iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer

Discography

Ασημένια άκρη

Artist: 
Production Label: 
Media Type: 
Published Year: 
2000

Tracks

CD

1 Ασημένια άκρη
Lyrics

Ήταν άλλο ένα ψέμα
για ν' αντέξω τη φωτιά που γύρευε
μια βασίλισσα μ' ένα χάρτινο στέμα?
εμένα, όμως, ο νους μου αλήτευε
παρέα με λέξεις και στοιχειά δροσάτα,
με πλανέματα κι αλλόκοτο φεγγάρι,
με λιγόστιγμα ονείρατα φευγάτα,
μια ακόμα ανάσα μπρος στην ασημένια άκρη,
μια όμορφη τρέλα και του γλιτωμού το χάζι
με μια κουβέντα σταράτη, παστρική,
μια ανατριχίλα που μου απλώνει το μαράζι
σαν λεπίδα κοφτερή και φονική.
Μπροστά στην ασημένια άκρη, όταν γυρίζω,
γλυκογεμίζω πάλι τα όνειρα μου,
τη πεθυμιά μου με τ'αγκάθια μου ξορκίζω,
μ'ένα ροδόξυλο τη διώχνω από μπροστά μου
κι αυτή γίνεται δυο στάλες φυλακή
κι ένα ψεύτικο δάκρυ
και κρύβεται στου χρόνου το φλασκί
δίπλα στην ασημένια άκρη.

2 Χρέωσέ τα στη φωτιά
Lyrics

Το τελευταίο καιρό ακούω συχνά και τρομάζω
να λένε όλοι εδώ τριγύρω μου ότι ωριμάζω
κι ότι φιλιώνω μ' όλα αυτά που κι αυτοί αγαπάνε,
μ' όλα αυτά τα κοντινά και τα πικρά που συναντάνε
και μιλάνε , γερνάνε, πάνω σ' αυτά που περπατάνε, πετάνε
κι όλο ξεχνάνε, από το τίποτα ζητάνε,
και πάνε στα σίγουρα, όπως θέλει η εποχή,
εγώ όμως, πλάι μου σέρνω πορφυρένια ευχή.
Πάντα να στέκομαι μπροστά απ' τη σκιά μου
κι απ' τη φωτιά να ξεπηδάνε τα όνειρα τα μικρά μου?
κοντά μου τα φέρνει ο χρόνος ψημένα
και ταμένα να 'ναι, με τη ζωή ερωτευμένα.
Σ' αυτό το κόσμο με τα χιλιαδυό μπαλώματα
όπου ανόιγουν οι ψυχές, κλέινουνε στόματα
και δε χορταίνει η αλήθεια ούτε παίρνει μυρωδιά,
στα κρυφά γεννάει το ψέμα και ούτε τσιμουδιά.
Γι' αυτό η ευχή μου ανασαίνει στου καιρού τα γυρίσματα
και δε μπορεί τα διαβολοσκορπίσματα,
έχει περίσσεμα ονείρατα πολλά
και χρέωσέ τα στη φωτιά.

Να και μια ευχή που χαράμι δε πήγε
κι αν δε γουστάρεις μάζεψέ τα και φύγε.
Αν περισσέψαν όνειρά μου σκιά μου,
χρέωσέ τα στη φωτιά δεν είναι δικά μου.

Είναι μια ευχή που έχει ρίζα σαν κι αυτή της πεθυμιάς,
γι' αυτό δε βιάζομαι καθόλου να τη ζήσω μονομιάς?
γι' αυτό και δε της κάνω το τελευταίο σινιάλο,
το φυλάω για όταν θα πέσω σε κανάλι μεγάλο
ή για σπουδαία χαρά και πρωτοτόκια,
εκεί που λιώνουν στη φωτιά και τ' ατσάλινα ξόρκια?
για εκεί μαζεύω στάλα- στάλα στης ζωής την καράφα
τις στιγμές μου, τη πιο μεγάλη μου γκάφα,
το χειρότερο στο διάβα μου βραχνά
που δε κόβεται γιατί ανταμώνω όλους αυτούς συχνά
που μου λένε ότι ωριμάζω και να συνεχίσω?
μ' άλλα λόγια, μπρος γκρεμός, γκρεμός και πίσω.
Ονειρεύομαι, λοιπόν, με τη ψυχή στο στόμα
κι ίσως κάνουν πως δε καταλάβανε ακόμα,
όσοι έχουν πάρε- δώσε στα κρυφά με τη σκιά τους,
θα συναντήσουνε στο φως τα σχέδια τους.
Γεια χαρά τους - εγώ κυλάω σε πύρινη φλέβα
κι αν δε φοβάσαι τις φλόγες, έχει χώρο, ανέβα.
Στα όνειρα που περισσεύουν, ρίξε μια ματιά
και χρέωσέ τα στη φωτιά.

