό μου

να φουντώσει η φωτιά σου και να ζω στο λυτρωμό μου

σου χαρίζω σπαθί σε χρίζω τώρα εγώ ιππότη

σου χαρίζω κι ευχή μη με πεις ποτέ προδότη

μα εσύ ξέγραψέ με να μη ξες πια πως υπάρχω

κάνε μια ευχή στα όνειρα σου μην ξανάρθω

δεν στο ζήτησα εσύ μου είπες να σε βρω

ίσως στο τέλος φταίξω εγώ αν φοβηθώ και σ’ αρνηθώ