3 Το μεγάλο φαγοπότι
Lyrics

Αν έχεις πρόσωπο -όπως λενε -σου κρατάνε ρεζερβέ
μια καρέκλα και σερβίτσιο σε γωνία πιο πριβέ.
Αν έχεις εκλεγεί με ψήφο κι από το λαό μας,
τρως άμα θέλεις και απ' το πιάτο το δικό μας.
Αν είσαι καναλάρχης και μεγάλος εκδότης,
θα φας καλά, γιατί χαίρεις εκτιμήσεως πρώτης.
Αν είσαι καλλιτέχνης με το κόμμα χορηγό,
τότε σε βάζουν να καθίσεις και πλάι στον αρχηγό.
Αν είσαι του θεού, όχι όμως ξένου, αλλά αυτουνού,
τότε σε βάζουνε με πλάτη στο φόντο του ουρανού.
Αν πάλι είσαι πολέμαρχος με πλάκα τα γαλόνια,
βαράνε προσοχές δίπλα σου όλα τα γκαρσόνια.
Καλά, δε λέμε, βιομήχανος αν είσαι,
έχεις το ελεύθερο, όπου θες, κλάσε και φτύσε·
ακόμα και στα μούτρα τους απάνω, θα χαρούνε,
οι ανίσχυροι παρέα φτάνει μόνο να σας δούνε.
Αν είσαι επενδυτής μικρός που 'ναι και της μόδας,
το ποτήρι της σαμπάνιας σου αλλάζουνε με σόδας.
Αν όμως είσαι απλά θνητός και μεροκαματιάρης,
στο τέλος ψάχνεις ό,τι απέμεινε να πάρεις.

Τα πηρούνια ανάψανε των αρχοντάδων
και το τραπέζι της ζωής καλοστημένο.
Τους βλογάν τα θυμιατά των δεσποτάδων,
καθώς τρώνε αντίδωρο αποστειρωμένο.
Θέλουν μυαλά και ψυχές καλοψημένα,
μαλώνουν ποιοι θα παραγγείλουνε πρώτοι.
Ήδη χωνέψαν όσα αφήσαν χρεωμένα
και τώρα βουρ για το μεγάλο φαγοπότι.

Αν είσαι επίσημος φορέας των επόμενων αγώνων,
μένει καβάτζα μέχρι και των τρισεγγόνων.
Φτάνει να 'σαι εργολάβος του μετρό και κάποιων έργων,
για να πιεις το αίμα, άμα θες, και των ανέργων.
Αν είσαι της νύχτας και 'χεις αυθαίρετη πίστα,
θα περιμένεις λίγο να σε τσεκάρουνε στη λίστα.
Αν σ' έχουν σε συρτάρι με μητρώο λερωμένο,
μάλλον θα φας το φαΐ σου παγωμένο.
Αν είσαι κομματόσκυλο ψηλά σε ιεραρχία,
σε κάθε σου μπουκιά κοίτα να κάνεις ησυχία.
Αν είσαι της πένας της φιλοκυβερνητικής,
δίπλα στου σκύλου το μπολ το φαΐ σου θα το βρεις.
Αν είσαι σύμμαχος πανίσχυρος εκ δύσης,
τους έχεις όρθιους, μπορείς και να τους γδύσεις.
Όρεξη, λοιπόν, καλή σ' όσους καθήσαν πρώτοι
εδώ στο πιο μεγάλο των αιώνων φαγοπότι.

4 Ο κύκλος της ντροπής
Lyrics

Πάει καιρός που σ' έπιασε η μπόρα στο παζάρι της ζωής.
Μετράς τα λόγια της επόμενης σκηνής,
μην ακουστείς πιο έξω από τον κύκλο της ντροπής - σιωπάς -
μα έτσι που πάς, θα σε χτυπούν αν δε χτυπάς.
Παίζεις δίχως κοινό, πήγαν αλλού και το γλεντάνε.
Αν κοιτάξεις κρυφά κι οι κομπάρσοι γελάνε
που δε ξέρεις να μιλάς και ούτε ταλέντο δε διαθέτεις,
τα ίδια βήματα σου δείχνει ο σκηνοθέτης.
Και συ κοιτάς στα δάχτυλα πάνω να συνωστίσεις
αυτές τις πέντε τις πολύτιμες σου αισθήσεις.
Ξοδεύεις μέρες? γνωστές οι αιτίες κι οι αφορμές,
οι κακίες μεγάλες και μικρές οι αρετές.
Στη πίσω τσέπη συμμαζεύεις το μεράκι,
τρίβεις τα χέρια, μασκαρά, κι ισιώνεις το σακάκι
και αλήθεια είσαι πολύ γελασμένος
που διάλεξες να 'σαι χειροπόδαρα δεμένος.
Δε θ' αντέξεις για πολύ μέσα στο χώμα με το σώμα
κι ακόμα χασμουριέται αυτό το στόμα.
Περνάει η ώρα άστα πολλά και κυνήγα -
έτσι που πας, θα χάσεις και τα λίγα.

Αν ξεμακραίνεις απ' το κύκλο της ντροπής,
τότε φαίνεσαι σε όλους κουρασμένος.
Αν ξεμαθαίνεις το τραγούδι της ζωής,
τότε στ' αλήθεια είσαι πολύ γελασμένος.
Αν το παράπονο φοράς θηλιά,
δε θα βρεις ποτέ το μάστορά σου.
Αν το βουλώνεις και δε βγάζεις μιλιά,
χάνεις τα λίγα που απόμειναν δικά σου.

Μέσα στο κύκλο της ντροπής χάραξες κι άλλον για να μπεις,
γιατί δεν είχες κουράγιο να χαρείς.
Από τα λίγα να πιαστείς δε πρόλαβες κι ενδεχομένως,
ηττημένος - στη ψυχή κουτσουρεμένος.
Κι όλουσδιολου τη σκοτώνεις για να βάλεις σε τάξη
αυτό το χάος που σε κάνει να τα χάνεις στην πράξη,
αφού παράπονα φοράς, σφίγγεις το κόμπο της θηλιάς -
μη πεις κουβέντα παραπάνω, μη μιλάς.
Οι μικροί στόχοι που βάζεις σε ξεμάθαν να σφυρίζεις
το τραγούδι της ζωής να το σιγοψιθυρίζεις
κι αβγατίζεις τα λύτρα, μήπως σ' αφήσουν ζωντανό,
να μας πεις για τ' όνειρό σου το φτηνό.
Μα πριν μας πεις πρέπει καλά να καταλάβεις,
κυνήγα ελπίδα, μπορεί κάτι να προλάβεις·
αν ξεμακραίνεις απ' το κύκλο της ντροπής,
κουρασμένος θα φανείς σ' όλους τους άλλους -μη βιαστείς.
Θα 'ναι σα να 'φευγες απ' τα συνηθισμένα
που στα χρεώνανε σαν δήθεν κεκτημένα και σένα?
κι αν θα σου φαίνεται πως πέφτεις χαμηλά,
θα έχεις κοντά σου τα λίγα και καλά.

5 Θα ξορκίσω τα κρυφά
Lyrics

Δε λέω πως με πήρανε οι μέρες και τα χρόνια
ούτε πως βρήκα κιόλας το μυστικό το μεγάλο,
μα τώρα δα κάτω απ'της νύχτας τα σεντόνια
από ψηλά σαν να σε άκουσα, το δίχως άλλο,
να ομολογάς τους φόβους σου για το άγνωστο,
μα πριν καν φτάσεις να διαλέγεις τη φυγή,
γι' αυτό άκου κι ας μην είναι ευχάριστο
θα σου πω τι θα βρεις σαν θα κατέβεις στη γη.
Πως θα νιώσεις το χώμα στην αρχή μπουσουλώντας,
μα στου χρόνου σου το γιόμα θα το κάνεις μαξιλάρι.
Πως θα δώσεις ζωή στα όνειρά σου τριγυρνώντας,
για να τα 'χεις τη νύχτα μυστικό προσευχητάρι.
Ιστορίες του ανέμου θα σου πω και παραμύθια
για αστέρια που γίνανε πιστοί οδηγοί,
θα σου πω αν το θες και τη μόνη αλήθεια,
πως σκορπίζει ο ήλιος στα σπλάχνα τη γη.
Θα σου πω να προσέχεις κάτι ανθρώπους- ποντίκια,
ν' αποφεύγεις θα σου δείξω την ύπουλη οχιά.
Θα σου πω πως να βλέπεις τον πόνο αντρίκια,
για την τύχη που φέρνει κρεμάλας τριχιά.

Θα σου μάθω λοιπόν, ό,τι κρύψαν από μένα
κι όσα φοβόντουσαν εκείνοι ν' ανταμώσω,
θα ξορκίσω τα κρυφά και τ' αφημένα
κι ίσως παρέα σου για λίγο να γλιτώσω.
Θα βλέπω ονείρατα μικρά σημαδιακά,
θα σου κρατάω από το διάβα τους τη γλύκα,
μήπως και βρεις τα λαβωμένα ξωτικά
που η αγάπη μου σου άφησε για προίκα.

Δε θα σου μάθω ποτέ να σκύβεις κάτω το κεφάλι
- καλά να πάθεις και στις αναποδιές -
καιρός να μάθεις της ήττας τη ζάλη,
μα οι ζημιές είναι κέρδη και τα κέρδη ζημιές.
Θα σου πω κι άλλα τόσα, τώρα πια πήρες μπόι?
ξέρεις, φταίει ο θεός για τον πρώτο φονιά?
πως μετράει θα σου πω αυστηρά το ρολόι
και πως ο κίνδυνος παραφυλάει σε κάθε γωνιά.
Πως η σκέψη βουλιάζει μέσα σ' ονείρατα σκάρτα
και του ανθρώπου τη μοίρα τυραννάει ο νους.
Γι' αυτό σου λέω, μάζευτα όλα και κάφτα?
τι γυρεύεις καλέ μου στους μοντέρνους καιρούς
Θα σου πω και γι' αυτούς που γυρνούν τα γρανάζια
και για κείνους που φορέσανε μια σένια στολή.
Θα σου πω και για τ' άλλα, κοριτσίστικα νάζια,
γιατί κλαίει μια γυναίκα στο πρώτο φιλί.
Θα σου πω να προσέχεις καλά που πατάς,
γιατί η μνήμη χτυπά και νικάει τη λήθη,
γι' αυτό τα λόγια και τα βήματά σου πάντα να μετράς
κι απ' όσα ακούς, μόνο η καρδιά σου να σε πείθει.

6 Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα
Lyrics

Πως να σου πω για αυτές τις σκέψεις που σταθήκαν στο μυαλό μου,
θρονιαστήκαν και φωτίσανε για λίγο τ' όνειρό μου
κι οι στιγμές χορέψανε μπροστά μου σα σκιές·
άλλες ανήκαν εδώ κι άλλες χανόντουσαν στο χτες.
Σκορπισμένες όλες στης ζωής το βιβλίο
κι οι σελίδες οι θαμπές, τσακισμένες στα δύο
να μου θυμίζουν ότι κάπου στα παλιά τα μονοπάτια
είναι της μνήμης μου τα πιο όμορφα κομμάτια·
αγαπημένα σαν όργανα παλιά ξεκουρδισμένα,
μακριά από μένα, περασμένα ξεχασμένα,
ξεμακραίνουν λίγο- λίγο μ' ένα χρόνο σακάτη
κι έτσι φουντώνει του πόνου το γινάτι.
Ίσως μεγάλωσα και κάπως παραπάνω
και στην ανάγκη να πάψω και το κέφι μου να κάνω,
μα θα μικρύνω και θα σβήνω τη χαρά μου
κι αυτά τα ωραία που κυλήσανε μπροστά μου.
Γι' αυτό γυρίζω στα παλιά να ξεδιψάσω·
οι στιγμές μου μ' αφήνουνε παρέα να ξαποστάσω
και λιγώνουν τη ψυχή μου κάθε τόσο.
Από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω.

Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα,
γιατί εκείνα την ασκήμια μου σκεπάζουν
κι όταν φοβάμαι τα πιο μεγάλα ψέμματα,
μακάρι πάντα να μου τάζουν.
Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα,
ούτε για λίγο σου λέω να τ' αποφύγω.
Τα φτιάχνω θύμηση και τα ντύνω όνειρα
και μες στη σκέψη μου τα πνίγω.

Είναι τα όμορφα με τ' άσχημα μπλεγμένα,
πάνω στης μοίρας τα παραμύθια κεντημένα,
ξαναμμένα με τραβάνε στο χορό τους το τρελό·
ψάχνω τα βήματα να βρω και χάνω το ρυθμό.
Μα όταν με πιάσουνε τα όμορφα απ' το χέρι
με ταξιδεύουνε στου ήλιου το κρυμμένο μου αστέρι
και μου ανοίγουν τη ψυχή να τραγουδήσω,
με τη βροχή του κόσμου να νυχτοπερπατήσω.
Όμως, δε ξέρω αν πρέπει να μείνω ή να φύγω,
αφού τα όμορφα κι αυτά κρατάνε λίγο
και μένει ο φόβος στη ζωή συνοδοιπόρος
σε κάθε ανάσα, κάθε σκέψη απαράβατος όρος.
Κι ενώ το ψέμα κι εγώ είμαστε πράματα χώρια
να με γλιτώσει θέλω, όταν φοβάμαι, από τα ζόρια.
Μικρό το κακό, αφού τουλάχιστον θα ζήσω,
τις κλεμμένες στιγμές για λίγο όνειρα θα ντύσω.
Ας λένε πως τα δύσκολά θεριεύουν τη ψυχή,
είναι ο πόνος όμως, στιχοπαιδεύτρα ευχή.
Μη με αφήσεις εδώ πέρα να στοιχειώσω,
από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω.

7 6/5/2000
Lyrics
8 Σε ποιο κόσμο γυρνάς
Lyrics

Είναι ο κόσμος μου μεγάλος κι ελάχιστος?
χωράει μυριάδες, μα εγώ δεν μπορώ
κι είν' της φωτιάς μου ο όρκος- σου λέω- εκείνος ο αλάθευτος
που με ξεβγάζει απ' τον υπόλοιπο σωρό.
Φοβάμαι, όμως, που μόνη και πάλι τώρα μ' αφήνει
και γι' αυτό ψάχνω γνωστή, ζεστή συντροφιά?
μακάρι να 'ρθει κι ας φέρει και παράταιρη οδύνη,
μαύρο όνειρο φόντο πίσω απ' ωραία νυχτιά.
Λοιπόν, τα λόγια μου τα πριν και τα επόμενα,
θα τα φτιάξω- μια φορά στο λέω ακόμα- ζωή,
μα θα κρυφτώ, μήπως γλιτώσω ξανά απ' τα γραφόμενα
που μου τα κέρασε η μοίρα ευχή.

Σε ποιο παράξενο κόσμο γυρνάς,
σε ποιο στοιχειό αντίκρυ θεριεύεις,
για ποια ντροπή στα κρυφά τραγουδάς,
ποιο φόβο πάλι με αγάπη παντρεύεις.

Τα λόγια εκείνα που με φέρανε στο δρόμο σου,
τα φυλάω στην πιο κρυφή του μυαλού μου γωνιά.
Μην ξεμακραίνεις, μου 'χες δώσει το λόγο σου
κι αν θυμάσαι είναι το ψέμα κακοσημαδιά.
Όπως κάποιοι που λένε τόσο απλή τη ζωή
και σπαταλάνε γι' αυτήν τα πιο τρελά όνειρά τους,
τη σκορπάω εγώ στης φωτιάς τη φυλή
και χαλάλι αν χαθώ και σε αδιάβατους βάλτους.

Πες μου ποιο κόσμο (-βρήκα ένα κόσμο-).
Πες μου ποια αγάπη (-μια μεγάλη αγάπη-).
Πες μου ποιο φόβο, ποια ντροπή (-στα κρυφά τραγουδάω-).
Ποιον εφιάλτη (-γυρεύω να 'ρθει-).
Ποια όμορφη νύχτα (-μια σαν κι αυτή-).
Ποια λόγια, ποια άχρηστη ευχή (-πάνω μου πάλι μαζεύω-).

Ποιον εφιάλτη ικετεύεις να 'ρθει
και ποια πανέμορφη νύχτα ζηλεύεις·
σε ποια κρύβεσαι άχρηστη ευχή,
ποια λόγια πάνω σου πάλι μαζεύεις.

Σε ποιο παράξενο κόσμο πάλι μονάχη γυρνάς,
σε ποιο στοιχειό της ζωής πάλι αντίκρυ θεριεύεις,
για ποια ντροπή ξεχασμένη στα κρυφά τραγουδάς,
ποιο ξένο φόβο πάλι με τόση αγάπη παντρεύεις.
Ποιον κουρασμένο εφιάλτη ικετεύεις να 'ρθει,
σε ποια πανέμορφη νύχτα χρωστάς και πάλι ζηλεύεις,
σε ποια κρύβεσαι χιλιοειπωμένη κι άχρηστη ευχή,
ποια άδικα λόγια πάνω σου πάλι μαζεύεις.

9 Χίλια μπουκάλια καταγής
Lyrics

Χίλια μπουκάλια από κρασί μέτρησα απόψε καταγής,
τα ρέστα από τα χρόνια μου μαζί σου ολημερίς
κι ολοζωής - μα τί τα θες -
τα ξαναλές, λες και δε γίνανε και χθες.
Μόνο που απόψε ήταν σαν να 'σουνα εκεί και συ
μες στο ποτήρι - ίσως να φταίει το κρασί -
μα είχες εκείνη τη παλιά, τη ξελογιάστρα ματιά,
σγουρά μαλλιά, κορμοστασιά και μια πλανεύτρα αγκαλιά
και μου 'λεγες πως όλα θα 'ναι εντάξει,
θα μ' έχεις, λέει, μη βρέξει και μη στάξει.
Και μου 'στηνες ονόματα παγίδα να με πιάσεις
και τα γνωστά σου ψέμματα κόντευες να χιλιάσεις.
Λόγια για λόγια κι άλλα λόγια, μια κρυφή ελπίδα
ράγισε και μ' άφησε στο μέτωπο ρυτίδα.
Ανάθεμα, δε μ' άφησες καρδία για ν' αγαπώ.
Τι άλλο να κάνω Μια σε φτύνω, μια γελώ!
Κι έπειτα πιάνω αριστερά, ψηλά στο στέρνο, τη καρδιά μου?
τη ξεκάρφωσες, την έριξες με τα μπουκάλια? γεια μου!
Πίνω ξανά μισή γουλιά απ' το ποτήρι,
κάνω κράτει περιμένω διψασμένο μουσαφίρη.

Χίλια μπουκάλια καταγής κι απόψε θάνατε αν 'ρθεις,
θα σε κεράσω με τ' αγιάζι της αυγής.
Χίλια μπουκάλια καταγής κι αφού μας έγινες μπεκρής,
ούτε σταγόνα δε θα βρεις, θα τρελαθείς.

Να τρελαθείς, να μου χαθείς απόψε θάνατε άμα 'ρθεις?
ήπιες, ξεδίψασες καλά απ' το ποτήρι της ζωής
και στο ξεφάντωμα σου απάνω το ξεδιάντροπο
ξελόγιασες και το δικό μου άνθρωπο.
Μαζί λοιπόν, μετά τα συμφωνήσατε
κι δυο μες στο μεθύσι μου τα λόγια σας μασήσατε?
ο ένας μου άφησε στον ώμο ένα χάδι
και ο άλλος μου είπε για της μοίρας το υφάδι.
Δεν πολυνοιάστηκα, μάλλον κουράστηκα,
πήγα να φύγω, μα ξανακάθισα.
Έτσι κι αλλιώς, του ριζικού μου μαντευόμενα
κι ίσως πριν έρθει η αυγή αναμενόμενα.
Γι' αυτό θα ρίξω τα μπουκάλια καταγής
μια ώρα αρχύτερα εαυτέ μου, μήπως και σοβαρευτείς
και καταφέρεις να σιγοντάρεις την αγρύπνια,
παρόλο που ήπια ως το πρωί να μείνω ξύπνια.
Μιας και η μέρα που θα 'ρθει θα 'ναι η λήθη του θανάτου,
θα ξεχαστεί και του καλού μου η αφεντιά του.
Πίνω λοιπόν, στερνή γουλιά και σπάω κάτω το ποτήρι.
Άσπρο πάτο! Aπόψε κάνω το δικό μου χατίρι.

10 Πάει κι αυτό
Lyrics

Έφτασες κιόλας, πάει κι αυτό το ταξίδι?
πάρε μια ανάσα, σε λίγο κι άλλο αρχίζει.
Και είναι αυτό που θα φέρει και τ' άλλα
και είν' αυτό που θα είναι όλα τ' άλλα?
αυτό που μοιάζει αιτία και πλήρωση,
φτάσιμο, φυγή ή προσποίηση?
αυτό που θα σε βγάλει απ' το δρόμο σου
ή θα σε κλείσει για πάντα στον κόσμο σου.
Μα πριν χαράξεις στο χάρτη το πέρασμα,
βάλε σημάδι, πέρνα απ'της άκρης το Πέραμα,
πιάσε το χώμα και το μαύρο το σύννεφο,
κράτα σφιχτά στη παλάμη το σίδερο
και ψάξε πίσω σου και μέσα σου και πέρα,
είν' η ψυχή σου που διψάει για αέρα.
Κλείδωσε τα χέρια σου απάνω κι ένα δάκρυ,
όποια κι αν είναι αυτή η ασημένια άκρη.

11 Μαγικός αυλός (live από το Ρόδον 5/2/2000)
Lyrics

Χάλασες τον ύπνο μου με τις φωνές ντελάλη,
μα ξημερώνει μια γιορτή μεγάλη.
Χαλάλι, θα ντύσω τη μοναξιά μου
με της ντροπής την πράσινη τη φορεσιά μου.
Στα μαλλιά μου θα βάλω έναν ήλιο όπως όλοι,
κάθε φορά που γιορτάζει η πόλη,
σ' ανάμνηση ενός παλιού βασιλιά
θα κοιτάω γλυκά και δε θα βγάζω μιλιά.
Θα χαθώ στα σοκάκια, μη με πάρουν χαμπάρι
- ευτυχώς, έχει μεγάλο παζάρι.
Πρέπει να βρω να πάρω κάτι για την ψυχή μου,
αφού ντρεπόμουν και δεν την πήρα μαζί μου,
γιατί φοβάται τους στρατιώτες κι ανθρώπους μερικούς,
δε γνωρίζει πως πρέπει να μιλάει σ' αυλικούς.
Μην εκτεθώ σαν την προηγούμενη φορά και πάλι
που είχα έρθει στη γιορτή μ' ένα κόκκινο σάλι.
Θα 'χουν σκεπάσει οι σημαίες τον ουρανό
και στην πλατεία θα 'χουν βάλει ένα καλάθι γαλανό
και τον πράσινο μάγο σ' ένα σημείο ψηλό
να παίζει δυνατά με τον μαγικό αυλό.

Ποτισμένο χίλια λάθη
ένα φίδι στο καλάθι,
σφύρα του να βγει να μάθει
με τον μαγικό σου αυλό.
Κι αν κοντά σου θέλει να 'ρθει
που μυρίστηκε τα πάθη,
χάρισέ του ένα αγκάθι
να ψάχνει ουρανό

Όμως, φοβάμαι η γιορτή μη γίνει παρωδία,
ο μάγος παίζει αλλιώς μια παλιά μελωδία
κι έχει τρελάνει το φίδι που παράξενα σαλεύει,
δε χορεύει όπως παλιά, κάτι γυρεύει.
Ό,τι βλέπει, μοιάζει ίδιο, μ' αλλιώτικα μυρίζει?
σα να ψάχνει ουρανό κι όχι εκείνον που σφυρίζει.
Θα θυμώσει τον καινούργιο, τον πράσινο μάγο
που 'ναι φτιαγμένος από βρώμικο πάγο.
Θ' αλλάξουν χρώμα οι αυλικοί όπως το χώμα,
όταν κρατάει το νερό πάνω του ακόμα
και σαν αρχίσουν στη γιορτή μας τα λάθη,
θα μείνει μόνο στην πλατεία το καλάθι
με το φίδι να χορεύει ακόμα μοναχό του,
χωρίς ν' ακούει μουσική από τον αυλό του?
κι ευτυχώς ψυχή μου που δεν ήρθες μαζί μου,
τσάμπα ντύθηκα κι εγώ με τη ντροπή μου.
Μείναμε μόνοι με το φίδι τρελαμένο στο καλάθι,
τόσες φορές κι εγώ τα ίδια έχω πάθει.
Λέω να βάλω μια φωτιά για το καλό
και να κάψω τον μαγικό αυλό.